- All comments
- Comment that have been added after the event (5)
Post a comment
Please log in or register to post a comment.
Becoming a member is free of charge and only takes a couple of minutes. As a member you can:
- take part in the community activities on our website
- keep a personal calendar of your favourite events
- upload pictures and make friends
- keep your favouiete photos, videos, music, texts or comments
- rate other comments
Flat Earth Society en John FISHER Z Watts SWINGEN!!!!!
daarnet een repetitie van Peter Vermeersch’ FES , met special guest John Watts (frontfiguur van Fisher Z) meegemaakt. Het klinkt stevig en tswingt goed. Peter heeft opnieuw pareltjes van composities geschreven en Watts voelt zich goed in zijn vel tussen de meute fessers (daarnet zat hij aan de zijde van wim willaert en daar is het altijd goed toeven). De samenwerking Fes-Watts gaat vrijdag in première. Wordt een memorabele avond.
ReplyKeep this (0)
Rops Snare (josse de pauw- eric thielmemans) live in de KVS gezien
Josse De Pauw en live muziek is steeds magie. Weinig acteurs hebben muziek zo in hun lijf als ze spelen als Josse. Zelfs zonder begeleiding is Josse één en al muziek. Het verhaal van Josse is geïnspireerd door het fameuze Pornocrates – een werk van Felicien Rops, waarbij een geblinddoekte naakte vrouw met een varken aan de leiband wandelt. Josse vertelt over het varkensleven. Over het genot van zich in de modder te wentelen tot het lot van het slagersmes. Een sappige vertelling delicaat onderlijnt door de percussie van Eric Thielemans. De zalige trance van Josse’s versvertelling gaat door in de langgerekte roffel van Thielemans. Pure poëzie.
ReplyKeep this (0)
Nonchalance troef!
Zonder Elliott Sharp en Carbon gezien te hebben, zal van dag 2 – Jazz & Sounds vooral een sfeer van vrolijke revolte blijven hangen. Niet alleen Flat Earth Society blies immers goed geluimd de Theaterzaal plat, ook Josse De Pauw en Eric Thielemans ontroerden een mooi bevolkte Domzaal.
Vooral Josse De Pauw schitterde in een zelf geschreven, virtuoze tekst die hij doorheen de voorstelling ook gewoon ter hand hield. Het uitgepuurde relaas over een varken dat zich bewust naar de slachtbank laat leiden, bracht hij misschien met iets teveel bravoure, maar de stemming kwam goed over. De rol van Thielemans laat zich, naast het grote, literaire kaliber van De Pauw, gemakkelijk wegcijferen. Thielemans’ bijdrages waren origineel en virtuoos, maar voegden weinig toe.
Bij Flat Earth Society zijn de verwachtingen altijd hoog gespannen, zeker als in de wandelgangen circuleert dat het een dijk van een concert zal worden. Snel werd echter duidelijk dat het repertoire nog niet zo vertrouwd aanvoelt voor de bandleden. John Watts, te zot voor het zottenhuis waarschijnlijk, is een totaal onvoorspelbare factor en maakte het voor de muzikanten ook nogal beangstigend. De arrangementen van Peter Vermeersch waren chaotischer dan anders, minder geïnspireerd ook, waarschijnlijk omdat de stem van Watts ook een plaats moest krijgen in het geheel. Deze bracht wellicht grappige teksten, maar de soundcheck was niet perfect afgestemd en doorheen het lawaai van FES is het sowieso moeilijk om veel van een brabbelende Brit te begrijpen.
FES zou FES echter niet zijn, mocht het concert toch niet een beetje swingen. Hoewel hun laatste cd, ‘Cheer Me Perverts!’, muzikaal veel hogere toppen scheerde, spatte de energie van het concert af. Hun passage op Jazz Middelheim afgelopen zomer was meer indrukwekkend, maar het blijft een band met internationale allure. Zelfs op deze vuurdoop speelde de groep onvergetelijke momenten bij elkaar!
Geen grote ontdekkingen vandaag, noch teleurstellingen. Op naar de Bijloke voor meer moois, kortom!
ReplyKeep this (0)
Ik weet het niet goed in verband met deze tweede Vooruitavond van Jazz & Sounds eerlijk gezegd. In tegenstelling tot de eerste avond was er niets dat echt indruk maakte of waarvan ik het gevoel had een ontdekking gedaan te hebben.
Nochtans, voor Joëlle Léandre waren de verwachtingen hoog gespannen. De contrabas is immers een fantastisch instrument dat naar mijn mening maar al te vaak naar de achtergrond wordt geduwd in veel jazzcombo’s, en waarvan slechts zelden het volledige potentieel wordt aangewend. Een soloperformance van een van de grootste contrabassistes die Frankrijk rijk is, moet dus wel de moeite zijn. En dat was het ook, niet in het minst door de prettig gestoorde présence en manier van spelen van Léandre. Ze wendde niet enkel haar instrument aan, maar ook haar stem, waarbij ze zuchtte, kreunde en nonsens verkondigde (à la: “c’est la uhh, faute de phrase, fenêtre, flab de france, de sarkozy”). Dat zorgde voor een zekere relativering van het geheel, en de behoorlijk geschifte dingen die ze met haar instrument uithaalde. Daarbij hanteerde ze vooral haar strijkstok waarmee ze allerlei wonderlijke tonen en klanken tevoorschijn toonde. Na afloop hoorde ik haar goedgeluimd en ongetwijfeld eerder ironisch tegen een kennis zeggen “c’était du kaka”. Dat vonden wij niet, maar echt indrukwekkend was het ook niet, zeker niet in vergelijking met de indrukwekkende soloperformance die Stetson gisteren gaf. Om een of andere reden bleven we een beetje op onze honger zitten.
Over Flat Earth Society ga ik niet al te veel vertellen, gezien Kynicus dat hierboven al mooi gedaan heeft en ik grotendeels met hem akkoord ga. Dit was niet FES in topvorm, vrij chaotisch en rommelig, maar wel nog steeds knotsgek en interessant. Over de bijdrage van John Watts, die ofwel vrij dronken ofwel vrij gestoord was, weet ik nog steeds niet of ik dat nu goed of slecht vond. Enerzijds banaliseerde hij het geheel enorm door zijn aanwezigheid, anderzijds heeft de muziek van FES sowieso al een zekere banaal gehalte (bewust, door de integratie van kermismelodietjes en dergelijke, en daar heb ik hoegenaamd geen probleem mee). Misschien is het ook omdat ik de muziek van Fischer-Z totaal niet ken, en ik dus ook geen vergelijking kon maken.
Afsluiter Elliott Sharp’s Carbon, was een beetje de vreemde eend in de bijt. De enige muzikant die echt indruk maakte op mij was de drummer, die uitzonderlijk technisch begaafd was, al was zijn stijl zelfs niet in de verte verwant aan jazz. De rest van de geluiden (die overigens vrij gedateerd klonken, ik had echt het gevoel naar een progrockband uit de jaren 80 te kijken, wat het eigenlijk ook wel een beetje was!) deed mij eerder weinig, en het grootste deel van de nummers leek mij totaal inwisselbaar. Allemaal hadden ze als belangrijkste bestanddeel een vrij constant ritme waarboven een heel tapijt aan basklanken werd uiteengezet. Het lag waarschijnlijk voor een stuk ook aan de akoestiek (de balzaal is nu eenmaal geen echte topzaal voor zwaar versterkte concerten), maar dat werd toch wel gemakkelijk een vrij eenvormige geluidsbrij. Er zaten betere stukken in, vooral het laatste nummer, maar over het algemeen vond ik het niet echt memorabel. Het grootste deel van het publiek vond dat blijkbaar ook, want aan het einde was wellicht maar een vijfde van het aanvankelijke publiek nog gebleven.
Toch kom ik niet terug op mijn eerdere woorden in verband met Jazz & Sounds. Ik vind het nieuwe festival nog steeds een uitstekend initiatief. Dat daarbij dan wat zaken worden geprogrammeerd die iets minder mijn ding zijn of waarvan ik minder overtuigd geraak, neem ik er graag bij. Ik heb er nu al spijt van dat ik de zaterdag volledig en de zondag gedeeltelijk zal moeten missen.
ReplyKeep this (0)
Volledig eens met voorgaande reacties.
Joëlle Léandre voor de eerste keer bezig zien loonde zeker te moeite, maar vergeleken met Colin Stetson was dit geen verpletterend optreden.
FES kom je vaker tegen op festivals en dergelijke, met of zonder gastmalloot. Dit was niet hun beste concert.
Op het moment zelf vond ik het wel aangenaam om de geluidsbrij van Carbon te ondergaan, maar achteraf bleef niets bij.
Geen uitschieters maar ook geen afgang, zoals gisteren.
ReplyKeep this (0)
Met uitzondering van Flat Earth Society kende ik geen van de artiesten van deze avond ook maar van naam. Maar er werd mij door mensen-met-smaak aangeraden Joelle Léandre zeker een kans te geven. Ik ben zeer dankbaar tegenover de mensen-met-smaak in kwestie: Léandre was inderdaad zeer de moeite: strijkend, plukkend, kloppend, zuchtend en zingend haalde ze allerlei klanken uit de contrabas waarvan ik niet wist dat ze erin zaten. Op zich is dat al interessant, maar Léandre wist daar dan ook nog eens mooie muziek van te maken, en dat is de échte verwezenlijking: improvisatie, technische hoogstandjes én aangenaam om naar te luisteren.
Flat Earth Society heb ik door andere verplichtingen niet gezien, dus daar kan ik weinig over zeggen.
Carbon werd aangekondigd met een verwijzing naar Sonic Youth, waardoor ik ze zeker een kans wou geven, maar ik vond het té repetitief. De elementen die wél veranderden werden begraven onder een luide, doordravende pletwals van lawaai. Ik ben niet tot het einde gebleven, dus misschien kwam er na verloop van tijd verbetering in, maar ik was dus niet onder de indruk van wat ik heb gezien.
ReplyKeep this (0)
Goddeau-verslag van 26/3
De tweede dag bood de luisteraar meteen de kans om een andere legende van de vrije muziek aan het werk te zien. Joëlle Léandre is dan wel een onbekende bij het brede publiek, in kringen van avant-garde, improvisatie en free jazz wordt zij tot de allergrootsten gerekend. De lijst van haar muzikale partners (van Anthony Braxton en George Lewis tot Zorn, William Parker en Derek Bailey) leest als een wie is wie van het genre en wordt enkel nog overtroffen door de diversiteit van haar werk. In de balzaal deed ze het alleen, voor het podium, met haar contrabas en een strijkstok. Het werd daarbij meteen duidelijk dat Léandre het instrument beheerst op een manier die weinigen gegeven is. Net als bij wijlen Peter Kowald, William Parker of Barry Guy lijkt het alsof de muzikante zo veel verder gaat dan het instrument bespelen. Ze heeft zich het object zo eigen gemaakt dat ze er haast een verlengstuk van geworden is.
De performance zorgde alleszins voor een even intimiderende als intellectuele uitdaging. Bij Léandre geen makkelijk in het gehoor liggende grooves en loopjes, maar eclectische experimenten en contrasten, via moderne klassiek, radicale improvisatie en theatrale spielereien. De subtiele momenten kwamen niet echt uit de verf in een context die intimiteit miste, al was het een feest om haar te zien omspringen met het instrument en bekken te zien trekken. Nu en dan werd het (ongewild) grappig door het gekreun, gesteun en gesis, al werd dat meteen ook gerelativeerd door een stuk waarvoor ze zich volledig te buiten ging aan nonsenspoëzie (zo klonk het althans) en snarenmishandeling. Op een hoogstpersoonlijke manier maakte Léandre al net zo veel indruk als Stetson een dag eerder.
Intussen had het vijftienkoppige Flat Earth Society onder leiding van Peter Vermeersch zich klaargemaakt voor een confrontatie met John Watts, in een vorig leven nog frontman van het vrij populaire Fisher-Z (misschien kent u “The Worker” nog?). We werden op voorhand al gerustgesteld: de onwaarschijnlijke combinatie van een wat oudere rocker en een absurdistische big band zou wérken, al zijn we daar na dit concert niet zo zeker van. Met z’n combinatie van Sun Ra Arkestra, Mingus, Ellington en James Bond-thema’s staat FES al jaren garant voor rebelse, postmoderne kruisbestuivingen, wat vaak extra in de verf wordt gezet door Zappaiaanse spielereien en hyperenergieke uitbarstingen van een bezopen balorkest (dat er wel steeds in slaagt om verdacht strak verder te spelen), dus een lallende Brit met ervaring als voormalig psychiatrisch verpleegkundige moest er nog wel bij kunnen.
De stijl van FES bleef intact: gelaagde arrangementen die nu eens plaats maakten voor kleine solomomenten en dan weer evolueerden naar een enorme geluidenbrij (wat wil je, met niet minder dan tien blazers op een podium?), woordspelletjes en stilistische cut & paste, ook als het werk van Fisher-Z door de mangel gehaald werd. De al te aanstellerige act van Watts zorgde er echter voor dat de totaalsound die sowieso al op een slappe koord tussen pastiche en virtuositeit danste, gevaarlijk begon over te hellen naar de verkeerde richting. De man bralde wat af, wist er niet beter op dan tijdens een song over een dode hond wat op handen en voeten rond te kruipen en wilde per se z’n stempel drukken op een concert met een kermisfactor die al hoog genoeg lag. Het resultaat: een band die het zonder hem beter had gedaan.
Afsluiter van dienst was Elliott Sharp, een vaste waarde van de New Yorkse scene, die met z’n semilegendarische band Carbon voor het eerst in een kleine vijftien jaar naar Europa was afgezakt. De man is, net zoals heel wat andere artiesten op dit festival, thuis in heel wat stijlen en werelden, en enkele daarvan kwamen ook nu aan bod. Met Carbon zit hij tussen de grootstadsjazz van Marc Ribot’s Ceramic Dog, de no wave van James Chance, de cyberfunk van Defunkt en het repetitieve van krautrock. Met harpiste Zeena Parkins, die het deed op een vreemd elektrisch model, pakte het kwintet alvast uit met een aparte sound, die helaas snel z’n beperkingen kende.
De ritmesectie klonk doorgaans simpel en log (ondanks wat aardige hoekige grooves), de synths speelden een ondergeschikte rol en Parkins deed haar harp klinken als een vervormde gitaar. Tot ergernis van Sharp blijkbaar, want die maande haar enkele keren aan om stiller te spelen. De man zelf pakte vooral uit met een kronkelende, dissonante stijl, die echter nooit de schwung van Ribot had, de power van Sharrock of de rommelige charme van Eugene Chadbourne. Meer nog: ondanks ’s mans imposante cv bleven we op onze honger zitten. Carbon klonk wel cool, maar bleef doorgaans ook erg onpersoonlijk en soms zelfs machinaal, wat nu en dan gelukkig doorbroken werd als Sharp z’n minisax bovenhaalde. Zeker leuk om de band eindelijk eens aan het werk te kunnen zien, maar van een revelatie was geen sprake.
ReplyKeep this (0)