- All comments
Post a comment
Please log in or register to post a comment.
Becoming a member is free of charge and only takes a couple of minutes. As a member you can:
- take part in the community activities on our website
- keep a personal calendar of your favourite events
- upload pictures and make friends
- keep your favouiete photos, videos, music, texts or comments
- rate other comments
Drums are for Parades mag geen voorprogramma genoemd worden: dit is een rasechte co-headliner! Deze metalband – of noiserockband, of geweldige teringherrieband, noem het zoals u wilt – speelde met hart en ziel, vooral het slagwerk van de na het openingsnummer al volledig bezwete Piet Dierickx en het even furieuze als precieze gitaarspel van Wim Reygaert waren verbluffend. Deze twee namen ook de vocals voor hun rekening, wat hen minder goed afging dan het bespelen van hun instrumenten. Tweede gitaar Geert Reygaert speelde een cruciale rol in de algemene sound, maar enige incompetentie bleek wel tijdens de momenten waarop de overheersende gitaar van Wim niet weerklonk, en de focus dus lag op het eerder klungelige spel van Geert.
Al bij al toch een stevig optreden, met minder overtuigende momenten maar ook met heel sterke nummers en riffs die op het niveau staan van groten als pakweg Sepultura.
Het goede voorprogramma – nee, co-headliner! – creëerde hoge verwachtingen voor Masters of Reality. Na een uurtje ge-dj van twijfelachtige kwaliteit door Janssen & Janssen DJ’s, betraden eindelijk de desertrockpioniers het podium. Ze vulden meteen de prachtige neo-barokke concertzaal met die typische sound: bluesy én heavy, soms een beetje spacey, dan weer wat oosters… magnifiek! De teksten waren jammer genoeg moeilijk verstaanbaar, maar voor wie de groep vrij goed kent moet het toch vrij goed volgbaar geweest zijn. Alleen de wat tragere, akoestische nummers konden mij minder bekoren, maar aan de reacties uit het publiek leid ik af dat niet iedereen deze mening deelt.
Een geslaagde avond dus, met een meesterlijk Masters of Reality, een verrassend Drums are for Parades en een vergetelijke Janssen&Janssen.
(Sorry als ik wat te weinig diepgang bied, maar ik kende de groepen dan ook niet zo goed. Ook mijn excuses voor de wat late recensie, het studentenleven is nu eenmaal druk!)
ReplyKeep this (0)
Masters of Reality
Soms, beste lezer, is het noodzakelijk om aan het begin van je recensie al heel eerlijk bepaalde dingen op te biechten. Bijvoorbeeld dat de groep die je gaat recenseren behoort tot het selecte clubje goden waar je ’s nachts wel eens een gebedje aan richt. Bij deze: ik ben al 7 jaar fan van Masters of Reality, en dit was de eerste keer dat ik ze live te zien kreeg. Objectiviteit niet gegarandeerd dus.
Voorprogramma van dienst was Drums Are For Parades. Bepaalde vrienden van me vinden die behoorlijk geweldig. Ik vond de sound niet slecht, maar ik vond de nummers niet echt veel soeps. Het klonk allemaal nogal hetzelfde. Let wel: dat heb ik in het verleden ook gezegd over groepen die ik na een paar cd-luisterbeurten gewéldig vond. Als iemand mij een album van deze heren opstuurt, dan zal ik ze zeker nog een eerlijke kans geven.
Na een stukje platendraaierij van de broertjes Dewaele (wiens eerste album als Soulwax geproducet werd door Masters-frontman Chris Goss, vandaar) werd de hoofdschotel van de avond geserveerd. Over de eerste veertig minuten heb ik eerlijk gezegd niet veel te vertellen, gezien die vooral bestonden uit nieuwe nummers, en ik vind het nieuwe album nu eenmaal niet zo heel goed. Ook helden worden oud. Maar daarna werd het beter: monolithische riffs afgewisseld met catchy melodieën en een stem uit de duizend. Hoogtepunten: “Blue Garden”, “Third Man On The Moon”, “Rabbit One”, het akoestische intermezzo waarbij drummer John Leamy tweede stem en keyboard leverde, en een zeer speelse vraag- en antwoordsolo tussen Goss en bassist Paul Powell. Hier en daar werden dat soort improvisaties iets té lang gerekt, zoals in het – enige en ongeveer vijftien minuten durende – bisnummer “She Got Me (When She Got Her Dress On)”, maar over het algemeen was de balans tussen gestructureerde songs en (zeer straffe) instrumentale kunstjes, wat mij betreft, perfect.
Democrazy heeft een wild briesend en stampend beest van een najaarsprogramma op stapel staan, en dit concert was nog maar het begin. Coming up: Das Pop, Soulsavers ft. Mark Lanegan en The Mars Volta, om er maar een paar te noemen. Sla maar alvast een voorraad oordoppen in.
ReplyKeep this (0)