- All comments
- Comment that have been added after the event (14)
Post a comment
Please log in or register to post a comment.
Becoming a member is free of charge and only takes a couple of minutes. As a member you can:
- take part in the community activities on our website
- keep a personal calendar of your favourite events
- upload pictures and make friends
- keep your favouiete photos, videos, music, texts or comments
- rate other comments
Sterk aanbevolen
Kassys bracht dit stuk vorig jaar tijdens een regenachtige avond in Vooruit. Helaas viel de dag daarna een acteur uit en werd de voorstelling geannuleerd.
Wie het nog niet zag, grijp je kans! Laat je huisdieren thuis tussen de IKEA-meubelen met een vol bakje voeding en geniet van deze sterke performance.
ReplyKeep this (0)
Podiumkunst tijdens Almost Cinema
Vanavond start het Filmfestival Gent met de openingsfilm ’De Helaasheid der Dingen’. Fijn fijn. De volgende twee weken kan elke cinefiel weer ongebreideld zijn hart ophalen. Maar wat met al die theater- en dansliefhebbers? Geen nood. Vooruit serveert in het kader van Almost Cinema, het festival in het filmfestival, ook heel wat bijzondere voorstellingen waar projectie en live actie hand in hand gaan. Deze week nog treden we met ’Good Cop Bad Cop’ van het eigenzinnige Nederlandse gezelschap Kassys binnen in de dierenwereld. We krijgen op scène te zien en te horen wat ze doen en denken. We zijn blij dit fascinerend project te kunnen hernemen nadat vorig jaar één van de twee voorstellingen moest geannuleeerd worden door ziekte van een acteur.
ReplyDe tweede week is gereserveerd voor de nieuwe theaterhit uit New York: Nature Theater of Oklahoma. In ’Rambo solo’ vertelt begenadigd acteur Zachary Oberzan de hele actiefilm na en maakt hij de vergelijking met het boek, dat – in zijn ogen – toch beter is. We krijgen bovendien een homemade video te zien waarin de acteur fragmenten uit film nog eens naspeelt in zijn New-Yorkse appartement. Hilarisch en eenvoudig virtuoos!
Keep this (0)
Tot ieders verbazing bevinden de acteurs zich reeds op de scène wanneer de deuren opengaan. Twee vrouwen en een man dragen zeer alledaagse kleren, waardoor het feit dat ze zich als dieren gedragen des te meer verrast. De eerste minuten komen eerder banaal over, maar de acteurs zijn zo goed op elkaar ingespeeld en leven zich zó op in hun rol, dat je al gauw helemaal meegesleept wordt. Het stuk is soms heel ludiek: slapstick, droge humor, seksuele hints: geen minuut gaat voorbij zonder een proestend publiek. Op andere momenten wordt het dan weer emotioneel: regelmatig wordt een beeld geprojecteerd waarin de personages – in reality-tv-dagboek-stijl – uit de doeken doen hoe ze zich op bepaalde momenten eigenlijk voelen. Zo blijken de eenvoudige, dierlijke acties heel wat onderliggende gevoelens te herbergen, en rijst de vraag: “Zijn deze personages wel dieren?” Vrij pijnlijk wordt duidelijk we eigenlijk allemaal ook maar beesten zijn, het enige verschil is dat wij (nodeloze?) emoties hebben, de behoefte om drama te creëren vanuit ordinaire, alledaagse bezigheden en eindeloze sociale bekommernissen.
Good Cop Bad Cop is eindeloos genietbaar, pretentieloos en hilarisch, maar geeft tegelijk een zeer duidelijke en terechte boodschap mee.
Bij deze mijn eerste recensie… ik hoop dat het wat meevalt. Ik heb trouwens niemand anders gezien van 5 For Students, ging iedereen naar Toman misschien?
ReplyKeep this (0)
Geen idee, maar ik ben met een vijftal collega’s 5for students naar de 2de voorstelling geweest op vrijdag ;)
Moeilijke keuze, maar ‘t is Tomàn geworden.
Big Brother voor gevorderden
‘t Zal je maar gebeuren. Opgesloten in een huis-voor-de-gelegenheid, met camera’s in alle hoeken die je doen en laten vastleggen voor gretige kijkers op de sofa. Alles wordt uitgediept, uitvergroot en moet op de koop toe nog eens worden verklaard, liefst met veel drama. En dat allemaal op vrijwillige basis. Kassys stelt deze recente drang naar voyeurisme en wanhopige pogingen van de mens zich te onderscheiden van de massa in vraag met Good Cop Bad Cop.
De voorstelling kan op zijn minst interessant genoemd worden. Waar ik mij voor aanvang (nodeloos) zorgen maakte over het ‘been there, done that’- effect van het thema, daar vulde Kassys het gegeven lichtjes schitterend aan met originele invalshoeken. Zo was er niet alleen het dierlijke aspect (Animal Farm meets Nineteen Eighty-Four), ook de recursieve invulling zorgde vooral voor heerlijke herkenbaarheid (reality uit reality in realiteit zeg maar). De “Ik had zoiets van…”-en en droge waarnemingen waren alompresent. Te weten dat heel wat mensen echt zo zijn, denken en leven zorgt in televisiereality meestal voor plaatsvervangende schaamte bij de toeschouwers, hier mengt die zich ongestoord met schaamteloze lachbuien. Want lachen met blijft nog altijd leuker dan lachen om…
George Orwell voorspelde het al in 1949, wij maakten het iets later werkelijk mee, maar het heeft voor mij tot gisteravond geduurd eer ik werkelijk ben gaan genieten van ‘mensen in een hok’. Meer van dat, Kassys: I like!
ReplyKeep this (0)
good dog, bad cat
Good cop bad cop was een sterk gekruide voorstelling met de treffende ingrediënten. Ten eerste, hollanders die zeer ernstig de meest achterlijke opmerkingen geven, dat kan een belg altijd wel aan het lachen brengen. Anderzijds is het een van die ideeën waarvan ik steeds denk: “waarom heb ik dit nooit eens bedacht”. Bovendien spelen de acteurs met een zodanig grote ‘naturel’ spelen, dat het emoties oproept bij publiek.
Dit stuk is trouwens een aanrader van de hogere klasse die een pessimist als ik zelden voorstel. Voor mensen die toch een kleine inhoud wensen. ik geef u enkele trefwoorden; IKEA, reality-tv, dieren, mensen en gevoel. maak daar alvast al een voorstelling van in uw hoofd.
Kassys, een pluim erbij!
ReplyKeep this (0)
Komt ze gewoon een beetje in mijn aura zitten.
Wanneer ik thuis, hangend in mijn zetel, al zappend langs VTM flits en er iets Big Brother-achtigs op het scherm verschijnt dan heb ik altijd zoiets van “laat ik maar vlug naar de volgende post gaan”. Ik denk dan bij mezelf “ik heb het gewoon echt helemaal gehad met die reality-tv”.
Toch heb ik gisteren een dik uur naar een gelijkaardige format zitten kijken (in een satirisch jasje weliswaar) en daar ook nog eens heel erg van genoten. Dit stelt mij voor een oncomfortabele vraag: Waarom vind ik Kassys wel grappig en kan ik Temptation Island en Big Brother niet verdragen? Dat riekt naar intellectueel snobisme. Denk: DeStandaard-lezer, de Canvas-kijker, de meerwaardezoeker die spuugt op inhoudsloos vermaak, maar het plots wel blijkt te slikken als het in het respectabel theater wordt opgevoerd.
Inderdaad, die Hollandse krolse katten in C&A kleren maakten meer bij mij los dan alleen de lachspieren. Onder het humoristische laagje vernis zat een confronterende spiegel die ze hun publiek voorhielden. Deze (schijnbaar lichtverteerbare) reality-tv parodie was misschien eerder een commentaar op ons eigen gedrag dan een kritiek op het format zelf. Oh jee…. en dat allemaal op een doordeweekse donderdagavond.
Bleef ik nog wel achter met de vraag: “Waar de ‘ef’ slaat die titel op?”
ReplyKeep this (0)
Wel, de titel is in feite zeer goed gekozen. Er is een bepaalde verhoormethode die ondervragers soms hanteren: de Good Cop/Bad Cop-methode. Dat is een methode waarbij twee agenten de verdachte ondervragen en de ene zich agressief en spijkerhard opstelt en de andere zeer begripvol en attent is. In de dialogen/monologen op het scherm die volgden op de situaties die zich voordeden in het stuk zelf zag je dit begrip ook naar boven komen. Bijvoorbeeld toen één van de vrouwen (of moet ik kat zeggen) van de kast naar beneden wou springen maar eerst een innerlijke strijd voerde om haar angst te onderdrukken. De reactie van Esther (de andere kat) is eerder meelevend, en niet veel later springt zij ook van een kast, weliswaar van een veel lagere. Daarentegen vindt Tom (de hond) het maar niks en dat Liesbeth zich aanstelt. De Good Cop/Bad Cop-rollen veranderen echter continu naargelang de situatie en wie ze heeft veroorzaakt.
Dag Maarten. Merci voor je uitleg. Ik had daar echt nog nooit van gehoord. Ik ben (gelukkig) niet zo vertrouwd met de gerechtelijke verhoortechnieken, vandaar. Maar het is me nu echt zonneklaar geworden. Wat vond jij van de voorstelling?
Er zijn geen verliezers, er zijn alleen maar winnaars!
Wat voor mij echt de meerwaarde was aan deze performance is de 2de dimensie die gecreëerd werd door de projectie op de muur waar de personages een menselijke weerspiegeling gaven van hun dierlijk gedrag. In het stuk zelf hadden de ‘dieren’ altijd een uitdrukkingsloze blik terwijl op het scherm telkens blijkt dat er heel emotionele gevoelens en gedachten achter schuilen. Dat contrast op zich vond ik al waanzinnig mooi. Het stuk wil ook een beetje suggereren dat onze eigen kat achter de nietszeggende dierlijke façade misschien ook wel een hele stortvloed van emoties schuilhoudt, wat een beetje beangstigend is.
Maar die 2de dimensie werd ook gebruikt om spanning te creëren. “Ik weet niet waarom ik zo schrok”. Als ze dat zeggen weet je dat er iets staat te gebeuren en wacht je natuurlijk in spanning af. “En toen kwam het eten”. Dan gaat al je aandacht direct naar de deur en wacht je ongeduldig tot het baasje binnenkomt. Zeer goed gevonden om via die emotionele spanning het publiek zo te doen inleven in de personages.
En via de 2de dimensie werd ook humor opgewekt door hilarische gelaatsuitdrukkingen en uitleg op situaties die zo duidelijk zijn dat ze helemaal geen commentaar behoeven.
Ik ben het helemaal niet eens met Iris dat hier zou gaan om intellectueel snobisme. Zelf heb ik geen seconde gedacht aan Temptation Island of Big Brother maar achteraf moet ik wel toegeven dat dezelfde techniek werd gebruikt. Dat is dan ook wel het enigste raakvlak met reality-tv. Het was zoveel meer dan een makkelijke parodie!
ReplyKeep this (0)
Ja, dan ging ik daar maar een beetje zitten.
“Hartstikke geweldig !” Zo zou het waarschijnlijk klinken uit de mond van een doordeweekse Hollander. En zo klinkt het ook uit mijn mond.
ReplyIk zal er maar meteen invliegen. Veel kritiek op deze voorstelling heb ik niet … en óf ik er überhaupt wel heb. Langzaamaan droop het publiek binnen. Een klein gezellig zaaltje lachte ons toe en drie levende wezens keken ons aan. Of liever, ze deden alsof ze ons aankeken. Misschien een beetje verdwaasd door de saaiheid die hun leven omarmt, het was me nog een raadsel.
Twee vrouwen en een man, een huisje met het door iedereen hier wel al aangehaalde IKEA decor, een scherm waarvan het nut nog bewezen moest worden en dat was het. Genoeg om een performance in elkaar te boksen.
Ik alvast zat geanimeerd te kijken naar wat ik voor mij zag gebeuren. Op zich niet veel. En toch ook weer íets. Hiermee kun je het thema van de voorstelling ietwat beschrijven.
Onze entertainers zeiden geen woord, kropen over de grond, bewogen op de leukste manieren en communiceerden op een voor hen aanvaardbare manier. Het duurde niet lang vooraleer we te zien kregen wat ze eigenlijk uitbeeldden. Een hond en twee lieve katten speelden met iets, met niets en tastten hun persoonlijke grenzen af. Zo vond ik het leuk om zien hoe wij als mens inspelen op een ander. Hoe iets heel onbenulligs tot veel kan leiden. Of hoe wij als mensen gevoelens onderdrukken en ze soms op een onbewuste manier toch expressief kenbaar maken.
Dit visuele werd doorbroken en versterkt door beeldfragmenten waarop de drie ‘dieren’ hun diepere gevoelens uit de doeken deden. De manier waarop ze vertelden deed me direct denken aan de dagboekkamer van Big Brother of aan het krakkemikkige hokje waarin de deelnemers van Expeditie Robinson steeds hun beklag doen over de overige participanten. Deze humoristische fragmenten zorgden ervoor dat je de onderliggende gedachten van hen te weten kwam, waarom ze iets deden, wat hun frustraties waren en vooral hoe groot de impact van iets op iemand heeft. Want, weerspiegelen we allemaal niet iets?
Wat zeker en vast een meerwaarde is aan dit concept is dat je jezelf vragen begint te stellen. Want, wat kan reality tv – of hoezeer we nog van reality tv kunnen spreken aangezien we toch alleen maar te zien krijgen wat we willen zien, namelijk drama – met een mens doen? En neen, ik zal hier niet met schaamrood op de wangen zitten als ik zeg dat ook ík mij soms schuldig maak aan het kijken naar Expeditie Robinson. Want geef toe, hoeveel mensen houden er niet van om te zien welke strubbelingen er zich voordoen binnen een groep mensen, welke sappige roddels er de ronde doen of wie inspringt op wat? Als klein levend wezen zijn we allemaal vatbaar voor manipulatie en indoctrinatie – al is dit betekenisvolle woord hier misschien net iets teveel van het goede, wie zal het zeggen.
Hetgeen ik wel weet is dit. Good cop bad cop is een absolute must-see met ijzersterke acteerprestaties, krachtige ontladingen en humoristische vindingrijkheid. Weinig woorden maar des te meer daden !
Wie doet beter?
Keep this (0)
Nou, ik had zoiets van
Het Nederlandse trio Kassys heeft met de voorstelling Good cop bad cop de hoofdvogel afgeschoten. Aan de hand van hilarische taferelen stellen ze de menselijke hang naar sensatie kritisch aan de kaak, maar steken ze volgens mij ook de draak met allerhande realityprogramma’s.
Iedereen heeft het wellicht al meegemaakt. Je bent aan het kijken naar een programma à la Boer zoekt vrouw of Expeditie Robinson en plots denk je: naar wat zit ik hier in godsnaam te kijken? Je ergert je blauw aan de reacties van de deelnemers op de gebeurtenissen en op hun ‘concurrenten’ in het programma. Maar toch blijf je gekluisterd aan je televisiescherm. Dat wil zeggen dat de makers van het programma hun werk tot een goed einde hebben gebracht. Hun technieken maken van een programma waarin eigenlijk niet echt veel gebeurd, een spannend verhaal met op het einde telkens een cliffhanger van formaat.
Daar draait Good cop/Bad cop allemaal om. In een doodnormale setting worden de acteurs voor de gelegenheid omgevormd tot hun dierlijk alter ego. De twee vrouwen zijn katten, de man is een hond. De katten ontdekken hun omgeving, wat hilarische taferelen oplevert. Met een balletje spelen is nog nooit zo grappig geweest. De hond kijkt een beetje passief toe naar die twee spelende katten. Op videobeelden geven de acteurs dan commentaar en uitleg bij wat ze doen of zullen doen.
Ook de emoties spelen een belangrijke rol. De “Ik had zoiets van” en “ik voelde mij” komen frequent voor en steken op een hilarische manier de draak met alle realityprogramma’s. Want wat zij naspelen is een persiflage op het realityprogramma.
Door alles achter mekaar te monteren, komen de makers dan tot insinuaties die op niets slaan, maar die dan soms inslaan als een bom. Volgens mij wordt dat bedoelt met Good cop/bad cop. De deelnemers van realityprogramma’s beschouwen de makers als good cops, maar in feite zorgen zij ervoor dat er sommige intriges ontstaan en krijgen dus zo de stempel van bad cop.
Maar soit, laat ik maar ophouden met mijn analyses. Good cop/bad cop was steengoed, laat daar vooral geen twijfel over bestaan. Meer van dat graag!
ReplyKeep this (0)
Even nog een late reactie:
Mijn verwachtingen waren hooggespannen, helaas werden deze niet volledig ingelost. Ik heb het namelijk niet zo op woordenloos theater, gelukkig werden er beelden geprojecteerd waarin de acteurs uitleg gaven bij hun acties. Wel hoorde ik een aantal hilarische quotes, vooral in combinatie met het uitgestreken gezicht van de acteur. Wat dacht je van ‘iedereen is zichzelf, en daarin is iedereen anders’?
ReplyKeep this (0)
Het eerste kwartier werden enkel vreemde bewegingen gemaakt en rondgekropen door 3 katachtigen. Verder werd er geen woord gezegd, hieruit kon ik opmaken dat het niets voor mij zou zijn.
ReplyMaar… enkele minuten later werden videobeelden geprojecteerd. Deze creëerden een andere sfeer: het big-brother-temptation isalnd-expedidtie robinson-gevoel kwam spontaan boven. Zo werden typisch, domme uitspraken van kandidaten in beeld gebracht die het publiek deden lachen.
Niet wauw maar toch nog geslaagd.
Keep this (0)
Ik moet bekennen dat ik eigenlijk minder enthousiast was dan veel andere 5forstudents. Ik vond dat het nogal aan de trage kant op gang kwam (ik spreek over de eerste twintig minuten dan), en dat het pas aan het eind écht grappig werd. Daarvoor vond ik het zo een beetje kabbelen rond de pot, alsof ze alleen echt zin hadden in de finale van de voorstelling. Natuurlijk heb ik gelachen met de parodieke vorm en de goedkope uitlatingen voor de camera, maar ik heb het gevoel dat ik het niet grappiger vond dan de doorsnee authentieke reality, en dat had ik natuurlijk wel verhoopt. In die zin vond ik het een mooie poging, maar vond ik het allemaal wat te fragmentarisch en te traag om echt enthousiast te kunnen zijn.
ReplyKeep this (0)