- All comments
- Comment that have been added after the event (10)
Post a comment
Please log in or register to post a comment.
Becoming a member is free of charge and only takes a couple of minutes. As a member you can:
- take part in the community activities on our website
- keep a personal calendar of your favourite events
- upload pictures and make friends
- keep your favouiete photos, videos, music, texts or comments
- rate other comments
Pre- Almost Cinema : de kunstenaars van de tentoonstelling arriveren
Volop pre-Almost Cinema bedrijvigheid in Vooruit deze week. De kunstenaars van de tentoonstelling arriveren en bouwen hun werk op.
Tijdens het Filmfestival onderzoekt Vooruit met Almost Cinema op welke manieren verhalen kunnen loskomen van het scherm. De kunstenaars zijn er zelden op uit om een verhaal in een affe en geprojecteerde vorm op de toeschouwer los te laten. In de plaats daarvan worden stukjes realiteit opengelegd en gefileerd, en wordt de toeschouwer uitgenodigd om er midden in te stappen, rond te kijken en lijflijk fragmenten van een verhaal te voelen en te ondervinden.
De tentoonstelling van Almost Cinema is een uitnodiging om midden in een ander soort cinema-ervaring te stappen en om intenser te ervaren hoe bouwstenen als licht, geluid, ruimte en beweging op elkaar kunnen inwerken. Daarbij schuilt de verwondering niet zelden in het kleine, eenvoudige of subtiele: kleine rimpelingen in het nieuwe filmschilderij van Hans Op de Beeck, een beklijvend spel van vlakken en volumes in zwart-wit bij Bram Vreven, de vloeiende bewegingen van kleine vaantjes bij Felix Hess. Aernoudt Jacobs (zie foto) experimenteert in zijn nieuwe installatie met het geluid van krakend ijs; de ingreep in de ruimte van geluidskunstenaar Felix Hess doet de bezoeker spontaan de oren spitsen en ingehouden observeren.
Sinds zijn projectie op het stadhuis van Den Haag (todaysart festival) afgelopen zomer gooit Pablo Valbuena hoge ogen met zijn “augmented sculptures”. Ook in zijn nieuwe creatie voor Almost Cinema, een werk in de reeks “extended series”, zal een esthetisch spel met ruimtelijkheid centraal staan.
De interactieve installatie van Jean-Noël Montagné confronteert de bezoeker dan weer weer met het inperken van een ruimtegevoel, zoals inwoners van (conflict)gebieden waar een scheidingsmuur is aangebracht, dagelijks ondervinden. Videokunstenaar Kurt d’Haeseleer toont nieuw werk ‘Je connais des gens qui sont morts’ waarbij opblaasobjecten een centrale rol spelen. Danseres Bérengère Bodin vat op gezette tijden een bizarre paringsdans aan met de objecten..
Komen kijken is de boodschap! Je bent welkom vanaf volgende week dinsdag.
- Tags
- almost cinema
- Filmfestival
- mediakunst
- tentoonstelling
ReplyKeep this (0)
Vooruit maakt zich klaar...
... voor de start van Almost Cinema festival. Op dit moment wordt Vooruit in een strak Almost Cinema kleedje gestoken… Ben beniuwd wie er allemaal een kijkje komt nemen in de volgende 12 dagen…
ReplyKeep this (0)
Almost Cinema: ambiance in 't kot
ReplyKeep this (0)
Bram Vreven-Rays
te bezichtigen in bespreekbureau
ReplyKeep this (0)
Almost Cinema: Het Verslag van een Cultuurbarbaar.
Als 5 For Students-teamlid kon ik gisterenavond, samen met enkele medeteamleden, genieten van een begeleid bezoek aan Almost Cinema. Doorgaans ben ik niet wild van moderne kunst. Doorgaans, maar soms (heel soms) weer net wél, dus ik blijf de kans grijpen om ermee geconfronteerd te worden. Zeker als het, zoals nu, compleet gratis is. Een verslag:
Kunstwerk nummer één werd ons voorgesteld als “de natte droom van elke geluidskunstenaar”, en toegegeven, de geluidsnerd in mij vindt het wel vet cool: twee bakken water die afwisselend bevriezen en ontdooien, waarvan de klank versterkt wordt met contactmicrofoons en bladspeakers. Naar verluidt nog ecologisch verantwoord ook: ergens in Nederland heeft iemand met het koelings-/opwarmingssysteem een opleiding succesvol afgerond.
Tweede kunstwerk: een paar honderd kleine vlaggetjes van rijstpapier op de grond, waarmee de kunstenaar (een fysicus van opleiding) de kleine luchtverplaatsingen op grondhoogte zichtbaar maakt. Vooral mooi vanop het balkon, maar nu ook niet omzeggens spectaculastisch.
Het derde werk, “Celebration” van Hans Op de Beeck, komt het dichtst in de buurt van film. Men zou zelfs kunnen zeggen dat het – jawel – almost cinema is. Op een scherm wordt een tien minuten durende video geprojecteerd van een gedekte feesttafel midden in de woestijn, compleet met slingers, hapjes en aperitief, en omgeven door een aantal koks, een sommelier en zaalpersoneel. Er wordt in deze video geen woord gezegd, de bewegingen beperken zich tot een geeuw en wat ooggeknipper, en als het tafelkleed niet zou bewegen in de wind, dan zou je zweren dat je naar een foto staat te kijken. Blijkt dat nog de bedoeling te zijn ook. De gids noemde het een videoschilderij, en ik vind dat zij daarmee een mooi woord heeft geschapen. Voor mij hield deze net-niet-film het midden tussen een interessante vraagstelling omtrent de eigenschappen van bewegend beeld en een eerder karig becommentarieerde documentaire over de wereldkampioenschappen niet bewegen. De slapende kerel links won volgens mij, maar de resultaten van de fotofinish zijn nog niet binnen.
De volgende installatie bevindt zich in de vitrine van het bespreekbureau. Daar heeft een jazzmuzikant iets met rubberstroken en motoren neergezet. Door die stroken netjes gechoreografeerd te laten draaien treden allerlei visuele effecten op. Niet bepaald wereldschokkend, maar dat verwacht uiteraard niemand van een muzikant.
In een lokaal naast de Vooruit heeft een architect zijn ding gedaan met beamer en muur. Netjes op maat van het lokaal geprogrammeerde projecties creëren nieuwe muren en laten echte muren verdwijnen. Heel knap technisch hoogstandje. Hartstikke nerdy, natuurlijk. Maar dan op een goeie manier.
Nummer zes: creatief met LCD. In plaats van een gewoon LCD-scherm kregen we een projectie te zien van een plaatje waarop zich losse druppels vloeibare kristallen bevinden. Door de warmte van de lamp en de kamer verdampen deze druppels, wat beweging in de projectie veroorzaakt. Ik zag vooral een duur alternatief voor een trage lavalamp.
Zeven: spiegeltje, spiegeltje aan de wand, waarom doet gij zo ambetant? Een muur van spiegels die wegdraaien als je ervoor gaat staan. Niet geschikt voor de badkamer dus, maar wel voor tentoonstellingen. Een beamer projecteert een foto van een woestijnhorizon op de spiegels, en die wordt bijgevolg vrolijk in het rond gefragmenteerd. De symboliek is iets met het feit dat tegenwoordig steeds meer mensen met elkaar verbonden zijn door allerlei media, en het schril contrast daarvan met de bouw van steeds meer fysieke muren tussen mensen (zoals de Israëlische Westoeverbarrière), maar dat had u uiteraard al door. Toch?
Eindhalte: “Les gens qui sont morts”. Een installatie die ook dienst doet als decor voor een performance. Ik ben er nog niet uit of ik het jammer vind dat ik enkel het decor te zien heb gekregen. Een hondertal meter politielint, een vijftal opblaaspoppen die afwisselend worden opgeblazen en leeggelaten, een bescheiden selectie rondgestrooid meubilair en een geluidsband die naar het macabere neigt; het heeft iets van doen met oermoeders, eeuwige reizigers en mensen uit een andere tijd, maar ik had mijn portie onbeholpen vaagheid wel weer gehad.
Ik en moderne kunst: het zal altijd een haat-liefderelatie blijven, maar met een waterkansje op liefde zal ik ook in de toekomst gretig elke gratis rondleiding bijwonen. Al is het maar om eens geconfronteerd te worden met Westoeverbarrières en mensen uit een andere tijd.
ReplyKeep this (0)
Permafrost
Ik was vooral onder de indruk van Permafrost, een werk van Aernoudt Jacobs. Wonderbaarlijk hoeveel geluid bevriezend en ontdooiend water maakt.
ReplyKeep this (0)
Ik ook. wonderlijk, zowel het uitzicht als de audio.. ik kon er een tijdlang naar staren.
Er ontstonden wel enkele onduidelijkheden over het wel of niet mogen aanraken van het werk.
Een man die meehielp aan de opselling van het kunstwerk legde ons uit dat je de dunne film die het geluid voortbracht mocht aanraken en plooien, zodat het geluid veranderde, een andere dag keerde ik wegens geboeidheid terug, en een hostess wist me te zeggen dat ik overal af moest blijven..
Top drie must see
Nummer 1: Extension series van Pablo Valbuena
Een geweldig schouwspel van licht en ruimte, waarbij het licht soms de ruimte bevestigd maar ze ook doorbreekt en een illusie van nieuwe ruimte creëert. Het werk is specifiek gemaakt voor dat hoekje van de ‘snoepwinkel’, dus nog helemaal uniek ook! Zeer simpel maar sterk.
Nummer 2: It’s in the air van Felix Hess
Wederom een werk dat sterk is door zijn eenvoud. Iets banaals/alledaags wordt visueel gemaakt. De toeschouwer beïnvloed het werk door erlangs te wandelen en zet hierdoor het spektakel in gang. De vlaggetjes lijken je wel te achtervolgen. Inderdaad zeer leuk om daarna op het balkon te gaan bekijken van bovenaf, dan pas zie je hoe de luchtstromen zich een weg banen door de vlaggetjes.
Nummer 3: Permafrost van Aernoudt Jacobs
Een heel andere invalshoek, een natuurverschijnsel omzetten in geluid ipv beeld. De techniek is ook indrukwekkend, de ‘bladspeakers’ alleen al zijn intrigerend.
Alleen daarheen!
ReplyKeep this (0)
Pablo Valbueno - Extension series
betoverend voor kinderen (en hun ouders)
- Tags
- almost cinema 2009
ReplyKeep this (0)
de wind
wat zijn die vlaggetjes toch ongelooflijk mooi, ik kan er uren naar kijken.
ReplyKeep this (0)
"niet blazen alstublieft!"
it’s in the air was mijn favoriet
je ziet,
je ziet,
wat je normaal niet ziet
de projectie in het voormalige ladda kon mij ook even bekoren
het kraken van ijs is een leuk geluid maar
de bak kon mij niet boeien
geef mij maar gletsjers
bij de bewegende foto was het fijn rusten
Replyhier mocht je wel
uitblazen!
Keep this (0)
ReplyKeep this (0)