- All comments
- Comment that have been added after the event (6)
Post a comment
Please log in or register to post a comment.
Becoming a member is free of charge and only takes a couple of minutes. As a member you can:
- take part in the community activities on our website
- keep a personal calendar of your favourite events
- upload pictures and make friends
- keep your favouiete photos, videos, music, texts or comments
- rate other comments
Laugh now, cry later
Gisteren was in kader van het Working Title Festival in Brussel een preview te zien van (BIG GIRLS DO BIG THINGS). Hoewel het dus een work in progress betrof, de voorstelling in Vooruit in maart is de première, lichtte Eleanor Bauer reeds een tipje van de sluier op. De voorstelling wordt beschreven als een lege belofte, een flirt met verwachtingen en een worstelmatch met potentieel. Eleanor gaat die strijd aan met als wapens een berenpak, cimbalen, een ladder, Ice Cube en Patsy Cline. Wat volgt is een spel met verwachtingen, een zoektocht naar andere perspectieven die je als toeschouwer verstild, soms verward, en dan weer wenend van het lachen achterlaat. Ik ben alvast benieuwd naar hoe de voorstelling zal evolueren en wat we uiteindelijk in maart te zien krijgen. Zeker is al dat Eleanor een straffe madam is, zet u schrap ‘cause this girl will do a big thing.
ReplyKeep this (0)
Ook gezien op Working Title en genoten! Klaarblijkelijk was de voorstelling nog erg ‘vers’ en toch liet ze al een diepe indruk na.
Bauer is een goede entertainster, dat wisten we al. Maar ze kan ook de gevoelige snaar raken en dit vlak nadat we in lachen zijn uitgebarsten, sterk werk.
Het leek nog ietwat een collage van te verschillende elementen maar is tegen dan waarschijnlijk op en top fijngetuned.
En we zingen verder: “I’m crazy for trying and crazy for crying, and I’m crazy, for loving you…”
ReplyKeep this (0)
Eleanor Bauer krijgt 4-sterrenrecensie in De Morgen!
“Een stuk dat één spetterend vuurwerk van acteerplezier is. Om zelf te ontdekken. En niet te missen.”
Lees het volledige artikel.
ReplyKeep this (0)
ijsbeer danst intrigerend Zwanenmeer
Ik zag de try-out van deze voorstelling op het Working Title Festival. Als Bauer het basisniveau van de try-out heeft behouden en de ruwe kantjes ervan heeft weten bij te schaven, dan zou dit wel eens een van de revelaties van het seizoen kunnen worden. Mijn blogpost vind je hier: http://inesminten.com/2010/03/11/big-girls-do-big-things-ijsbeer-danst-intrigerend-zwanenmeer/
ReplyKeep this (0)
Een gesprek met Eleanor Bauer.
Interviewen zonder dictafoon is niet handig als je het gesprek achteraf met je medemens wil delen. Vandaar, mijn versie van Eleanor Bauer’s feiten. Er werd veel gezegd en van de hak op de tak gesprongen, maar al wat volgt is waar!
°°(BIG GIRLS DO BIG THINGS) stond al eerder als work-in-progress op het Working Title festival #3 in Brussel. Veel is er niet aan veranderd. Het was een toonmoment, want naar haar gevoel kan je pas bijsturen na je stuk opgevoerd te hebben. Pas door het performen voel je wat juist of fout zit. Ook door de feedback achteraf kom je dingen over het stuk te weten die je voorheen niet wist of zag.°°
°°Sommige toeschouwers zagen in (BIG GIRLS DO BIG THINGS) autobiografisch materiaal. Het is echter geen ‘lifestory’, al bestaat de basis wel uit persoonlijk materiaal. (BIG GIRLS…) gaat over Eleanor Bauer als performster en hoe zij wordt waargenomen: “Big mouth, big brain, big body”. Toen ze een tijd geleden meedanste in The Song werd ze nogmaals geconfronteerd met dit beeld van haar. Als zijnde luid en erg aanwezig dus. Het sleutelwoord waar ze mee begon te werken is ‘schaal’, en de extremen die deze schaal markeert. De grijswaarden en subtiele schakeringen tussen de polen zwart en wit, is de zone waarin zij zich beweegt. Haar grote energie, haar status als actrice/ danseres/ performster en de roep “I am not only big!” zijn elementen die aan haar persoonlijke leven gelinkt kunnen worden. Het blijven weliswaar slechts mogelijke insteken voor de kijker, die naar believen kan linken naar zijn of haar persoonlijke situatie. Daarbij wilde ze ook echt iets entertainend maken. Je kan echter niet te ‘luid’ of ‘big’ zijn, omdat dat snel de andere elementen in het stuk gaat overschaduwen Nu is het een laag naast de andere: “The surface is the depth”.°°
°°Bauer volgde de dansopleiding P.A.R.T.S. Daar kreeg ze een bipolaire opleiding (een vormelijke en daarnaast de theoretische opleiding, waar je ideeën meekrijgt). De repertoiredans-workshops die je krijgt, interageren met de vragen die het discursief oproepen. Zo ontwikkel je zelf een vocabulaire, in termen van structuur, in termen van filosofie, maar dat blijft wel erg abstract. En tegelijk is, heel algemeen gesteld, dans volgens haar dans iets erg menselijks. Die abstracties versus het persoonlijke is wat haar interesseert. Zo kan ze soms als het universele menselijk lichaam op scène staan, soms met het lichaam als dat van haarzelf. Die nuances zijn wel moeilijk te controleren. Verder probeert ze de grenzen van wat als normaal choreografisch ‘materiaal’ beschouwd wordt te verleggen: “to push the limits of units”, ofte de vaste bewegingen en vloerpatronen overstijgen. (BIG GIRLS…) is “a 100% wildly inclusive” en reikt dus van de ene extreme naar de andere.°°
°°Over het fragment waarin ze een stukje uit Ice Cube’s Laugh Now Cry Later rapt blijft ze nadenken. Oorspronkelijk deed ze het hele nummer, maar de belangrijkste zinnen wil ze overhouden: “I’m a do what I wanna do, When I wanna do it, how I wanna do it, And you better hope I don’t do it to you”. Ze houdt van de boodschap en de humor die erin schuilt: een white girl die zich het machismo van een gangsterrapper toeëigent. En wil tegelijk een strijdbare houding ertegenover aannemen. Ze vindt het gek dat men soms bijna het gevoel heeft zich te moeten verontschuldigen voor het eigen zelfvertrouwen. De Ice Cube scène is een voorbeeld van de culturele referenties die ze aanreikt, als ingrediënt voor mogelijke associaties, maar niet als een compleet plaatje. Bauer heeft zichzelf hier veel vragen bij gesteld, of dit deel genoeg fragment krachtig genoeg op zich is, of teveel op die culturele referenties zou steunen. Ze wilde eerst het beer-aspect (van haar kostuum) benadrukken en de aarzeling van het blanke meisje onderdrukken. Maar uiteindelijk besliste ze dat overacten gevaarlijk is en ze het beter zo goed mogelijk deed, wat meer effect op de toeschouwer heeft. Het mocht niet teveel identy art worden en dus probeerde ze de stem meer “materiaal” te laten worden, fysieker dus. Daarom de hortende ademhaling, die gender en ras abstraheert. En vandaar dat ze het tot op de kern van die drie zinnen afstripte. Of: “You have to kill your darlings.” De kwaliteiten van de flow van de rap zette ze om in minimale bewegingen, de “ripples and waves”, zoals de schouderbewegingen bijvoorbeeld.°°
°°Discours wordt gegenereerd door sociale constructies. Daarom hield Eleanor Bauer de begeleidende tekst opzettelijk abstract. Die uitleg verschijnt namelijk op programmablaadjes en wordt gereproduceerd, door de programmatoren/huizen, op websites enzovoort. Ze wil haar publiek niet teveel op voorhand meegeven of voorkauwen. Het unieke aan dans is juist dat het niet met afspraken, maar met ervaringen gevat kan worden. De “preemptive lament” waar op haar website (www.goodmove.be) gewag van wordt gemaakt is dan ook cryptisch bedoeld. Het is de melancholie te rouwen om een verlies, voordat het verloren is. De nostalgische elementen in (BIG GIRLS…) zullen nog verder uitgewerkt worden in haar volgende stuk.°°
°°Naast de beer zal er ook een zwaan ten tonele verschijnen. “An animal in disguise”, of de zwaan die in de beer schuilde, zoiets. De dingen zijn niet altijd wat ze lijken! De zwanendans heeft ze ingestudeerd met haar vroegere balletleerkracht van in VS. Bauer houdt van de betekenis die elke beweging in dit klassiek ballet draagt, van de schoonheid en diepte van de emoties.°°
°°Humor is haar navigatiesysteem. Ze vertrekt wel van ‘serieuze’ ideeën, maar humor kan de dingen omverwerpen en van een andere zijde belichten. Het zorgt voor asynchroniteit, voor een ander perspectief. Ze apprecieert ook de feedback die het lachen in de zaal met zich meebrengt. “Hey, I was serious about this!” °°
°°Haar titels lijken naar al deze voorgaande elementen te verwijzen; naar zichzelf en naar haar aanwezigheid. Maar haar titels doen niet wat ze beloven, ze moeten vooral knallen: “titles have to be PLAAHH”. We beginnen over haar vroegere werken:°°
°°ELEANOR! is een tragikomedie over zelfpromotie en het pathetische bestaan van een artiest. Het artiestenbestaan gaat vaak minder om idealen dan wel om een inkomen te fiksen. De titel verwijst dus naar het jezelf en je arbeid verkopen en de ironie en absurditeit daarvan. Economics baby.°°
°°Voor Dig my Aura haalde ze inspiratie bij Youtube, een jong platform, continu in process, onbepaald dat een potentieel duizendkoppig publiek bereikt. Het ‘aura’ uit de titel verwijst naar Walter Benjamin en zijn essay “Het kunstwerk in het tijdperk van zijn technische reproduceerbaarheid”. Daarin beweert Benjamin dat ‘aura’, hetgeen een kunstwerk authentiek maakt, verdwijnt wanneer het gereproduceerd wordt. (Het essay stamt uit begin 20e eeuw). Vandaag echter lijken de reprodcuties authentieker dan het echte leven. Het verleidelijke aan Youtube is jezelf gepixeld te zien en dat dingen op een scherm ons vandaag zo reëel voorkomen. De esthetiek van documentaire doet ons geloven dat het ‘echt’ is. Bauer vormde zich een hyperbewustzijn van de tussenkomsten van de media in ons leven. Het vreemde van de ettelijke video’s waarin mensen zichzelf te kijk zetten en openbaar biechten, fascineerde haar. Waarom doen mensen dit zichzelf aan? Op de website vind je haar filmpjes waarin ze zo’n onvoorbereid individiu neerzet. (Voorbeeld: http://www.youtube.com/watch?v=QiBS0tGzTkQ ). Ze speelt een malloot, iemand die een “mental dribble” doet, voor iedereen toegankelijk. En tegelijk is er een metaniveau, want ze toont ook haar dagelijkse dansoefeningen. Zo ontwikkelt zich der per dag een denkparcours: “dancing & talking, dancing & talking”, etcetera. het lijkt tegenwoordig echter dan het echte leven. Bauer maakt dan de vergelijking van een slang die in z’n eigen staart bijt: het echte leven is een imitatie van de massamedia geworden en vice versa. Massacultuur en individu herhalen zichzelf in elkaar. Dit was al een vroege aanzet voor haar volgende voorstelling, At Large.°°
°°At Large stelt vragen als “waar hoort mijn dans thuis? Waarom deze zichtbaar maken? Wie is mijn publiek?” Eleanor Bauer houdt niet van het hermetische, of de kritiek dat dans hermetisch is, of te moeilijk, etc. At Large reflecteert hierover. Wat doet dans, wat is de waarde ervan? Hoe beweegt het zich in het ding dat wij cultuur noemen? Er zijn veel interessante dingen in dans bezig die zich niet geïsoleerd (als in: de podiumkunsten) afspelen. Een voorbeeld hiervan zijn de vele dancetutorials op Youtube.°°
°°Op het einde van het gesprek besluit ze dat alle voorgaande meningen over dans en het kunstenaarschap natuurlijk slechts één visie is, namelijk die van haar. Als afsluiter gaf ze nog mee: “everybody can do what they wanna, when they wanna, as long as they don’t do it to me.” °°
ReplyKeep this (0)
Deze one-woman-show bestaat uit drie delen, inleiding – midden – slot zou je kunnen zeggen. De rode draad is helaas ver te zoeken.
ReplyBauer begint met een slapstickachtige ijsberendans. Van hedendaags naar hip hop hoopt het zweet zich op in haar berenpak. Eenmaal bevrijd uit haar vel, experimenteert de danseres verder met haar lichaam. Een catwalkloopje met, nog steeds, het berenvel als haute couture zorgt voor algemene hilariteit in de Domzaal.
Na dit gekronkel roept Bauer haar ander groot talent aan: zingen. Ze zet een refrein in dat met elke letterlijke trede op de trap ook een toonladder omhoog klimt. Alweer doet dit de meeste mondhoeken naar boven krullen. Wanneer ze boven op haar ladder echter een grimmige monoloog inzet, krijgt het tafereel toch een andere dimensie.
Als slot laat Bauer ons nog een staaltje klassiek ballet zien. Puik werk, een vrouw om respect voor te hebben. Het enige wat aan de drie delen ontbreekt is.. het geheel.
Keep this (0)
Ik denk echter dat er wel een rode draad tussen de delen zit, namelijk het pak. De herhaling zal ook wel ergens een rode draad zorgen in de stukken.
ReplyHet begin vond ik fascinerend. Hoe het ijsberenpak tot andere vormen en soms andere beesten gevormd kon worden door haar rare bewegingen erin.
De toonladder was best mooi en leuk gevonden. Maar was toch blij dat ze enkel van laag naar hoog zong en het niet nog eens van hoog naar laag.
Bij de monoloog heb ik jammer genoeg niet alles verstaan, maar dat maakt het er niet minder mooi op.
Het einde was net zoals in het begin prachtig.
Keep this (0)
Het was inderdaad mooi leuk en grappig, maar ik miste ook een geheel, en werd daarom nooit echt helemaal enthousiast.
ReplyMaar dat ze veelzijdig is, heeft ze zeker bewezen! Een gekke ijsbeer, een zelfverzekerd model, een zangeres die alle toonladders bedwingt, een tovenaar die van een witte beer en zwarte beer maakt, en natuurlijk een ongelooflijke danseres.
Keep this (1)
Eleanor: a bear that wasn't
Big girls do big things, een belofte die Eleanor zeker waar maakt.
De openingsscène met het berenpak was boeiend-betoverend. Ze was een beer die zichzelf nog vorm moest geven.
Eens die klus geklaard, was het tijd om de wereld te ontdekken. De wereld der cimbalen en micro’s en de pret die je er mee kan beleven. De betovering maakte plaats voor eenvoudige humor, doch op een geslaagde manier.
De beer kroop uit z’n eigen vel en transformeerde in een hiphopper, een topmodel, een superheld. De humor bleef duren, Bauer had het publiek op haar hand.
Dat veranderde niet tijdens haar zangscène waarin de toonladder letterlijk werd beklommen.
Wanneer ze de top had bereikt, legde Eleanor ons uit hoe moeilijk en koud het daar was, bovenop die eenzame top.
Gelukkig niet op een klagende toon, maar met de nodige relativering, die heel de voorstelling licht en leuk maakte.
Bauer vervolmaakte haar klaagzang niet door ons moedeloos achter te laten, maar gunde ons een blik op haar danstalent.
ReplyEen mooie slotscène, na een zeer geslaagde voorstelling.
Keep this (0)
iets geweldigs
Als mensen mij vroegen hoe ik het vond, dan zeg ik: ik vond het gewoon geweldig. Dan vroegen ze waarom, en ik kon nooit antwoorden. Als je zegt: ze deed ongeveer alles wat je met een berenpak kan doen en ik heb nog nooit iemand zo op een ladder zien kruipen, zingen en dansen; dan denken ze waarschijnlijk niet eens meer na over wat de vraag was.
ReplyHet is echt een vrouw die enorm inspiratievol is wanneer ze naar iets zoekt om in haar voorstelling te gebruiken. Dat gevoel had ik althans. Er zit ook spanning in het stuk, omdat je – wanneer ze de ladder opgaat – soms wel ik eens kan denken: stel je nu eens voor dat hij tuimelt en zij meevalt. En wat dan? Zou dat in het stuk de bedoeling zijn? Vast wel, want het is één en al gekte dat rondspat in een mateloos te groot berenpak. Ze imiteerde en acteerde vol moed en keek serieus wanneer ze moest serieus kijken. Kortom, een zeer geslaagde show voor mij, gewoonweg iets geweldigs!
Keep this (0)
Ik sluit me aan bij Joha hierboven: ik vond het heel leuk, maar ook ik kan niet meteen uitleggen hoe dat komt. Wat me wel opviel is dat Bauer duidelijk iemand is die héél nauwkeurig observeert hoe verschillende soorten mensen in verschillende situaties bewegen, en die observaties gebruikt om die bewegingen zelf haarfijn na te spelen. Volgens mij bestudeert ze op diezelfde manier zelfs dieren: de kinderlijke onhandigheid van de beer was tegelijk hilarisch en ontroerend, maar bovenal heel herkenbaar voor iedereen die ooit een jong dier de wereld heeft zien verkennen. Het gedeelte met de ladder vond ik iets minder fantastisch, maar het deed geen afbreuk aan de schoonheid van het stuk.
ReplyKeep this (0)