Post a comment
Please log in or register to post a comment.
Becoming a member is free of charge and only takes a couple of minutes. As a member you can:
- take part in the community activities on our website
- keep a personal calendar of your favourite events
- upload pictures and make friends
- keep your favouiete photos, videos, music, texts or comments
- rate other comments
Menselijk, al te menselijk
Wie een voorstelling van Kris Verdonck bijwoont, betreedt altijd een eigen, aparte wereld.
Een wereld waar alles duisterder maar ook zachter is.
Actor#1 leek daar bij aanvang bij aan te sluiten.
“Mass”, het eerste deel van de performance, verzamelt het publiek rond een diepe kuip. Binnenin een wit vlak dat de nieuwsgierige kijker misleidt; wie zijn hand uitsteekt, is er aan voor de moeite. Er is helemaal niets.
Misschien omdat de hele schepping nog van start moet gaan?
“Mass” komt in beweging, als fluisterende stoom. Een melktapijt strekt zich uit, fascineert en creëert onverwachte lichamen, die onderhuids vorm aannemen maar even snel weer verdwijnen. Alles moet zich nog vormen en niets weet nog wat het precies wil zijn in deze nieuwe schepping.
Niets ligt vast, het gevormde smelt weer weg zonder er te kunnen op anticiperen.
“Huminid” vervolledigt de creatie van “Mass”, door het einde van de gekende beschaving aan te kondigen. “This will be the last chapter of nature”.
De techniek die Verdonck hanteert is verbluffend en verwarrend. Een mens spreekt ons toe, en toch is er niemand.
Hij is een nieuw wezen, misschien wel gevormd onder het melktapijt van Mass, nog onvolledig, nog niet in staat te bewegen of af te wijken van de ingestudeerde tekst.
Hij is dood stof maar met een kloppend hart, zoals hij het zelf zegt.
“Dancer #3”, het derde deel van de performance, stelt ons gerust.
De teloorgang van de gekende wereld en de start van een nieuwe, mechanische wereld hoeft niet gevoelloos te zijn.
Een robot, vrij van enige gelijkenis met mens of dier, leert springen als een jong veulen.
Het gaat goed, soms gaat het fout, hij herpakt zich, wordt overenthousiast, leert uit zijn ervaringen, valt opnieuw en zal ongetwijfeld weer recht krabbelen.
De sympathie die men meteen voelt voor deze springende hoop ijzerplaten en vijzen is ronduit hallucinant.
Worden emoties dan zo makkelijk opgewekt? Is onze genegenheid zo onuitputtelijk dat ze los staat van het object?
Het lijkt er op.
Later zal blijken of dit nog van pas zal komen…
Een indrukwekkende avond, die erg ver staat van theater of performance en vooral als de uitwerking van een wetenschappelijke en filofische idee moet worden gezien.
De discussie of dit thuis hoort in een cultuurhuis is hier ondergeschikt aan de mate waarin de voorstelling fascineert, boeit en wakker schudt.
ReplyKomt dat zien, leert wat bij en ga met veel vragen naar huis!
Keep this (0)