- All comments
- Comment that have been added after the event (6)
Post a comment
Please log in or register to post a comment.
Becoming a member is free of charge and only takes a couple of minutes. As a member you can:
- take part in the community activities on our website
- keep a personal calendar of your favourite events
- upload pictures and make friends
- keep your favouiete photos, videos, music, texts or comments
- rate other comments
Rosas vrijdag 22/01: 2 tickets in aanbieding
Ik heb 2 tickets voor de voorstelling ‘The Song’ van nu vrijdag 22/01 om 20u. Voorverkoopprijs (24 Euro per kaart)/
Geinteresseerden kunnen mij contacteren op 0486/24/74/15 of
Replykobevanpraet@gmail.com.
Keep this (0)
Benefiet?
Waarom staat de benefietvoorstelling niet bij de andere drie in de rechterkolom? Betekent dit dat de inhoud anders is?
ReplyKeep this (0)
Nee, de inhoud blijft dezelfde. We wilden de benefietvoorstellign gewoon wat HIGHLITEN.
.
Hoge verwachtingen werden gesteld voor dit stuk maar voor veel toeschouwers helaas niet ingewilligd.
ReplyHet stuk bestond er zich in dat de nadruk meer lag op de geluiden die de dansers maken dan op de bewegingen. Maar gaat het in dans dan niet voornamelijk over beweging? Over hoe dansers zich laten meevoeren met het ritme van de muziek en daar met hun hele lichaam uiting aan geven?
Het op de voorgrond brengen van geluiden bij het dansen is een interessante invalshoek maar hoefde voor mij niet zo lang te duren. Ik genoot dan ook het meest van de 5 minuten veel te luide muziek waarop de dansers dezelfde bewegingen deden als zonder muziek maar dit was veel indringender. Het was alsof je opgeslorpt raakte inde lichamen en de muziek.
Het ontbreken van muziek zorgde er tevens ook voor dat de voorstelling iets te langdradig werd. Af en toe kreeg je het gevoel dat je dat stukje al eens eerder had gezien.
De manier van belichten verdient wel een positieve noot. Het bracht een mystieke sfeer met zich mee. Een zeer verrassende en originele invalshoek! Vooral op het einde waar het leek alsof reusachtige schaduwen op het toneel stonden te dansen.
De algemene gevoelens dat ik na het stuk had was dat het gewoon een moment was waar dansers naar elkaar keken en op elkaar inspeelden. Alsof het een improvisatie oefening was tijdens een dansles maar die dan wel net iets te lang duurde en waar de muziek installatie het begeven had.
Keep this (0)
pure movement, pure poetry, pure energy. Birds swarming over a square plane. Metric emotion. The final line of light dividing the audiance, gradually escaping into the dead of night.
ReplyKeep this (0)
The song of shoes
Goede voorstellingen uit het verleden scheppen hoge verwachtingen voor de toekomst.
Het verleden, dat is Zeitung: energiek, acrobatisch, meeslepend, bedwelmend, overweldigend.
De toekomst zou blijken uit te draaien in The Song.
The song zong het lied van het bewegend lichaam en snoerde die van de muziektape de mond.
Stil was het allerminst: het lichaam bewoog, stampte, sleepte, en schoof. Geluiden die ondersteund werden op een grappig-originele manier.
Zo goed als echter deze vondst was, zo kortstondig was haar effect.
Het enerveerde niet, maar kon niet meer boeien.
Daarbij kwam het feit dat de bewegingen zeer repetitief waren, vaak niet meer dan het op een lopen zetten.
De technische kunde van de dansers was natuurlijk onbetwistbaar, maar werd misschien net te weinig in de verf gezet.
The song werd tenslotte op een vernieuwende doch kille manier belicht, wat de emotionele afstand enkel vergrootte.
Het moeten niet allemaal sepiakleurige Billy Elliot momenten zijn, maar toch, zo nu en dan is het leuk met open mond en een krop in de keel vastgenageld te zitten.
Wat helaas niet gebeurde tijdens dit technische perfecte maar emotioneel onderkoelde lied…
Duimen dat deze verlaagde verwachtingen tot een grote verrassing leiden in de toekomst!
ReplyKeep this (0)
Vechtend tegen de vaak
“Waarheen in deze steeds sneller voorrazende wereld?” vraagt Rosas zich af. Ze moesten het antwoord schuldig blijven. Nergens heen dan maar?
In het nieuwe stuk van Anne Theresa De Keersmaeker evoceren tien dansers bijna twee uur lang tevergeefs “een wervelwind van verandering”. Het stuk begint straf met een scene waarin de geluidsdame de voetstappen en sprongen van de heen en weer sprintende solist verdubbelt, maar daarna raak ik al vlug de draad kwijt. Er ontspint zich een allegaartje van bewegingen, gitaargetokkel en rare geluidjes dat bijeen wordt gehouden door een steeds terugkerende scene waarin de dansers doelloos rondjes rennen. De Keersmaeker toont zich hier een wel zeer pessimistische madam en de mythe van Sisyphus is niet ver weg. Maar hoe relevant is Camus’ metafoor nog in het tweede decennium van de 21e eeuw?
Binnen afzienbare tijd slaat de verveling genadeloos toe, maar de samenwerking met Michel François en Ann Veronica Janssens biedt gelukkig soelaas. De twee Belgische kunstenaars zorgden, in alle eenvoud, voor meer spektakel dan alle dansers tezamen. François, die onlangs te zien was in het SMAK, hing een flinterdun zilverkleurig zeil op dat met één spot werd belicht. Het dramatische resultaat was een deinende deken van gevlamd marmer van licht, zoals je dat soms ook op het plafond van een zwembad kan zien. Prachtig. Wanneer dit zilverkleurige doek langzaam wordt neergehaald bereikt de voorstelling haar hoogtepunt. Na deze verstilling volgt de mokerslag van een loeiharde Helter Skelter knallend uit de speakers. De Apocalyps is compleet.
Een prachtig einde voor een voorstelling met een valse start, denk ik bij mezelf. Maar helaas. Het einde is nog niet nabij. Na de apocalyptische intermezzo gaat ‘de mensheid’ op dezelfde voet verder. Weer dat lopen, in weer die doelloze rondjes. De verveling steekt nu definitief de kop op en het zal nog meer dan een half uur duren voor het licht aangaat. Zelfs de inventieve geluidjes (een jas vol klittenband en een zwierende lasso) kunnen niet voorkomen dat ik aan het knikkebollen ga. Ook elders in de zaal zie ik hier en daar wat mensen indommelen. Ik kan alleen maar hopen dat de toekomst om onze wereld er iets spectaculairder uit zal zien.
ReplyKeep this (0)
Los
Ik had ’s zondagsochtend bij mijn moeder op televisie Walter Van Beirendonck gezien. De man deed een hele uitleg bij zijn collectie, maar het pakte mij niet. De collectie niet en zijn uitleg niet. ’s Namiddags ging ik dan naar de Vooruit, naar Rosas, en van zodra de dansers dat podium opliepen, was ik wel gepakt.
Ook aan dans kun je een hele uitleg geven, interpreteren. Maar dat het je aangrijpt zou wel eerst moeten komen.
Voor mij gaat The Song over ‘(niet) samen horen’. De dansers die steeds wisselende duo’s en groepjes vormen door plotse versnellingen of subtiele wijzigingen van richting, daar kan ik lang naar kijken. Vissen doen dat ook, en vogels. En mensen natuurlijk. Nu eens hoor je bij een groep, dan weer sta je alleen en soms ben je met twee, harmonieus of frontaal. In The Song wordt wat bij elkaar lijkt te horen, losgekoppeld en omgekeerd. De bewegingen en het geluid dat die bewegingen voortbrengen bestaan apart, meestal synchroon en soms ook dat niet. Het duister hapt een stuk uit een beweging. Soms dansen de dansers niet, maar zingen ze en soms doen ze het alle twee. En af en toe werd alles even stilgelegd om nieuwe posities in te nemen en weer te beginnen. Dat alles bestaat uit losse elementen die eindeloos combineerbaar zijn, dat heeft The Song mij laten zien. Tja, en daardoor hing The Song zelf ook wat losjes aan elkaar, waardoor ik wel eens afdwaalde – ik beken.
Misschien ziet u er iets helemaal anders in. Als u ook maar geniet.
ReplyKeep this (0)
lopen lopen lopen
Het begin:
Een troep volwassenen lopen rondjes op het podium, het leek wel een gechoreografeerde variant van een tikkertjesspel op de speelplaats.
Naargelang het stuk vordert, passeren er enkele leuke vondsten waarbij ‘live’ geluid gemaakt wordt, vooral het springtouw klonk innemend (de magie van het schoenengeluid wordt tenietgedaan wanneer niet enkel een danser op blote voeten maar ook een danser op schoenen geen geluid maakt op het podium).
Het einde:
Het einde? nee, toch niet het einde! Na een aannemelijke apotheose lijkt de choreografie weer van voor af aan te beginnen, wederom loopt er een troep volwassenen in rondjes op het podium…
De dans met de schaduwen spreekt meer tot de verbeelding, maar past eigenlijk niet in het geheel van de voorstelling. Het is een concept waar zeker dieper op in mocht gegaan zijn!! Als tweede rode draad door het geheel misschien?
Mijn aandacht verslapte meer dan eens, al valt dit te wijten aan de nodige examenstress gecombineerd met slaaptekort….doch, de interessante stukken konden wel mijn aandacht vasthouden. Maar enkele interessante stukken staan niet garant voor een goed geheel…
ReplyKeep this (0)