- All comments
- Comment that have been added after the event (7)
Post a comment
Please log in or register to post a comment.
Becoming a member is free of charge and only takes a couple of minutes. As a member you can:
- take part in the community activities on our website
- keep a personal calendar of your favourite events
- upload pictures and make friends
- keep your favouiete photos, videos, music, texts or comments
- rate other comments
Dagboek van een denker
Vorige week ging in het Brusselse Kaaitheater de tweede voorstelling van Tine Van Aerschot in première. Nochtans is Tine geen nieuwkomer meer in podiumland. Lang geleden al haalde ze Meg Stuart naar België en werkte ze achter de schermen als dramaturge met o.a. Christine De Smedt (Les Ballets C. de la B.), Davis Freeman, Sarah Chase en Simone Aughterlony. Tine Van Aerschot is geen veelmaker. Aan haar eerste voorstelling I have no thoughts and this is one of them werkte ze jaren. De focus ligt daarbij steeds op de tekst. Die is gelaagd en poëtisch, emotioneel met een twist. De tekst is persoonlijk maar toch universeel, draait en keert zich, laat de toeschouwer achter met sterke beelden en associaties. De tekst zoekt naar nieuwe betekenissen om een immer verschuivende realiteit te bevatten. Dat zal in haar tweede voorstelling niet anders zijn. Vertrekkende van krantenknipsels ontspint zich een dagboek (dat van Trevor) dat dagelijke berichtgeving koppelt aan associaties die herkenbaar maar doorgedacht zijn. Tine Van Aerschot schrijft haar teksten in het Engels en dus brengen haar twee topactrices, Carly Wijs (NL/BE) en Tracy Wright (CAN), hem ook zo. Zittend op twee schommels spelen zij samen 1 personage, Trevor, wiens gedachten we dag na dag kunnen volgen. Nu eens aangrijpend, dan weer grappig…
Wie van geëlaboreerd teksttheater houdt, mag deze voorstelling niet missen!
- Tags
- Carly Wijs
- Tine Van Aerschot
- Tracy Wright
- Triple Trooper Trevor Trumpet Girl
ReplyKeep this (0)
Een andere kijk...
De kracht van het kleinschalige ‘TTTT Girl’ (laat ons gemakshalve afkorten) zit hem in de gelaagde tekst vol frappante anekdotes en grappige besognes, alsook in de poëtische taal. Dat de voorstelling in het Engels opgevoerd wordt, verhoogt het taalkundige genot, maar maakt het korte stuk toch bijzonder lastig. De gebruikte woordenschat is immers nogal breed en de thema’s die Trevor aanraakt zijn niet altijd even eenvoudig om snel op in te pikken.
Onvermijdelijk mist de toeschouwer op die manier bepaalde aspecten van het stuk en dwalen de gedachten snel af naar andere oorden. Echt saai wordt de voorstelling echter niet, omdat ‘TTTT Girl’ altijd weer iets verrassend in petto heeft waardoor je op zijn minst geïntrigeerd blijft. De manier waarop van Aerschot naar het leven kijkt, vol ontzag en verwondering voor kleine dingen, is namelijk hoogst origineel, intelligent en ontroerend in zijn bescheidenheid.
Het fragmentarische karakter (inherent aan de dagboek-structuur) had misschien kunnen gebroken worden door een interessant gebruik van de scène, maar net als haar uit-het-leven-gegrepen tekst houdt Tine van Aerschot niet van (artificiële) kunstgrepen. Er is geen beweging, geen esthetisch uitdagende vorm, alleen twee actrices en het leven zoals het is. ‘TTTT Girl’ ontdoet theater kortom van haar franjes en gaat op zoek naar de essentie van tekst.
ReplyDe vraag is dan waarom twee vrouwen één man vertolken. Of waarom het podium niet gewoon helemaal leeg is. Van Aerschot drijft haar minimalisme met andere woorden niet ver genoeg door om contradicties te vermijden en daardoor komt ‘TTTT Girl’ niet helemaal over. Ergens wringt het, waardoor de magie geen uur blijft hangen. Helaas, want van Aerschot heeft zeker en vast iets van een rasverteller in haar genen zitten.
Keep this (0)
Triple Trooper Trevor Trumpet Girl
Een lange titel voor een korte, kleine en bescheiden voorstelling.
TTTTG is geen puur theater maar een vertelling, een monoloog maar dan met twee, een dagboek maar dan publiek.
Beide actrices, die echter meteen zo vertrouwd overkomen dat je zonder vragen gelooft dat zij gewoon samen Trevor zijn, zitten op een metalen schommel.
Een knap en minimalistisch decor, waarbij het verraderlijke hem deels zit in de onmogelijkheid daadwerkelijk te schommelen op die metalen constructies.
Voor Trevor lijkt immers alles onmogelijk.
Hij denkt na over vrienden, over kinderen, over relaties.
Maar uit niets blijkt dat hij ook daadwerkelijk echte vrienden, kinderen of relaties heeft. Hij lijkt volledig alleen op de wereld. Een vereenzaamde poète maudit op een kille zolderkamer.
Hij overdenkt het leven zodanig dat het hem ontglipt.
Het leven zoals hij het observeert, is voor hem onmogelijk.
Toch lijkt Trevor een soort lichtheid te behouden, een relativeringsvermogen, een verzachtende humor.
Het leven ontglipt hem, maar ach, zoveel zal het toch wel allemaal niet voorstellen zeker?
Kleine belevenissen van anderen zijn voldoende om hem op de been te houden.
De schommel mag dan niet schommelen, het blijft toch een schommel en het zit niet slechter dan een ordinaire stoel, moet hij gedacht hebben.
En wie weet, ooit, komt er toch nog beweging in…
Zo klein als dat is wat Trevor doet doorzetten, zo klein en bescheiden is ook de voorstelling zelf.
ReplyHet is niet altijd nodig te willen imponeren.
Soms volstaat een klein verhaaltje voor het slapengaan.
Keep this (0)
TTTT Girl
Mooie samenvatting, Marlies.
En om me aan te sluiten bij de andere reacties: ook ik heb heel erg genoten van ‘TTTT Girl’. Net als bij “I have no thoughts…” was dit opnieuw een avond om te laten nasmeulen. Taal zo precies dat ze zich op een vierkante centimeter lijkt af te spelen, een eenvoudig maar ongedwongen spel, af en toe een grapje dat komt binnenwaaien, soms ook een weemoedige vlaag, maar nooit (nooit!) sentimenteel. Zucht. Een kleine, grote voorstelling.
- Tags
- theater
- Tine Van Aerschot
- Triple Trooper Trevor Trumpet Girl
ReplyKeep this (0)
No More Dripping on the Floor
Thanks for those nose-tampons! I will take them with me when I travel to the vast infinity of somewhere else…
ReplyKeep this (0)
the holy foreskin and nose-tampons
Een ‘blog’ in theatervorm, met de nodige aandacht voor details uit het dagelijkse leven gegrepen. Details die soms bevreemdend en dan weer herkenbaar zijn, maar altijd amusant.
De keuze voor 2 acteurs die 1 personage verpersoonlijken was zeer geslaagd. Het ene moment vulden ze elkaar aan, waardoor ze het verhaal en de overtuiging van Trevor kracht bijzetten. Het andere moment spraken ze elkaar tegen wat een innerlijke strijd in Trevor symboliseerde, want herinnerde hij het zich wel altijd helemaal goed?
Een zeer aangename voorstelling, niet vernieuwend maar ik stapte wel met een glimlach naar buiten.
ReplyKeep this (0)
.
Deze voorstelling was niet echt mijn ding.
ReplyIk voelde bij het decor al een beetje spanning omdat de schommels vastzaten. Dat hoort niet, vind ik.
Ook vond ik het jammer dat ze daar maar wat zaten en vertelden. En dan nog op een vrij trieste, depressieve manier.
Ik hou meer van beweging. Als ik twee mensen wil horen praten dan ga ik wel naar een debat.
Ik ben het eens dat 2 acteurs die 1 personnage voorstellen een leuk gegeven was. Maar toch, het was nog net niet boeiend genoeg voor me.
Keep this (0)
Helemaal mee eens.
Ik vond het op zich vrij saai om de hele tijd te kijken naar twee personages die de hele tijd stil bleven zitten en allerlei dingen vertelden die me eigenlijk helemaal niet konden boeien. Ook vond ik de taal redelijk moeilijk, wat er voor zorgde dat je eigenlijk constant geconcentreerd moest zijn om de ‘inside jokes’ te begrijpen (wat de mensen achter mij wel deden en ik zodoende het gevoel kreeg de enige te zijn die het niet begreep). Zoals hierboven al gezegd is geweest, hou ook ík van beweging en niet van statisch gedoe.
Volgende keer beter, zeg ik dan.