- All comments
Post a comment
Please log in or register to post a comment.
Becoming a member is free of charge and only takes a couple of minutes. As a member you can:
- take part in the community activities on our website
- keep a personal calendar of your favourite events
- upload pictures and make friends
- keep your favouiete photos, videos, music, texts or comments
- rate other comments
Lome jazz voor de dromerige ziel
Dankzij een mooie opkomst en een redelijk meegaand publiek mag de Bijloke met het Carla Bley Quintet van een bescheiden succes spreken. Nochtans brachten Bley en co gezapige, conventionele jazz waar een mens al snel op uitgekeken en -geluisterd raakte. Lelijk werd de muziek nooit, maar het filmische karakter en de stereotiepe solo’s lagen er gewoon iets te dik op.
Bley, eens het genie dat de jazz-”opera” ‘Escalator over the Hill’ in elkaar knutselde, heeft niet meer de scherpte van weleer, en ook haar bandleden leken besmet met een doorgedreven loomheid. Geen concert om bij weg te lopen, maar wel een om snel te vergeten tussen al het moois dat Vooruit dezer dagen nog te bieden heeft.
ReplyKeep this (0)
Loom, akkoord. Maar wel van een zelden geziene schoonheid. De muziek van Carla Bley is zodanig sterk doorgecomponeerd, dat je dit absoluut geen conventionele jazz kan noemen. En de romige solo’s van Paolo Fresu waren een genot, net zoals die unieke klank van Steve Swallows bas.
Het viel op dat pianist noch drummer gesoleerd hebben. De nadruk lag duidelijk op de composities en het groepsgeluid en de solo’s van Fresu. De muziek was traag en wat dromerig, niet erg spectaculair dus, maar wel subtiel en erg mooi.
ReplyKeep this (0)