- All comments
Post a comment
Please log in or register to post a comment.
Becoming a member is free of charge and only takes a couple of minutes. As a member you can:
- take part in the community activities on our website
- keep a personal calendar of your favourite events
- upload pictures and make friends
- keep your favouiete photos, videos, music, texts or comments
- rate other comments
Vaak doet Cassol mij denken een een filmregisseur, die zijn rollen uitermate goed kiest en maanden aan een stuk zijn acteurs cast tot hij de juiste heeft gevonden. Alhoewel ik het niet zeker weet, vermoed ik dat Fabrizio ook heeft gezocht naar de juiste muzikant voor de juiste partituur, alsof hij de partituur voor de muzikant schreef. Zijn podium is bezet door musici die uit verschillende muziektradities en de wereld zelf komen. Daardoor krijg je een geluid dat onvoorstelbaar mooi is. Zo werd bijvoorbeeld de violist Tcha Limberger, die bekend staat om zijn jazz manouche-stijl, betrokken in dit nieuw klassieke concert. Op die manier kreeg je vioolsolo’s te horen die je anders maar weinig hoort.
ReplyHet stuk zelf omschrijf ik als eclectisch: de klassieke invloed van Bach zijn partituur, de jazz door vooral de drums, de Oosterse invloed vooral door de fluitist Malik Mezzadri, die geheel opging in zingen, neuriën, spelen en neuriën en spelen tegelijkertijd. Je herkent enorm vaak de versie van Bach, maar dan op een totaal andere manier. Het ‘Wir setzen uns mit Tränen nieder’ sloot de passie eigenzinnig en in schoonheid af waarna het publiek een staande ovatie gaf.
Wat Fabrizio Cassol hier doet is gewoonweg adembenemend. De discussie over het al dan niet bewerken van Bach zijn werk staat al lang op de agenda, maar door Pitié wordt je een duidelijk voorstander. Zijn volgende project is iets met Aka Moon en Indische muziek, weer iets totaal anders: Cassol profileert zich duidelijk als een veelzijdig iemand. Een persoonlijkheid om op te volgen.
Keep this (0)
Bacchanalisch
Een Cassol aficionado zou ik mezelf niet durven noemen. Een Bach adept of Mattheuspassie connaisseur nog minder. Toch heb ik meer dan genoten van dit magistrale concert. Die muzikanten, die stemmen, dat samenspel. Alles even ongelooflijk schoon.
ReplyKeep this (0)
Inderdaad ongelooflijk schoon en op bepaalde momenten ook echt ontroerend.
ReplyGeslaagde integratie van barok, jazz en wereldmuziek. Bach op accordion afgewisseld door oosters fluitspel, het is niet evident maar klonk nimmer gemaakt of geforceerd. De fragmenten originele muziek, de bewerkingen van barokmateriaal en de eigen composities vormden een evenwichtig geheel met vrij natuurlijke overgangen.
Het toeval wil dat ik enkele weken geleden in de Bijloke de repetitie voor de echte Mattheuspassie heb bijgewoond, met meerdere stemmen, een dubbel koor en barokorkest o.l.v. Philippe Herreweghe. Zo’n repetitie blijft een fragmentarisch gebeuren, maar als een solist eens goed doorzong, had het toch niet zo’n impact als in Pitié, waar de stemmen ook nog eens versterkt zijn. Vooral de Jezusstem was nogal zwak bij Herreweghe, terwijl contratenor Serge Kakudji echt schitterde in Vooruit. Voor het koorwerk is er niet echt een equivalent in Pitié en toch weet Cassol een maximaal effect te sorteren met een minimum aan stemmen.
De drie contrasterende ‘geschoolde’ operastemmen vulden elkaar mooi aan qua kleur en bereik en ze staken helemaal niet af tegen de ongewone instrumentatie. Er bleek ook geen onoverbrugbare kloof met de ‘ongeschoolde’ stem van Magic Malik of de sporadische samenzang van een paar muzikanten. Overigens lieten de operastemmen af en toe andere stijlen horen, zoals bijv. Claron Mc Fadden wat gospel op het eind. Het Duits van de zangers was wel niet zo goed te verstaan.
Vergelijken blijft echter moeilijk als je een dergelijke nieuwe bewerking voor het eerst hoort. Je zou beide benaderingen echt herhaaldelijk moeten herbeluisteren. Bovendien neem je er best ook nog eens de tekst erbij zodat je rekening kunt houden met wat de muziek wenst uit te drukken. Het zou me niet verwonderen dat er dan ook een andere interpretatie van het passieverhaal komt bovendrijven. Omdat er duchtig in geknipt werd, is Pitié in elk geval korter. Het verhaal eindigt abrupt bij de dood van Jezus, uitgebeeld door een zwarte profeet die weende toen hij moest sterven, waardoor het een meer universele tint verkreeg.
Keep this (0)