Post a comment
Please log in or register to post a comment.
Becoming a member is free of charge and only takes a couple of minutes. As a member you can:
- take part in the community activities on our website
- keep a personal calendar of your favourite events
- upload pictures and make friends
- keep your favouiete photos, videos, music, texts or comments
- rate other comments
De mooie melancholie van het reizen.
Ik heb altijd al bewondering gehad voor artiesten die meerdere genres mixen zonder het resultaat als een collage te laten klinken. In het geval van Yves Peeters group zijn die genres: blues, jazz, rock’n’roll, latin, country, rituele zangen en pop. Ik hou niet van de term ‘americana’, maar die is hier zeker van toepassing: het is ideale muziek om op zonnige zomerzondagen weg te dromen naar het land van eindeloze wegen en roadtrips.
Tijdens de eerste drie nummers droomde ik iets te letterlijk weg: de vermoeidheid, het donker, het neerzitten en de warmte spanden samen en lieten me ei zo na in slaap sukkelen bij de dromerige soundscapes van ‘New Mexico’. Het overkomt me vaker bij jazz in de Balzaal.
Gelukkig wist het vijftal me op tijd terug wakker te schudden met ‘Billy Pilgrim’, een iets harder nummer. De geniale gitaarintro waarmee Frederik Leroux het nummer op gang trapte was meteen één van de uitschieters van de avond. Andere hoogtepunten waren Nicolas Kummert die sax en zang op wonderlijke wijze tot één geheel verwerkte, Nicolas Thys die een soort sjamanistische rituele zang bracht in unisono met z’n basgitaar, Geert Hellings’ sobere maar uitermate sfeervolle lap steel in ‘After Life’ en Yves Peeters zelve die in ‘Ritual’ de dondergoden naar de loef stak. Verschillende stijlen, verschillende genres, verschillende muzikanten, maar één duidelijk afgelijnde sfeer: de mooie melancholie van het reizen.
Alles goedgekeurd dus, zij het hier en daar iets te braaf en kalm om mijn aandacht vast te houden. Op de genoemde zonnige zondagen hóef ik echter niet wakker te blijven, en dus heb ik het cd’tje gekocht om deze zomer in m’n hangmat bij weg te dromen. Ik beluister het momenteel voor de vierde keer en heb er nog geen seconde spijt van gehad.
ReplyKeep this (0)
Mee eens! Wie ‘Sound Tracks’ reeds kende, kwam bij de live cd-voorstelling overigens voor weinig verrassingen te staan. Het sfeervolle americana meets jazz-geluid van de cd werd moeiteloos vertaald naar een zwoel optreden met steengoede vertolkingen. Gitarist Leroux wist me niet helemaal te overtuigen op de plaat, maar na een tijdje kwam hij in het optreden aardig op gang. Kummert vond ik dan weer beter op cd, live kwam hij nogal ongeïnspireerd over. Nochtans speelde ook hij een paar goede solo’s, maar de kracht van de Yves Peeters Group ligt zeker in zijn dromerige groepssound. Nic Thys zette stevige baslijnen neer (en wat een heerlijke solo aan het eind!) en Yves Peeters’ subtiele drums maakten de avond af. Een heel mooi concert!