- All comments
Post a comment
Please log in or register to post a comment.
Becoming a member is free of charge and only takes a couple of minutes. As a member you can:
- take part in the community activities on our website
- keep a personal calendar of your favourite events
- upload pictures and make friends
- keep your favouiete photos, videos, music, texts or comments
- rate other comments
Ik ben geen overtuigde Arne Sierens fan, maar met Apenverdriet heeft hij mij toch maar van mijn sokken geblazen. misschien ben ik meer voor zijn stukken met twee personen?http://www.gentblogt.be/2009/11/05/subliem-apenverdriet
ReplyKeep this (0)
Sierens zijn voorstellingen vind ik altijd heel geestig. Zo ook deze. Maar nooit veel meer dan dat. Het blijft nooit erg lang hangen.
ReplyHij is een meester in het neerzetten van typetjes die sowieso herkent uit je omgeving. De oudere vrouw die op alles tot in de puntjes voorbereid is, graag complimentjes vangt, zich sjiek gedraagt, maar met een scheve voet in het huwelijk en het leven staat. Het jonge, losse geval. Gespeeld door twee monumenten Marijke Pinoy en Wine Dierickx. Staande in de rode ronddraaiende podiumconstructie waar ze kakelend in verdwalen.
Maar vooral een geestige voorstelling dus.
Vooral geestig.
Keep this (0)
per abuis,per abuis.
Een meisje ratelt in een onverstaanbare taal, bevreemdende muziek zwelt aan, het podium begint rond te draaien. Het begin van Apenverdriet. Een feestje, met 86 gasten, is net afgelopen. Er was geen goed bier (lees: met alcohol), ma soit, de boontjes waren super goe. Juliette,de gastvrouw, blijft alleen achter met een overvloed aan eten en een onbekende,ietwat opdringerige Mara. Waar de twee vrouwen eerst alleen praten over hoe goed het feest wel niet was, of beter gezegd, Mara prijst Juliette de hemel in waarop zij haar prestaties als gastvrouw minimaliseert, ontspint zich gaandeweg een dialoog waarin de twee zich steeds meer bloot geven , wat leidt tot nu eens pakkende,dan weer hilarische of tedere scènes.
Ik kan kort zijn, ‘k vond Marijke Pinoy en Wine Dierickx schitterend in deze voorstelling.
ReplyDank u wel Vooruit, voor de extra tickets!
Keep this (0)
sad sad planet
Arne Sierens: als ik die naam hoor beginnen mijn speekselklieren extra te werken, begin ik te kwijlen en zwaar te verlangen naar een stuk, dit keer: Apenverdriet. Ik voelde mij vooral na de voorstelling verdrietig. Het vorige stuk van Sierens (nl. “Trouwfeesten en processen…”) had mij omvergeblazen. Hij had mij G-spot geraakt: Gents en Grappig.
ReplyMaar dit stuk miste iets. Ik geef toe: misschien had ik teveel verwacht (meer humor, meer tempo), maar dan nog vond ik het een vreemde voorstelling. Ik kan het gewoon niet goed vatten: de emotionele stukken raken me niet, de – al de niet latente – humor bekoort mij niet en het stuk vindt ik eigenlijk niet zoveel waard. Te stereotiep, te traag en saai. Ik heb mijn aantal geeuwen niet bijgehouden, maar…
Soit, voor mij dus een zware ontgoocheling.
Keep this (1)
Eens met Poppy. Het basisgegeven, twee vrouwen die allerhande geheimen over elkaar te weten komen, doet me stiekem denken aan het scenario van ‘Festen’. Wie de film gezien heeft, krijgt waarschijnlijk spontaan naweeën van de bikkelharde confrontaties en de krankzinnigheid van al die wegkwijnende menselijkheid. Wie het stuk gezien heeft, moet beamen dat Arne Sierens niet in de buurt komt van wat Vinterberg destijds presteerde. De beerputten die in ‘Apenverdriet’ opengegooid worden, zijn stuk voor stuk leeg…dus vanwaar alle lovende kritieken?
Toegegeven, de scène is niet lelijk, maar welk doel dient het ronddraaiende rad anders dan dit dood geboren stuk alsnog wat leven inblazen? De dialogen zijn immers niet echt interessant, soms zelfs ronduit banaal, de muziek kabbelt verder maar mist focus (supermarkt-klassiek, zeg maar) en de actrices weten niet wat ze moeten met de nogal holle tekst. Tal van problemen die de halfslachtige (lees: overbodige) choreografie uiteraard niet oplost…
Arne Sierens bewees met het overdonderende ‘Trouwfeesten, processen, enz.’ dat hij wel degelijk van aanpakken weet, maar deze voorstelling is wat mij betreft volledig naast de kwestie. Ook componist Daan Vandewalle en actrices Marijke Pinoy en Wine Dierickx hebben al prachtige realisaties op hun naam staan, maar kunnen in ‘Apenverdriet’ niet ontroeren.
(Het spijt me…)
Mijn eerste stuk van Arne Sierens & meteen een voltreffer!
ReplyDit kwam niet enkel doordat ik Wine Dierickx graag zie acteren maar eveneens door de sublieme (met momenten hilarische) teksten & het originele, rood draaiende decor. Meer van dit graag!
Keep this (0)
Schoon
Dit stukt kloopt naar mijn gevoel op zo veel niveaus; hoe er weer een buitengewoon origineel decor is gemaakt dat op een zeer leuke manier gebruikt wordt door de acteurs, de choreografie van rond elkaar wervelen en op elkaar leunen, de dialogen, de grapjes, de tragische stukken, de knappe acteerprestaties,... Het is een straf theaterseizoen dit jaar waarin enorm veel te beleven is, maar dit is momenteel toch nog mijn nr 1
ReplyKeep this (0)
Met een lach en geen traan
Zodra er een nieuwe “Arne Sierens” op til staat, trek je best een sprintje naar het bespreek bureau of je grijpt naast een ticket. Zijn voorstellingen zijn bij voorbaat een succes, maar is het wel altijd zo straf als dat de verkoopcijfers doen vermoeden?
Eerder zag ik Broeders van Liefde en Altijd Prijs; twee mooie voorstellingen vol humor en tragiek. Theater met een lach en een traan; je zou het melodrama of tragikomedie kunnen noemen. Ook Apenverdriet is op deze leest geschoeid. Maar wat mij betreft is het toch vooral de lach die primeert ondanks de immense tragiek die wordt gesuggereerd: een ontrouwe echtgenoot, een homoseksueel lief, een dochter die haar moeder niet meer wil zien, een moeder die haar dochter niet meer wil zien, een overwonnen alcoholverslaving, een alcoholverslaving met dodelijke afloop….. Het is niet niks, maar nergens wordt het bijtend. Het blijft te afstandelijk om empathisch te worden. De grappige dialogen daarentegen stonden garant voor meer dan een glimlach. Meermaals zat het anders toch immer zeer beschaafde publiek hardop te schateren.
Wine Dierickx speelde – as always – weer “vree straf” en het was dan ook haar oudere tegenspeelster die me het meest heeft verrast. Eindelijk speelde Pinoy eens niet de volcontinue mompelende getormenteerde ziel. Oké, getormenteerd was ze wel, maar nu kon ze plots wel roepen, brullen en krijsen. Fijn om te zien dat er nog veel vuur in haar zit. Naast Juliette en Mara was er nog een derde hoofdrol: de choreografie. En ook die speelde de sterren van de hemel. Het fysieke rond elkaar heen draaien, stoïcijns tegen elkaar aanhangen en apathisch op de grond krullen in een tollend appartement was van grote meerwaarde voor het stuk.
En zoals het een melodrama betaamt was er het obligate happy end, mede mogelijk gemaakt door een fles Pomerol.
ReplyKeep this (0)
De lol der onderbroeken
Veel gezien en gehoord, maar nooit eerder een Arne Sierensje (of het was de ene ‘hap-slik-oeps!-vergeten’-herinterpretatie van een locaal toneelgezelschap). Randgeval of niet, ik schaarde mij hoe dan ook tabula rasa – gewijs aan de rand van het podium.
De formule is eenvoudig. Twee vrouwen met vrijwel geen overeenkomsten, een leeg huis nadat de schranstroepen zijn weggetrokken, stilte na en voor de storm. Wine Dierickx verschijnt nog maar ten tonele, of ze maakt de bouwvakkersplunje instant hip. Marijke Pinoy doet hetzelfde voor paarse onderbroeken met een streepje kant. Hilariteit.
Van anti- naar sympathie, ’t is een grote stap in anderhalf uur, maar het lukt de dames vlotjes. Iets te vlotjes? Ik kneep een oogje toe omdat de twee zo heerlijk knalden in het rode decor, maar de geloofwaardigheid was toch op de dool. Dat Dierickx en Pinoy aan elkaar zijn gewaagd en ook in het dagelijkse leven goed overeenkomen, spat overduidelijk van het podium.
Iemand had de voorstelling een paar dagen voordien tot ‘vrouwenstuk’ gebombardeerd. Ik kon dat verwijt onderwijl niet van me afschudden. Het ging inderdaad over vrouwen door vrouwen (de roddels en verwijten (de ‘dikke koe’ en consorten) waren niet mals), ’t was anti-man, van bitches naar best friends, kaderend in een herkenbare familiesaga met de buitenstaander als moderator en commentator.
Een vlot stuk met een rollercoasterende tekst, pittige grollen en twee vlammende vrouwen. Maar ik miste dat ene bouillonblokje voor het ‘ietsje meer’-gevoel…
ReplyKeep this (0)
.
Knappe acteerprestaties en een decor om U tegen te zeggen. Een stuk waar je volledig in opgaat en die je meevoert naar een of andere wonderbaarlijke nacht waar 2 vrouwen mekaar beetje bij beetje bloot geven. De één verlangend naar volwassenheid, de andere naar kindsheid, beide naar vrijheid en genegenheid. Een trek en duw spel vol emotie.
ReplyEen stuk waar je spontaan blij van wordt.
Keep this (0)
Twee vrouwen, twee stereotiepen.
(Ik ben zo geen vrouw, veel vrouwen zijn zo geen vrouw.)
Een feestje. De gastheer is ervandoor, een eenzame jongedame blijft plakken. Ze wurmt zich in allerlei houdingen. De gastvrouw is gefascineerd, aapt haar na. Het lukt niet al te best.
Gentse accenten. Ze ratelen, roepen, huilen, lachen.
De ene heeft een sjiek appartement, de ander een klein kot vol elektronische huishoudtoestellen.
Een rood decor, het draait. Wanneer ze dan door het appartement dwalen levert dat mooie beelden op, ik zie de blonde, ik zie de bruine, de blonde, de bruine. En opnieuw.
Dit heeft geen diepe sporen nagelaten. Cecilia kan dieper, beter, sterker.
ReplyKeep this (0)
Net als in Altijd Prijs, vind ik hier de tekst de sterkste troef van de voorstelling. Het idee van het rond draaiende huis/appartement waar twee opgejaagde kippen doorheen rennen vond ik goed gevonden, maar waarom zag dat ding op scène er zo lelijk uit? Minder pluimen heb ik zelf over voor de muziek, soms mooi gemaakt maar niet passend en slechte timing waardoor vaker storend dan ondersteunend. Choreografisch zat het goed, al ging het soms een beetje teveel opgelegd ogen, te weinig doorleefd.
ReplySamengevat: de tekst staat als een huis, wat er rond komt te liggen verstoorde voor mij met momenten de volle kracht van die tekst. Maar hey, doe het maar eens beter hé.
Keep this (0)