- All comments
Post a comment
Please log in or register to post a comment.
Becoming a member is free of charge and only takes a couple of minutes. As a member you can:
- take part in the community activities on our website
- keep a personal calendar of your favourite events
- upload pictures and make friends
- keep your favouiete photos, videos, music, texts or comments
- rate other comments
Lamentatio/Deutsche Angst
Helemaal alleen trok ik naar de dansvoorstelling van Vanrunxt.
En geen enkele Fiver kwam ik er tegen.
Ik was duidelijk de enige die mijn donderdagavond spendeerde aan wat een duistere dansvoorstelling zou worden.
En ach, ik kan de feesters/thuisblijvers/... misschien geen ongelijk geven.
Het eerste deel van de voorstelling bestond uit Lamentatio, een solo voor een kranige dame.
Ze kwam het podium op op hoge hakken en meteen dacht ik “er zal niet veel gedanst worden, met die hakken”.
En ik bleek helaas gelijk te hebben.
Wat volgde was een indrukwekkend muziekstuk, een ware wall of sound, beklemmend en beangstigend.
De soliste wandelde over het podium, strekte wanhopig haar armen naar ons uit (en niemand die er in viel, in die armen van haar), reikte haar armen dan maar wanhopig ten hemel en blies haar wanhoop de grond in.
Knappe beelden, fotografisch heel sterk, echt een plaatje.
Maar helaas geen aangrijpende dans.
Dat de soliste haar hele ziel in de luttele bewegingen legde, was duidelijk merkbaar in het verbeten trekje rond haar mond, in de wanhopig-triomferende blik, het twijfelen tussen huilen en lachen.
Maar dat volstond niet, vond ik.
Daarvoor waren de stiltjes tussen de bewegingen door te lang en te leeg.
Het tweede deel, Deutsche Angst, was iets minder zwaar op de hand.
Een danser tolde rond en creëerde ingewikkelde armbewegingen op het gezoem van een soort reusachtige gong. “Hoge bomen vangen veel wind”, moest ik ongewild voortdurend denken.
De eerste ronde, in trainigsbroek en tshirt, kwam mij over als de generale repetitie. Toen de danser overtuigd was van zijn eigen kunnen, was het tijd voor de rode jurk. En voor het blauwe doek dat achter hem werd gedragen. De tweede ronde.
In het doek zag ik een soort creatie van een ideale achtergrond, waardoor de danser nog meer in het oog sprong, waardoor zijn bewegingen nog beter tot hun recht kwamen.
Zijn gevecht tegen onzichtbare demonen werd extra theatraal.
Tot het de drager van het blauwe doek teveel werd, en hij het maar liet voor wat het was. Weg met het doek. Het was niet meer nodig de schaduwen van de danser te vangen.
Omdat het te dramatisch werd?
Of omdat het toch niet hielp bij het bezweren van de demonen?
Ik gok op een combinatie van beide,
Opnieuw was de idee sterker dan de uitvoering vond ik, hoewel dit deel “makkelijker keek”.
Beide delen samen leken aan te tonen dat jong en oud, man en vrouw, duister of licht, allemaal lijden onder dezelfde wanhoop, dezelfde schimmen, dezelfde behoefte aan hulp.
En het steeds weer ontgoocheld raken door het gebrek aan hulp.
De volgende keer schiet ik ter hulp, beloofd.
ReplyMaar dan wil ik wel een iets sterke voorstelling in ruil.
Keep this (0)
Beste Marlies,
Er heeft nog een Fiver zich aan deze toch niet al te makkelijk te slikken solo’s gemaakt. Blijkbaar ben ik toch meer fan dan jij.
Vooral van het eerste deel dan Lamentatio. Deze vond ik “makkelijker kijken” wat vooral kwam door de persoon en het lichaam van Marie Decorte. Hoe ze opkwam en daar gewoon stond en zich liet bekijken. Dat vreemde gezicht met de strakke haren. Een grimas die voortdurend leek te veranderen en toch dezelfde was. Het leek een blik van trots, van zich boven iets zetten om er niet onder te vallen, een blik van bescherming, een muur met barsten. Ze stond er zo lang, zo bang en zo verstild. We mochten door die barsten gluren. Verschrikkelijk voyeuristisch. Daarom is theater zo leuk, omwille van het schaamteloos kijken. Onze blik is onverdraagbaar, ze kan er niet blijven staan. Verward loopt ze rond in de gapende ruimte, een uitweg zoekend. Die niet vinden. Dan maar het gevaar recht in het gezicht kijken en terug naar voor, naar ons. De armen overstrekt naar voor, een benauwelijke vervorming. ‘Neem mij, verscheur mij’. Het is merkwaardig hoe je op de kleine dingen begint te letten als er niet werkelijk iets gebeurt. Hoe haar voeten niet meer de symmetrische zekerheid hebben, hoe haar handen ongelijk de lucht ingaan. Hoe het gezicht de trots niet in de plooi kan houden.
We kijken tot het haar teveel wordt. De muziek wordt nu begeleidt van een exuberante beat. Ze klapt toe, naar de grond. Verkrampingen die je liever niet wilt zien, maar je hebt het zelf veroorzaakt. Jij was aan het kijken. Ze maakt haar haren los. Losse lange haren doen me altijd denken aan waanzinnig betoverende vrouwen. En aan Munch: http://www.artinthepicture.com/artists/Edvard_Munch/vampire.jpeg
Met andere woorden behoorlijk heavy dat eerste deel.
Het tweede deel vond ik minder interessant, grotendeels omdat de man me niet aansprak. Hij trok mijn blik niet waardoor ik er niet echt bij was.
Zeer gewichtig en zeer ouderwets. Zeker niet voor elke week. Toch de moeite om eens te bekijken.
PS: Een kogel voor al die giechelende miekes in de zaal.
ReplyKeep this (0)
Hey Kjel,
Ik vind je recensie van Lamentatio echt zeer geslaagd.
Je kan goed verwoorden wat ik er (met momenten, geef ik toe) ook in zag.
Het kwam misschien niet duidelijk naar voor in wat ik schreef, maar ook ik vond het eerste deel beter dan het tweede. Het tweede was lang niet zo aangrijpend als het eerste en de danser kon inderdaad niet zo boeien.
Nu goed, ik ben blij dat ik niet “alleen” zat in de zaal én dat ik niet de enige was die het moeilijk had met de giechelende scholieren :o).