- All comments
Post a comment
Please log in or register to post a comment.
Becoming a member is free of charge and only takes a couple of minutes. As a member you can:
- take part in the community activities on our website
- keep a personal calendar of your favourite events
- upload pictures and make friends
- keep your favouiete photos, videos, music, texts or comments
- rate other comments
Antoine Defoort & Halory Goerger redden de wereld...
... op geheel eigen wijze. Konden we allemaal maar pianospelen op onze huiskamerplanten, wat een schone toekomst gaan we dan tegemoet! Zeker gaan kijken (tis ook nog gratis).
ReplyKeep this (0)
absoluut de max. Een voorstelling, installatie tentoonstelling of stand-upcomedy. hoe je het ook wil noemen. Geweldig en grappig : een computer bedienen via planten, muziek maken via planten en een interview met een computer die zich “geconverteerd” heeft tot mens…
- Tags
- Antoine Defoort
- computer
- planten
- the games isup
ReplyKeep this (0)
een avondje de wereld redden
Wie zich zorgen maakt over zijn sociaal, cultureel, ecologisch, maatschappelijk en algeheel globaal engagement moet dezer dagen in de Vooruit zijn.
Het festival ‘the game is up- how to save the world in 10 days’ presenteert immers tien dagen lang allerhande voorstellingen, performances, tentoonstellingen die zich focussen op politieke, ecologische en utopische thema’s.
Allen daarheen dus! Want dat het hoog tijd is om de wereld een duwtje in de goede richting te geven, kan nooit genoeg benadrukt worden.
Één van de voorstellingen die mijn politieke visie wil aanscherpen is ‘W.M.D. (just the low points) van het New Yorkse gezelschap ‘Sponsored by nobody’.
W.M.D. zoomt in op de dag des heren 8 januari 2004. De dag waarop het rapport verschijnt dat er in Irak geen sprake is van Weapons of Mass Distruction. Dit rapport, dat de verantwoording van de oorlog in Irak met één klap onderuit haalt, zal op die bewuste dag echter nooit het nieuws halen.
Vol goede moed en politieke correctheid nemen de acteurs van sponsored by nobody hun burgerplicht op en beginnen ons het rapport voor te lezen. Tot in de details, met fax-telefoonnummers en paginanummering erbij, er moest maar eens een procedurefoutje in sluipen.
Maar het lukt hen niet om zich lang van deze taak te kwijten. Al gauw beginnen de acteurs hun persoonlijke voorkeuren aan te dragen die ze nog nét iets liever met ons willen delen: hun fascinatie voor de wooster-group (waarvan ze schaamteloos toegeven dat ze de titel hebben gepikt), de 9/11 bestsellers waar ze zich doorgeworsteld hebben, en nog het liefst van al: wat er op 8 januari 2004 dan wel de kranten haalde.
Sponsored by nobody toont ons alle mogelijke fait-divers en hoofdpunten, van de New-York times tot de plaatselijke flair, van een verdronken kalf tot het weerbericht.
Maar hoe zat dat nu met die massavernietigingswapens? Die zijn inderdaad in geen velden of wegen meer te bekennen…
Over naar deel twee.
We krijgen een filmpje te zien van Irakese theaterstudenten die Caligula spelen. Caligula, de heerser die de maan wou bezitten, die op tirannieke wijze het onmogelijke wou bereiken. Caligula die werkelijkheid en fantasie door elkaar begon te klutsen. Caligula die dingen begon te zien die er eigenlijk niet waren.
Dat de link naar de werkelijkheid voor deze studenten pijnlijk dicht nabij is laat zich wel verstaan….
Maar liever dan hierop in te gaan, focust W.M.D. zich op wat er verder allemaal nog zoal gebeurde op die bewuste 8ste januari. Dit keer niet vanuit het nieuws maar vanuit hun persoonlijke levenssfeer.
Wat mij echter al veel te snel duidelijk was, is dat er op 8 januari 2004 eigenlijk niets noemenswaardig te beleven viel, wat daarom ook een beetje te weinig is om anderhalf uur theater mee te boeien.
En nu ben ik ook geen groot politiek licht, maar dat die massavernietigingswapens een slap excuus waren, dat voelde ik op dag één van de Irakese oorlog al aan mijn water.
Wanneer de voorstelling dan ook nog eens eindigt met beelden van de slachtoffers die op 8 januari vielen in Irak, is voor mij de maat vol. Ik ben net iets te veel met het vingertje gewezen, en deze vreselijke taferelen aanschouwen onder het beluisteren van een melig muziekje doet mij eerder denken aan vals sentiment dan aan een weloverwogen politieke boodschap.
Sponsored by nobody slaagt er dus niet in mijn politieke visie bij te stellen, want dat die Bush een foute kerel is, ja, zover was ik zelf ook al wel…
Van een totaal ander kaliber is de performance/installatie &&&&& & &&& van Antoine Defoort & Halory Goerger.
ReplyDeze knotsgekke installatie, tentoonstelling, performance of hoe je het ook wil noemen toont ons het toekomstig universum.
Met de grootste knulligheid en behulp van plastic planten en kartonnen dozen schetsen Defoort & Goerger een wereld zonder mensen, bevolkt door androïds die niets liever willen dan de pijn van het menselijk zijn weer te kunnen ervaren.
Er wordt muziek gemaakt via opblaasbare dolfijnen, ik kan mijn eigen levenseinde voorspellen en ik krijg de lijst van alle toekomstige Windows versies te horen tot in de eeuwigheid.
Science fiction ten top, Star Trek is er niks tegen.
Deze uiterst eenvoudige, een beetje idioot uitziende installatie weet mij in al zijn soberheid te raken. De totale onmogelijkheid om de toekomst te voorspellen (en hoe we daar met zijn allen toch zo gigantisch mee kunnen worstelen) wordt mij in &&&&& & &&& op een pretentieloze manier voorgesteld.
Vol humor en absurditeit nemen Defoort & Goerger mij mee naar een wereld die nooit de mijne zal zijn.
En laat het nu net dat zijn dat mij wél tot denken aanzet over hoe het nu verder moet met deze planeet….
Keep this (0)