Post a comment
Please log in or register to post a comment.
Becoming a member is free of charge and only takes a couple of minutes. As a member you can:
- take part in the community activities on our website
- keep a personal calendar of your favourite events
- upload pictures and make friends
- keep your favouiete photos, videos, music, texts or comments
- rate other comments
Mijn teleurstelling mag dan wel vrij groot geweest zijn toen werd aangekondigd dat Yildiz Ibrahimova pas in het tweede deel op scène zou verschijnen, Dit bleek volledig ongegrond!
ReplySerkan çagri blijkt een ongelooflijk talent die zelfs uit een klarinet – niet direct mijn favoriete instrument – een zeer vol en warm geluid kan krijgen. Een ogenblik vrees ik voor de gevolgen van het bovenhalen van een instrument dat ik niet direct kan plaatsen en al beangstigend veel weg heeft van een blokfluit, maar opnieuw onterecht. Ook dit instrument bespeeld çagri met de grootste klasse en beleeft de tijd van zijn leven op het podium.
Ook de begeleiding was zeer af. Een bescheiden bezetting van piano, drum en een trouwens geweldige bassist geven çagri telkens opnieuw de stevige maar goede basis die hij verdient. Hier wordt ook heel veel in verwerkt, van bossa over classic jazz tot liederen met Turkse oorsprong.
Spijtig genoeg moest er ooit wel eens een pauze komen, wat ik altijd zonde vind omdat het de sfeer zo verbreekt, maar toch! De tijd voor Ibrahimova naderde!
Ze bleek een enorm talent, die qua stembereik zeker niet moet onderdoen voor de beschrijvingen die over haar gegeven worden. Een one-womans-show eersteklas. Bovendien opmerkelijk dat ik nog nooit iemand zóveel plezier op het podium zag hebben. Samen met çagri, die erin slaagt haar genoeg ruimte te geven en toch nog zijn sympathieke zelf te blijven bij het musiceren, steelt ze de show. Deze twee mensen samen, dat is puur vuur… Zelf zullen ze echter nooit hun geweldige band vergeten, die regelmatig hun 1 minute of fame nog eens mogen overdoen. Vooral de bassist valt hierbij op, ook een ontzettend talent.
Ook al was het me al lang opgevallen na het aanhoren van de reacties op de Turkse bindteksten, het wordt me plots nog veel duidelijker dat ik een van de weinige niet-Turken moet zijn in het publiek. Wanneer een Turks volkslied werd ingezet ontsprong er telkens spontaan een echo vanuit de zaal: iedereen zingt gewoon mee! Dit brengt dan ook een serene sfeer met zich mee, wat mij het gevoel geeft dat ik er ergens wel bijhoor, gewoon al omdat ik in de zaal zit.
Tijdens het laatste nummer gaven ze tenslotte alles wat ze nog hadden. Het wordt een muzikaal spelletje tussen Ibrahimova en çagri. Mekaar imiteren, om het hoogst, om het laagst, een waar genot voor oren en ogen.
Ik kan met niet meer besluiten dan te zeggen dat ik prettig verrast was door dit optreden, alhoewel ik op zich niet veel voel voor Turkse muziek, kon dit mij echt wel raken. Deze virtuose muzikanten slaagden erin een perfect evenwicht te vinden tussen de Turkse volksmuziek en jazz.
Keep this (0)