- All comments
- Comment that have been added after the event (6)
Post a comment
Please log in or register to post a comment.
Becoming a member is free of charge and only takes a couple of minutes. As a member you can:
- take part in the community activities on our website
- keep a personal calendar of your favourite events
- upload pictures and make friends
- keep your favouiete photos, videos, music, texts or comments
- rate other comments
”Hij is een normale man, maar heeft nu eenmaal chaos in zich”. Zo begint Een vorm van vermoeidheid, het nieuwe boek van Jeroen Theunissen. Die openingszin doet mij aan Korte Metten denken; de grabbeltonprogrammering van Korte Metten heeft nu eenmaal chaos in zich, maar dat is nu net het opzet van Korte Metten, en dus normaal.
Jeroen Theunissen gaat ons die avond vertellen hoe hij ‘korte metten’ interpreteert. Eigenlijk is hij, zonder het te beseffen, al begonnen.
- Jeroen Theunissen, Een vorm van vermoeidheid (247 pagina’s, Meulenhoff/Manteau)
ReplyKeep this (0)
Jasper Rigole in Korte Metten
Jasper Rigole is een van de kunstenaars die dit jaar afstuderen aan het HISK (Hoger Instituut voor Schone Kunsten). Rigole is een obsessief verzamelaar, niet alleen van super8 materiaal, gevonden op rommelmarkten en zolders, maar ook van allerlei voorwerpjes die voor andere mensen genadeloos in de categorie ‘brol’ zouden komen te zitten (rubberen ‘joinkes’ bijvoorbeeld).
Eén soort van het gevonden materiaal, namelijk het filmmateriaal, ging een heel eigen leven leiden in het ‘Internationaal Instituut voor Conservatie, Archivering en Verspreiding van Andermans Herinneringen’.
Het project bestaat uit een aantal onderdelen waarvan de film ‘Paradise Recollected’ er een is. Die film zullen wij tonen in het kader van de eerste Korte Metten op vrijdag 12 december.
Voor diegenen die nieuwsgierig zijn naar meer: nog tot 14 december loopt in de Rozier (Gustaaf Magnelstraat) een tentoonstelling met afstudeerwerk van de HISKstudenten (een aanrader trouwens). Daar wordt niet alleen de film vertoond maar ook de installatie ‘An Elementary Taxonomy of Collected Memory’.
- Tags
- Fricties
- Jasper Rigole
- Korte Metten
- mediakunst
ReplyKeep this (0)
Korte Metten met Antoine Defoort
En als u zich soms afvraagt waar Antoine Defoort mee bezig is:
- Tags
- media arts
- podium
ReplyKeep this (0)
Vooruit zkt. proefkornijnen
Vrijdag zetten we in Vooruit iets nieuws op de rails. Met de veelzeggende ondertitel “avonturen in de avonduren” lanceren we dan de allereerste editie van Korte Metten. Tot voor kort was er niets zo frustrerend als een kleine presentatie, een kleinood, een tryout, een ongepolijste diamant, een smaakmaker… die nergens eens dat plekje vond in het Vooruit-programma om getoond te worden. Daar maken we dus korte metten mee.
In deze alles-in-één-avond-formule zoeken we bijzondere plekken op in het gebouw om er verschillende disciplines met elkaar te combineren. Niets zo leuk als op elkaar stapelen wat niet te stapelen valt. De avonden zijn een waaier van podiumkunst, literatuur, installatie, concert, video, lezing, en dies meer… Er is geen overkoepelend thema dat al de projecten met mekaar verbind. Er is enkel de toeschouwer die alles met alles kan en mag associëren. Met Korte Metten zoekt Vooruit dus open geesten, want die beleven meer!
Korte Metten – 1: Gaetan Bulourde & Valérie Castan én Claudio Stellato zorgen voor de sneuf podiumkunst, Jeroen Theunissen voor de openingsrede, Jasper Rigole en Antoine Defoort voor respectievelijk kortfilm en videoloops, Philip Metten voor de installatie, Eric Thielemans en Philippe François voor de muziek.
- Tags
- Korte Metten
ReplyKeep this (0)
Eric Thielemans – roffelt je in trance tijdens zijn ‘snare is a bell’ op Korte Metten
Een drummer solo is geen sinecure – niet voor de drummer,en niet voor het publiek.
Ik hoorde Eric Thielemans voor het eerst een drumsolo geven toen hij in Les Bains aan het werk was (een onderzoeksproject dat later resulteerde in a snare is a bell). Hij had zijn hele drumstel ter beschikking en probeerde zowel melodisch als ritmisch verschillende patronen te ontwikkelen. Het was intrigerend, maar greep me niet naar de keel.
Een tijd later werd ik opnieuw uitgenodigd voor een solo. Geen full drum deze keer. Enkel de snare (kleine platte trommel met aan de onderkant metalen snaren die je aan of uit kan zetten) stond in de kale ruimte opgesteld. Ik dacht onwillekeurig: “in de beperkingen kent me de meester…., ben benieuwd’. Alvorens te beginnen was er een kort meditatief moment, dat bijna plechtig leek. Opperste concentratie. En dan begon hij. Langzaam roffelen. Steeds luider, steeds indringender. Ik werd meegenomen in een roes, een soort derwisj trance. Er ontwikkelden zich boventonen. Het leek alsof Eric Thielemans zong bij het geroffel – maar hij liet enkel de snare spreken. Uit de kleine trommel ontstond een complex, bezwerend geluid. Een half uur lang hield hij de spanning aan. Plots hield het op, en het was alsof ik even mijn evenwicht verloor.
Plastisch kunstenaar Philip Metten maakte voor ‘a snare is bell’ een installatie die als ‘decor’ fungeert bij de solo van Thielemans en de trancesfeer versterkt. De concertzaal met haar natuurlijke galm lijkt de perfecte ruimte voor deze performance
Luister hier naar Eric Thielemans (evenwel niet solo)
ReplyKeep this (0)
experiment geslaagd !
Het begon een beetje vreemd. Wat anderen blijkbaar in een roes bracht, verveelde mij verschrikkelijk. Met angst dat de rest even saai zou zijn op naar het volgende. Die angst bleek onterecht want er werd een verhaaltje voorgelezen, een leuk verhaaltje, grappig voorgelezen. Ik was helemaal mee… . De volgende performance was kort maar o zo leuk bedacht. How to use an object… een laptop lezen als een boek is redelijk hilarisch :). Verder konden de liedjes van Philip Francois me ook wel bekoren. Vree schoon !
Het concept van de avond was echt leuk bedacht. Van alles wat en waar iedereen wel zijn smaak in vind : inclusief mijzelf :)
ReplyKeep this (0)
Vele Korte Metten Maken ....
één grote geslaagde!
Niet vies van wat experimentele verassingen daalden wij vol goede moed af naar de concertzaal, streken neer op een opblaaspoef en keken uit op een wonderlijk oplichtend bouwsel van Phillip – dit kan geen toeval zijn – Metten. De soloperformance van Thielemans vroeg wat inspanning en concentratie, maar werd naar het einde toe uiterst fascinerend. Dat al die geluiden enkel en alleen uit zo’n trommeltje kunnen komen! Daarna strooide Jeroen Theunissen vanaf het balkon een woordenzee vol banaliteiten en filosofische bespiegelingen over ons uit. Mooi gebracht en bomvol mooie woordspelingen en meta-talige grapjes: “…ik heb behoefte aan een voorzetselbijwoord om semantische leegheid te voorkomen…”. Ik zou ze graag nog eens herlezen. Dan openen de gordijnen en wekken Buloude & Castan een geel microfoonsnoer, een blauwe flessenbak en twee krullende baarden op absurdistische wijze tot leven. Grappig! Daarna tijd voor een streepje melancholie van Jasper Rigole die met zijn film Paradise Collected mijn favoriet van de avond zou worden. Zalig onscherpe wiebelige 8mm-beelden doen mij wegdromen naar vervlogen tijden terwijl de voice-over alles van ironisch filosofisch commentaar voorziet. Inspirerende passages vond ik vooral het dek vol dolle matrozen, het (geënsceneerde?) exotische stam en de rond stappende peuters met de overgang van “collected” naar “collective” memory. Schoon! Dan op naar de hekkensluitende man met de gitaar Phillipe François, die zijn laatste nummer aankondigde als ‘slaapliedje’, maar eerlijk gezegd was ik een paar nummers daarvoor al ingedommeld. Het was de hoogste tijd voor de volgende broeikas: het Kafee.
ReplyKeep this (0)
Iris wou de bijdrage van Jeroen Theunissen nog eens herlezen. Dat kan hier.
ajb!
aangezien het concept ‘korte metten’ mij toch niet helemaal duidelijk was, arriveerde ik pas na de film van jasper rigole. ik had deze ‘avontuurlijke’ avond eerder als een soort happening voorgesteld, waar mensen vrij konden rondlopen en waar er tegelijkertijd vanalles zou gebeuren. dat was dus niet het geval. gelukkig kon ik nog net het optreden van philippe françois meepikken, een jeugdvriend van mij, en ik was aangenaam verrast door zijn performance. de dansvoorstelling van claudio stellato vond ik daarentegen heel beroerd. in zes minuten tijd werd er totaal geen enkele spanning opgebouwd en ging ik verdwaasd terug naar buiten.
ReplyKeep this (0)
Ik viel deze vrijdagavond van de ene verrassing in de andere. Mijn persoonlijke hoogtepuntjes waren: met half toegevallen oogjes op een grote rode poef wegzweven op de woorden van Jeroen Theunissen: “Verveling leidt vaak tot grote daden…” om even later in de melancholische en tijdloze wereld van herinneringen af te dalen, “And so collective memory becomes collected memory…”, bij de film van Jasper Rigole. Voldaan en met een goed gevoel alle indrukken verwerkt onder het genot van een drankje in het rumoerige café. Hopen dat het een blijvertje is, Korte Metten!
ReplyKeep this (0)
Korte Metten (Vrijdag 12 December 2008 – Concertzaal)
Aan de late kant gearriveerd, waren het inderdaad nogal ‘korte’ metten. Bij het binnenkomen zag de concertzaal er inmiddels verlaten uit. In het midden bewogen beelden op een monumentaal geplaatst projectiescherm: de film van Jasper Rigole, stichter van The International Institute for Conservation, Archiving and Distribution of Other people’s Memories (IICADOM). De artiest niette een collectie ‘gevonden’ filmpjes aaneen en laat ze screenen door de collectieve blik van het publiek.
ReplyOnder de grote trap zwiert een paar elkander beurtelings een klap in het gezicht. De video-installatie van Antoine Defoort bleek treffend, hoewel ik het jammer vond dat de klank beluisterd moest worden door een hoofdtelefoon en het geheel niet werd geplaatst in bijvoorbeeld een hal waar de toeschouwer het werk letterlijk moet passeren. Meer dan enkele seconden waren trouwens niet nodig om wat zich afspeelt te vatten.
Na een tiental minuten in de concertzaal, nodigde iemand ons uit om een performance bij te wonen van Claudio Stellato. Naast het broodje met tapenade dat ons voor aanvang werd aangeboden, droeg de combinatie van animatiefilm en beweging/ dans niet veel bij aan deze avond.
Achter de gordijnen op het podium zat nadien een jonge Philippe François tussen muur en publiek gekluisterd. Hij zorgde met een ietwat melige noot voor een mooie afsluiter waarbij hij soms sombere, soms ludieke klanken op een variatie van stemtimbres liet vibreren.
Keep this (0)