- All comments
- Comment that have been added after the event (1)
Post a comment
Please log in or register to post a comment.
Becoming a member is free of charge and only takes a couple of minutes. As a member you can:
- take part in the community activities on our website
- keep a personal calendar of your favourite events
- upload pictures and make friends
- keep your favouiete photos, videos, music, texts or comments
- rate other comments
Satoko Fujii en Natsuki Tamaru bij hun vorige passage in Vooruit
ReplyKeep this (0)
Iconen van piano jazz MARILYN CRISEPLL – SATOKO FUJII –MISHA MENGELBERG –PAUL BLEY in Vooruit
In het voorjaar presenteren we in drie concerten vier pianisten die aan de jazz gedurende decennia kleur hebben geven. Vier toonaangevende muzikanten, met ieder hun eigen stijl en inbreng en toch met elkaar verweven
Op 10 februari delen twee van hen het podium – Marylin Crispell en Satoko Fujii. Crispell maakte tien jaar lang deel uit van het quartet van Anthony Braxton alvorens ze een ander parcours uitstippelde en onder andere met het legendarische duo Gary Peacock – Paul Motion (waar ook Paul Bley mee optrok) een aantal prachtige platen uitbracht. Crispell wordt vaak vergeleken met Paul Bley. Ze heeft een nogal introverte manier van spelen en creëert vaak broze ragfijne melodieën. Verstilde muziek waarin je helemaal wordt ondergedompeld. Ze bracht in 2008 ‘Vignette’ uit op het ecm-label, een solo cd die overal enthousiast werd onthaald.
Satoko Fujii is van een ander kaliber. De Japanse heeft de faam de piano als een furie te lijf te gaan, alhoewel dit moet worden genuanceerd . Ook Fujii kan goed overweg met stilte en fragiele muziek. De spanningsboog tussen het uitbundige en het oorstrelende lijkt haar handelsmerk. Satoko Fujii bracht meer dan 30 cd’s uit (alleen al in 2008 zette ze achter 5 cd’s haar naam) en wordt geprezen als een van de meest boeiende pianisten van haar generatie. Fujii presenteert haar nieuw Japans quartet Ma-Do in Vooruit waarmee ze de cd Heat Wave uitbracht.
Zij speelde reeds samen met Misha Mengelberg én Paul Bley, twee pianisten die we verder op het seizoen op de affiche hebben.
19,20,21/4 – Misha Mengelberg en Jean Yves Evrard
Reply15/5 – Paul Bley solo
Keep this (0)
“Jazz is not dead, it just smells funny” zei Frank Zappa ooit en daar had ‘ie zo wel een punt. Het is absoluut niet zo dat er geen relevante jazz meer gemaakt wordt dezer dagen, alleen durft er aan nieuwe jazz nogal is een vreemd geurtje te hangen. En zoals mensen niet graag zaken eten die een rare geur hebben, blijven de mensen ook liever weg van muziek met een vreemd luchtje eraan.
Sommige muziek is echter net als een durian, het stinkt uren in de wind, maar smaakt heerlijk. Wat Satoko Fujii gisteren bracht komt aardig in de buurt van dit soort muziek. Niet dat de Japanners die daar op het podium stonden zich in geen maanden hadden gewassen of iets dergelijks en we hebben er al zeker onze tanden niet in gezet, maar de muziek die zij uit hun instrumenten persten hield zich zelden aan conventies, bleef constant onvoorspelbaar en schipperde tussen delicaat en brutaal, dissonant en melodisch. En hoewel de muziek een aantal elementen uit de free jazz overnam was er echter vrij weinig echt vrij aan de muziek. De structuur van de nummers lag volledig vast en ritmisch moest er zeer strak gespeeld worden. Het is dan ook een beetje een vreemd zicht om jazz te zien gespeeld worden met partituren (hoewel, het is niet nieuw, Henry Threadgill’s Zooid speelde eveneens vanop partituur enkele maanden geleden). Dat deed echter niets af aan de muziek, want wat daar op het podium gebracht werd was sterk en vooral erg boeiend om te volgen, al werd men soms iets te uitbundig in de vrijere stukken.
Ook wat Marilyn Crispell bracht was onvoorspelbaar, maar in plaats van dat we hierdoor constant benieuwd waren naar wat er nu zou gaan komen dreven onze gedachten volledig af. Misschien is het omdat Crispell slechts solo op het podium stond met alleen de piano, maar ik denk dat het vooral komt doordat ze ietwat te formulaïsch werkte. Ook haar muziek schipperde tussen dissonantie en mooie melodieën, maar in geen van beide uiteinden wist ze echt boeiende zaken aan te reiken. Haar meer melodische riedels zouden weliswaar mooi passen bij filmbeelden, maar zo alleenstaand waren ze maar weinig boeiend. En haar meer dissonante capriolen, tja, die waren ook vrij run of the mill als u het ons vraagt. De enige momenten waarop Marilyn Crispell ons echt wist te boeien was wanneer ze met de ene hand melodische akkoorden speelde en met de andere hand atonale zaken ertegenin smeet aldus een botsing teweegbrengende tussen conventie en grilligheid. Al bij al was het zeker niet ongenietbaar, en als achtergrondmuziek deerde het niet, maar warm werden we er toch niet van.
Gelukkig gebeurde het concert in omgekeerde richting en was het Satoko Fujii’s Ma-Do die mocht afsluiten, zodat we niet ontgoocheld naar huis moesten. Naar het werk van Satoko Fujii zal ik blijven uitkijken, naar dat Marilyn Crispell misschien.
ReplyKeep this (0)