- All comments
- Comment that have been added after the event (3)
Post a comment
Please log in or register to post a comment.
Becoming a member is free of charge and only takes a couple of minutes. As a member you can:
- take part in the community activities on our website
- keep a personal calendar of your favourite events
- upload pictures and make friends
- keep your favouiete photos, videos, music, texts or comments
- rate other comments
*Etoiles Polaires Montréal Mike ‘hrsta’ Moya en Dora Bleu over keeldranken*
Mike Moya (Hrsta en Godspeed you ! Black Emperor) vertrouwde mij op het terras van de Casa del Popolo (een van de meeste aktieve muziekcafés in Montréal- hier ) toe waar hij de naam Hrsta vandaan had gehaald. Hij was geboeid door het Sanskriet en volgde een cursus. Een van de woorden waar zijn blik op bleef staan was ‘Hrsta’- behagen,geluk . Hij vond dat zo mooi klinken dat het een groepsnaam werd. De muziek van Hrsta zou je evenwel eerder droevig dan behaaglijk noemen, maar dat vindt Mike absoluut geen probleem.
De stem van Moya is een curiosum. Ze wordt vergeleken met die van Thom Yorke (radiohead), omdat die een bijna zelfde ‘range’ omspant -van een ijle hoge tot een diepe warme stem. Als je je stem zo rekt moet het wel af en toe eens fout gaan. Ik had het samen met hem en Dora Bleu (singsong writer) over wat je doet als een zanger zijn teerste goed is aangetast. Wat doe je met je stem als je net voor het opgaan van het podium merkt dat ze het laat afweten. Mike zweert bij cognac.’ Je moet je stembanden een beetje lazarus drinken om ze opnieuw te laten functioneren. Als ze goed doorweekt zijn voel je ze hoe dan ook minder kraken.’ Dora Bleu houdt Jägermeister achter de hand als tovermiddel. Iets minder rock n roll, maar minstens even doeltreffend – beweert ze.
We hebben beide goedjes in huis voor geval dat. Maar volgens mij is vodka het enige dat echt helpt….
ReplyKeep this (0)
ETOILES POLAIRES MONTREAL- de wondere wereld van Lisa Gamble
Lisa Gamble is een ‘zot spel’. Een fantastische muzikante die Hrsta, Clues, Carla Bozulich ‘Evangelista’ op drums van de nodige punch voorziet. Daarnaast heeft ze haar eigen soloproject – Gambletron. Rustig met Gamble praten is onmogelijk – terwijl ze haar spraakwaterval over je heen laat loopt ze rond je heen op zoek naar iets… Moest Lisa Gamble herbruikbare energie opwekken dan had je genoeg voor een indrukwekkende lichtshow.
In Montréal heeft Lisa Gamble door haar sterke podiumact een stevige reputatie opgebouwd. Volgens Arlen Thompson van Wolparade behoorde Gambletron tot het beste wat Pop Montréal dit jaar had te bieden.
ReplyLisa was er tijdens Etoiles Polaires Finland in Vooruit reeds bij. Ze plugde haar toypiano en fisherpricemobielen in op het internetproject van Le Placard in het café.
Voor het huidige festival wilde ze samenwerken met een aantal lokale gelijkgestemden. Edwin Vanvinckenroye (the Tribeband) was via Youtube (hier) bij Gambletron terechtgekomen en onmiddellijk fan. Voor Tribe is de muziekscene in Montréal en meerbepaald het geluid van de postrockgeneratie (godspeed you!, silver mt zion, set fire to flames,…) een grote bron van inspiratie. Het DIY gehalte van Lisa’s aanpak bij Gambletron was iets wat de groep aansprak. Er werd druk over en weer gemaild. Het instrumentarium werd uitgebreid met fietswielen die worden omgebouwd tot carillons. Lisa zal die bij haar aankomst met soldeerbout en contactmicrofoons te lijf gaan en dan gelijk de repetitieruimte in. Het resultaat kan je op 3 december in de balzaal meemaken. Wordt een schoon avontuur.
Keep this (0)
Hrstagambletribe
Post-rock is dood. Voila, de obligate start van een post-rock review hebben we al gehad, nu kan ik even uit de doeken doen waarom Hrsta toch interessant kan blijven in een wereld waarin de Godspeed en Explosions in the Sky-klonen wijdverbreid zijn. Maar misschien moet ik eerst iets zeggen over de samenwerking tussen Lisa Gamble en Tribe.
Enkele maanden geleden heb ik verklaard dat The Tribe Band fantastisch was, hun concert in de balzaal was zondermeer fantastisch. Mijn interesse was dus sowieso al aangewakkerd voor dit project. Die interesse werd ook grotendeels bevredigd. Het concert begon volledig solo met Lisa Gamble (ofte Gambletron) en haar elektronische speeltjes wat resulteerde in een kort noise-avontuurtje gestuurd door een loop uit een drum machine en Gamble’s geschreeuw door een megafoon-annex-microfoon. Leuk, maar een hele set van dat soort gedoe zou al snel saai worden. Maar goed dat de mannen van Tribe al meteen hierna het podium opkwamen. Wat volgde was een zeer gevarieerde set die schipperde tussen hoempamuziek, tribale noise, jazz, meditatieve oosters getinte mantra’s en post-rock op z’n Constellations. Dit had het voordeel dat het nooit echt serieus ging vervelen, maar ook het nadeel dat de set in z’n geheel misschien een beetje incoherent was. Dit zijn echter problemen die typisch zijn aan een volledig nieuw project. Als deze samenwerking nog een aantal optredens zou doen, zou het tot een samenwerking van topniveau kunnen uitgroeien. Ik ben alvast blij dat ik het allereerste (en misschien enige?) optreden van Gambletribe mocht aanschouwen. En die fietswielen met strijkstokken, dat idee ga ik gewoon schaamteloos overnemen.
Maar waarom kan Hrsta dan interessant blijven in deze wereld van duizenden post-rock-klonen? Simpelweg omdat Hrsta is blijven evolueren vanuit dezelfde sound die ook al het vroege Godspeed-werk kenmerkte (vergis u niet, de twee laatste albums van Godspeed zijn zonder Mike Moya) en steeds meer naar psychedelisch territorium is opgeschoven. Het begin van dit concert toonde dat ook mooi, want tijdens het eerste kwartier kwam er zelfs geen drum aan te pas. Dit vond ik dan ook het beste stuk van het concert met de focus bijna volledig op Moya’s gitaarspel en zang en de vrouw op gitaar en orgeltje. Daarna werd de band wat meer uitgebouwd en begon met met steviger werk, helaas veel minder subtiel dan op plaat waardoor het een belangrijke eigenwaarde verliest. Anderzijds zorgde dit ook wel voor een rauwere energie in de songs. Het etherische, magische sfeertje dat de muziek van Hrsta kenmerkt (grotendeels te wijten aan Moya’s zwaar met effecten beladen gitaar en het orgeltje) bleef wel aanwezig gedurende de hele set.
Een zeer aangename avond dus, ik heb nu al spijt dat ik de andere concerten van dit Etoiles Polaires festival niet kan volgen.
- Tags
- fietswielen
- improvisatie
- post-rock
ReplyKeep this (0)
Al voor Gambletron meets Tribe van start kan gaan, ga ik even kijken naar de massa instrumenten die op het podium te vinden is. Gewoon al met de aanblik op een hoop fietsenwielen, oneindig veel percussie-instrumenten en een eigen Lisa Gamble-hoekje, belooft dit een bijzonder concert te worden.
Lisa blijkt al snel een prettig gestoorde dame te zijn die ons verzoekt om even te kijken naar het specimen dat ze vasthoudt. “Yes it’s a kaaskroket! The show is dedicated to the kaaskroket”.
Niet enkel haar manier van doen, ook haar muziek is even wennen. Ik moet terugdenken aan de eerste keer dat ik Tom Waits en Billie Holiday hoorde, al weet ik van Gambletron dat dit nooit mijn cup of tea zal worden…
Nadat ze haar intrede doet op het podium, bekent ze al snel dat ze Tribe pas de dag voordien ontmoette. Dit is dan ook duidelijk te merken aan hun opbouw: bij het begin van een nummer moddert iedereen maar wat aan tot als iemand plots beslist er iets ritmisch in te steken. De rest merkt dit en begint mee te doen, waarop we een zeer trage opbouw krijgen die eigenlijk nooit werkelijk tot een climax komt… Plots zakt het dan terug in elkaar en kunnen we terug naar hetzelfde geluidengamma, waar de strijkstok telkens de hoofdrol in speelt.
Ondanks het zeer uitgebreide instrumentarium – gaande van een hoop strijkers over allerlei slagwerk tot zelfs een zingende zaag – krijgen we al bij al veel geluiden met weinig uitkomst.
Hierbij wel mijn respect voor de zanger, die er op een of andere manier toch in slaagt toon te houden, met enkel een mengeling van geluiden als begeleiding en af en toe een contrabas die betrokken wordt.
Het hele concert is electronica en technologie troef, waarbij je je soms enkel nog kan afvragen hoe ze er toch op komt om zo een vreemde mengeling van geluiden bij elkaar te zoeken, zelfs in haar samples. Wat dit dan zeker wel is is vernieuwing. Spijtig genoeg wel niet goed voorbereide vernieuwing, ten koste van de opbouw. Wel duidelijk is dat Lisa en de violist/zanger goed op elkaar inspelen, ondanks alle onduidelijkheid die in de lucht blijft hangen.
Heel even krijg ik terug hoop, wanneer Lisa bewijst dat ze ook heel zacht en aangenaam kan zingen in tegenstelling tot al het voorgaande schreeuwen, maar dit nummer is wat te lang en grijpt je niet genoeg vast. We verlangen naar een patroon! Iets van houvast!
De houvast laat eeuwig op zich wachten, maar hier en daar steekt toch nog iets moois de kop op, zoals de bas van een sample die samen met de contrabas in een maat van 3 wordt gespeeld, terwijl de gitaar – door de echo – in een maat van 2 komt. Een leuk probeerseltje en ook al stel ik het nu voor in wat muzikalere termen, geloof me, je hebt het allemaal gehoord.
Mijn conclusie: ondanks al het experimentele, het vernieuwende dat hier in zit, bleef de muziek eentonig, samengeraapt en leeg, gewoonweg door de onvolledige opbouw en de climax die steeds maar uitbleef.
Daarna kwam Hrsta, een groep waarnaar ik werkelijk had uitgekeken, maar die wat teleurstelde. De reden hiervoor is dat ook deze groep in principe teveel heeft van alles waar ik mij bij Gambletron meets Tribe zo ongelooflijk aan geërgerd heb, al bewijst Hrsta wel dat ze minstens 1 keer tot een bijna werkelijke climax kunnen komen na een veel te lange opbouw. Tot mijn spijt ontplofte het nummer niet, maar werd weer zorgvuldig afgebouwd… De steevast trage tempo’s, trage opbouw en mijn slaperigheid die op dat moment begon toe te slaan, maakten dat dit me eerder wat verveelde dan boeide.
ReplyBovendien was ik afgeleid door de veel te blinkende gitaar en was ik de rest van de avond meer bezig met het feit of de zanger/gitarist nu een octaver zou hebben of niet (hoe verklaar je anders het horen van een bas die je niet ziet…).
Begrijp me niet verkeerd, dit is wel zeer geschikt als luistermuziek (waar melancholie troef is), spijtig genoeg niet als 3e optreden op rij op 1 avond. Wel ging 3/4e van het publiek ondertussen al zitten, dus misschien moeten we het maar “zitmuziek” noemen.
Ook hier krijgt de strijkstok trouwens een voorname rol, al wordt nu ook een schroevendraaier betrokken.
Maar eindelijk! Een werkelijk ritme op de drum! Hier is de houvast waar we – of ik althans – al 1,5 uur op zitten te wachten! Iedereen gaat plots meer een patroon volgen, we krijgen een geheel in plaats van wat geluiden bij elkaar gegooid, iets waar ik al een tijdje nood aan had.
De zanger – met een stem die me wat doet denken aan die van de zanger van Dez Mona – verklaart ziek te zijn, al hoor je dit allerminst in zijn falsetstem (=kopstem bij een man), wel in zijn spreekstem, maar daar hebben wij geen last van natuurlijk.
Wat ik wel vreemd vond, is dat ze er pas na zo’n 45 minuten hun volledige band bij halen, die ze dan een drietal nummers laten meespelen.
Toch nog even meegeven dat zij met momenten wel weer de mooiheid van eenvoud wisten boven te halen zoals in hun finalenummer, waarvan dezelfde woorden nog steeds door mijn hoofd blijven galmen: “We cry and we lie”. Mooi meerstemmig uitgevoerd.
Tot slot bleef ik in mijn slaperigheid toch onbekoord deze keer, ondanks de verdienstelijke pogingen van de groep. Ze hadden de pech om na Gambletron meets Tribe te spelen…
Keep this (0)
Uit deze twee optredens kunnen we zeker twee dingen afleiden: in Montréal hebben ze geen kaaskroketten, maar blijkbaar wel ‘amfetaminen’.
Van Gambletron had ik geen verwachtingen, dus ze kon me weinig ontgoochelen. Ik vond het dan ook vooral aangenaam om naar te luisteren, maar kon er mijn aandacht niet op vestigen – die ging eerder naar mijn pijnlijke voeten. We zijn dan ook achteraan in de zetel gaan zitten om wat de kletsen met een leuk achtergrondmuziekje.
Voor Hrsta gingen we dan wel weer dichterbij zitten. Al snel greep ik naar het foldertje om te kijken met wie zijn stem ook al weer vergeleken werd, maar neen, Thom Yorke was ver te zoeken. We houden het bij Daniel Johnston.
ReplyVerder bleef ik wachten op muzikale hoogtepunten, maar die bleven uit. We hebben dan maar wat verder gekletst, half in slaap vallend. Van Hrsta had ik écht meer verwacht, aangezien ik de voorproefjes veelbelovend had gevonden. Jammer genoeg heeft hij me wel echt kunnen ontgoochelen.
Het laatste nummer kwam hij dan eindelijk wel op gang. Even terug mijn interesse kunnen opbrengen. Maar toen ik me wou omdraaien om nog een stukje van Alden Penner mee te pikken, kwam-ie toch wel terug met een bis-nummer… We zijn dan ook maar gewoon totaal verslagen richting huis gegaan… En stilaan zonk de moed mij in de schoenen voor de rest van Poolsterren…
Keep this (0)