Post a comment
Please log in or register to post a comment.
Becoming a member is free of charge and only takes a couple of minutes. As a member you can:
- take part in the community activities on our website
- keep a personal calendar of your favourite events
- upload pictures and make friends
- keep your favouiete photos, videos, music, texts or comments
- rate other comments
Nog meer kontschoppers in de bib
Wie maar niet genoeg kan krijg van het thema Kontschoppers, kan er de catalogus van Bib Gent op naslaan.
ReplySpeciaal voor dit thema, stelden ze een leeslijst samen.
Geniet ervan!
Keep this (0)
De meelezer van november: Vochtige streken – Charlotte Roche
“Zolang ik me al kan herrinneren heb ik aambeien. Jarenlang heb ik gedacht dat ik het aan niemand kon vertellen. Omdat aambeien alleen maar bij opa’s voorkomen. ik vond het nooit iets voor meisjes…Mijn aambeien zien er heel apart uit. In de loop der jaren zijn ze steeds meer naar buiten gestulpt. Rondom de rozet zitten nu wolkvormige stukken huid die eruitzien als de tentakels van een zeeanemoon…Als iemand van mij houdt of gewoon op me geilt, mag zo’n bloemkool niets uitmaken. Ik heb trouwens al jaren, vanaf mijn vijftiende tot nu, op mijn achttiende, zeer succesvol anaal verkeer, ondanks die woekerende bloemkool.”
Kenners durven wel eens beweren dat openingszinnen belangrijk zijn. Belangrijk of niet, deze openingszin is er een om te onthouden (citeren op recepties is misschien iets minder aan te raden). Ze is meteen ook het begin van een 214 pagina’s lange woordenstroom over kutjeszaken, geile scheerbeurten, het kweken van avocadopitten, smegmaparfum, aarstampons en meer.
Het verhaal is simpel: Helen, 18 jaar, is in het ziekenhuis beland nadat ze een ‘anale fissuur’ opliep (voor de beschrijving zie p.11) bij het scheren van haar kont. In het smetteloze, überhygiënische decor probeert ze zich op de meest inventieve manieren bezig te houden.
Maar het is niet al pus, slijm en etter wat de klok slaat. Af en toe gaat het verhaal dieper, en komen we meer te weten over de koele thuis waar Helen na haar ziekenhuisverblijf weer heen moet, over haar vader wiens beroep ze niet kent, en de vreemde pogingen van haar moeder om er een eind aan te maken. Het is de vurige wens van Helen om haar ouders weer bij elkaar te brengen en haar ziekenbed lijkt de ideale locatie. Ze onderneemt verwoede pogingen om haar doel te bereiken, maar of het lukt?
Het Duitse weekblad Stern kopte: “Charlotte Roche heeft geen lezers, ze heeft fans.”
Ik durf mezelf een fan te noemen, maar eerlijk is eerlijk: deze schrijfster zal binnen vijftig jaar niet herinnerd worden om haar grootse literaire capaciteiten.
Vochtige Streken is dus niet wat je zou noemen ‘een hoogstaand literair werk’, maar wel een aanrader om op adem te komen na het lezen van een dikke turf. Of gewoon zo, omdat seks en schandaal nu eenmaal lekker leest.
Dan is er nog de veelgestelde vraag: in welk hokje past dit boek? Alhoewel het in is om tegen hokjesdenken te zijn, is toch handig om te weten wat je nu van plan bent te gaan lezen (doen!): een autobiografie, een pornografisch werk of een feministisch betoog?
Roche beweert in interviews dat 70 procent van haar boek gevuld is met eigen levenswijsheid (ik ben er nog steeds niet uit of dit nu aantrekkelijk is of niet).
Pornografisch? Hm, lustopwekkend durf ik Vochtige streken niet meteen noemen, eerder grappig, hilarisch bij momenten, maar rode oortjes kreeg ik er niet van.
Een feministisch statement? Je zou Roche als 21e eeuwse kleindochter van Anaïs Nin kunnen zien, als het over openhartigheid over vrouwelijke seksualiteit aankomt tenminste. Grote delen van het boek gaan over ondernavelse gebieden die zonder censuur tot in de details worden beschreven. Helen heeft het ook helemaal niet hoog op met hygiëne, ze daagt de grenzen van haar immuniteit uit op de meest gortige wijze en is op die manier een pleitbezorger voor een vrijer vrouwbeeld: waarom al dat ladyshaven, deo spuiten, wassen, poetsen, inlegkruisjes?
Of het helpt? Ik voel me in elk geval minder schuldig als ik om geldige (geen zin om naar het wassalon te fietsen) – en andere redenen twee dagen hetzelfde onderbroekje draag. Maar dit geheel terzijde.
Nog één tip: lezen die handel!
ReplyKeep this (0)
De meelezer van november: Nemen wij dan samen afscheid van de liefde – Paul Baeten Gronda
Wie gesteld is op rake observaties en dialogen, cynische humor en subtiele diepgang, is bij Paul Baeten Gronda aan het goede adres.
Dat merk je al wanneer je de beginpagina’s van zijn debuutroman leest. We maken er kennis met Max Eugène Venkenray, een jongeman met een lichtjes boosaardig gevoel voor humor waarmee hij zichzelf én de wereld rondom snedig en genadeloos fileert.
Onder al die vaak hilarische commentaar op alles wat hem ergert, begint echter al snel iets anders door te schemeren. Dat ‘iets’ blijkt het geoefende afweermechanisme van een intelligente maar getroebleerde jongeman die uitgehold wordt door een gevoel van ‘verlies’.
Belangrijkste oorzaken van dat gevoel zijn ongetwijfeld de dood van zijn jongere broer Roy, de problematische relatie met zijn gescheiden ouders en de zelfmoordpoging van zijn vader Staf, maar Max lijkt ook van nature gesteld op een zekere graad van afstandelijkheid tot de rest van de wereld.
Misschien is het wel daarom dat ik bij het lezen van dit boek wel eens moest denken aan ‘De Avonden’ van Gerard Reve. Max is dan misschien niet zo uitzichtloos, mistroostig en macaber als het hoofdpersonage in Reves roman, maar in wezen zijn het verwante zielen.
Goed gelachen, geregeld gesympathiseerd, graag gelezen.
- Tags
- Paul Baeten Gronda
- uitgelezen
ReplyKeep this (0)
“Nemen wij dan samen afscheid van de liefde” is direct een schot in de roos voor Paul Baeten Gronda. Hij wordt langs alle kanten bestormd met goede kritieken en ook ik heb het boek heel graag gelezen.
Het verhaal van Max Eugène Venkenray lees je in één ruk uit. Baeten Gronda is een heel vlotte schrijver, maar met een scherp kantje: zijn cynische humor is niet weg te denken in deze roman. Zijn treffende humoristische uitspraken vind ik persoonlijke één van de auteurs beste karaktertrekken. Ook al is het verhaal op zich niet lachwekkend ( omwille van de verzwakte familiebanden, de leegte in Max’ leven), toch wil je op het einde liever lachen dan een traan laten.
Ook Baeten Gronda zelf vindt humor essentieel in zijn werk. Hij beweert dat hij niet kan schrijven zonder humor, het is zijn “glijmiddel”.
Het directe taalgebruik van Paul Baeten Gronda is eveneens een kenmerk dat hem onderscheidt van vele andere debutanten. Hij zegt waar het op staat, rechttoe-rechtaan. De rake opmerkingen die Max maakt zijn er zonder franjes en heel direct.
Dit alles maakt van “Nemen wij dan samen afscheid van de liefde” een roman dat ik met plezier heb gelezen en aanraadt aan alle mensen die zich even willen ontspannen met een goed boek.
De meelezer van november: Mijn oom – Arnon Grunberg
Een majoor en zijn vrouw.
Al een tijdje getrouwd maar door een speling van het lot kinderloos.
Wanneer zich door oorlogsomstandigheden een kind ‘aanbiedt’ neemt de majoor ten volle zijn verantwoordelijkheid om dat kind te schenken aan zijn vrouw Paloma.
Eindelijk is hun huwelijksgeluk compleet!
Of niet?
Wanneer de majoor ‘even’ op missie is, besluit het kind – Lina – haar biologische ouders op te zoeken.
En zo start een lange zoektocht, waarbij Lina een soort van zwerversbestaan leidt, waarbij een emmer haar enige houvast is.
Kleine meisjes worden groot, ook zij.
Onze Oom… een oorlogsverhaal met heel veel spelers op het veld.
Een boek dat leest als verschillende verhalen die elkaar zo nu en dan raken.
Soms heel ontroerend, soms heel raak !
Onze Oom…als metafoor voor heel veel dingen des leven.
Het leest als een trein waarbij je werkelijk meegezogen wordt in elk woord dat Grunberg neergepent heeft.
- Tags
- Arnon Grunberg
- uitgelezen
ReplyKeep this (1)
Vochtige streken -Charlotte Roche
Hygiëne vindt de schrijfster onbelangrijk en de lezer zal het geweten hebben: een overdosis kut, aars, poep, seks en lichaamssappen komt vrij ongecensureerd je richting uit.
In het begin vond ik het best grappig, na een tijdje werkte het kutjes- en aarsthema irriterend en had ik af en toe een pauze nodig om mij opnieuw in het boek te verdiepen.
Het einde heeft voor mij veel goed gemaakt: achter het nuchter en op seks gefocust hoofdpersonage schuilt een
kwetsbaar meisje dat kost wat kost haar gescheiden ouders weer samen wil brengen.
Over de schrijfstijl niets dan lof: goed en vlot geschreven en leest als een trein
- Tags
- Charlotte Roche
- uitgelezen: kontschoppers
- vochtige streken
ReplyKeep this (0)
Uitgelezen - Dinsdag 18 november: "Nemen wij dan samen afscheid van de liefde"
Vlot uitgelezen met een glimlach! “Nemen wij dan samen afscheid van de liefde” is inderdaad een goed begin voor Baeten Gronda.
Ondanks alle lof die ik hem zou willen toezwaaien, toch enkele kritische geluiden. De openingszin bijvoorbeeld is van het soort dat vooral streeft naar gedenkwaardigheid, maar spijtig genoeg uitschuift in dat opzet. “Alles is porno geworden”; het bekt goed, het trekt de aandacht, maar wat het nu eigenlijk betekent, daar ben ik zelfs na de lectuur van het boek niet helemaal uit. (Verlicht deze onwetende, als u me kan uitleggen wat het met de rest van het boek van doen heeft). Enkele andere pogingen tot one-liners of scherpe grappen en grollen vallen ook op hun gat.
Dit alles doet natuurlijk niets af aan de vlotte schrijfstijl, de lichtheid ondanks de zwar(t)e ondertoon van het verhaal, en de voor de rest geslaagde humor. (Lange leve humoristische of tragikomische literatuur, trouwens! Dit genre wordt nog steeds niet naar waarde geschat, lijkt me. Schrijft u maar eens een geslaagde komische roman). Paul Baeten Gronda heeft een goede start genomen, op naar het volgende boek.
Hier nog een interview met de man:
- Tags
- Paul Baeten Gronda
- uitgelezen: kontschoppers
ReplyKeep this (0)
Ben ik het mee eens.
De humor is bij momenten ook wel eens wat minder, maar de ‘grappen’ komen dan ook uit de mond van een puberende cynicus – en die zijn nog in opleiding :)
Over de openingszin zei Yves Desmet in een recensie dat hij eerst nog vreesde de zoveelste auteur voor zich te hebben “die eerst nog even door zijn anale fase heen moet”. Touché. “Porno” is eigenlijk een saai woord geworden, vind je niet? Maar wie zich daardoor niet op het verkeerde been laat zetten en toch verder leest, merkt dat het peil van de roman daarna ontzettend de hoogte in schiet.
Laten we die openingszin dus maar beschouwen als het spreekwoordelijke blad spinazie dat tussen de tanden van een stilistisch veel beter boek is blijven zitten.
P.S. Die recensie waarvan sprake, staat ook op de Vooruit-site, en wel hier
Morgen voor iedereen een gratis boek bij Uitgelezen!
Deze editie van Uitgelezen kan niet meer stuk. Uit de wandelgangen sijpelen geruchten binnen dat het panel het hartsgrondig oneens gaat zijn en dat ook Ludo Mariman zijn snaren aan het slijpen is. Maar daar bovenop mogen we elke aanwezige lezer verblijden met een echtig techtig boek. Dankzij boek.be krijgt iedereen, maar dan ook iedereen in de Balzaal, een exemplaar van de klassieker Twee Vrouwen van Harry Mulisch in de handen gestopt. En zeggen dat de eigenlijke tombola dan nog moet beginnen …
ReplyKeep this (0)
Het beste aan deze editie van Uitgelezen vond ik het panel. Wat fijn om een nog-niet-dertiger op de bank te zien zitten die een eigen invalshoek heeft op de boeken op tafel. Met name belangrijk omdat zo ook nog-niet-dertigers zoals ik iemand horen en zien spreken waarin we ons kunnen herkennen. Jongeren moeten zich voor het boekenvak gaan en blijven interesseren en ze moeten naar Uitgelezen blijven komen, dus ik zeg: elke keer zo’n frisse wind op het podium. Zijn aangeraden boeken staan in elk geval op mijn leeslijstje.
ReplyKeep this (0)
Voor mij was het de eerste keer, maar wat een uitgelezen eerste keer was het! Mijn dit-wil-ik-allemaal-nog-lezen-lijst werd ferm bijgevoederd en mijn leesjeuk werd harder dan hard geprikkeld, wat dan weer funest werd voor mijn nachtrust. Anyway, volgende maand ben ik er zeker weer bij, maar eerst nog wat boeken uitlezen.
ReplyKeep this (0)
Geslaagde editie, dat zeker en vooreerst!
Weinig edities waarop ik het zo eens was met het panel. Jos Geysels (of was het Anna Luyten) had gelijk dat Vochtige Streken een soort paradox voor de criticus vormt: ben je ertegen, lijk je al vlug een “oude zak”, een “reactionair”, een “conservatief”, maar ervoor kan je ook niet zijn, je weet namelijk wat kwaliteit is en dit boek is dat duidelijk niet. Baeten Gronda’s boek Nemen we dan samen afscheid van de liefde is een prachtig boekje en daar was het hele panel het over eens. Maar ik weiger het wel een meesterwerkje te noemen; niet omdat, zoals Jos Geysels, het voor de schrijver benauwend zou werken, maar omdat het dat niveau nog niet haalt. Maar deze schrijver kan nog veel groeien, dat is zeker. Ludo Mariman is een goede keuze voor een editie als deze, alleen spijtig dat “There will be no next time” niet werd gespeeld (Zo’n dijk van een nummer!). Over Arnon Grunberg kan men veel discussiëren, sommigen zijn ervoor, anderen ertegen; en zo gaat dat dan in het leven, net als in Uitgelezen. En op het eind van dat alles heb je altijd nog meer boeken in je hoofd of in je handen die je nog zou of had moeten lezen.
- Tags
- uitgelezen: kontschoppers
ReplyKeep this (0)