- All comments
Post a comment
Please log in or register to post a comment.
Becoming a member is free of charge and only takes a couple of minutes. As a member you can:
- take part in the community activities on our website
- keep a personal calendar of your favourite events
- upload pictures and make friends
- keep your favouiete photos, videos, music, texts or comments
- rate other comments
http://www.ahigherugliness.be/aleladiane-vooruit2008.php
ReplyKeep this (0)
Een set in kleine pieken en dalen
Het beste concert dat ik al heb mogen aanschouwen, was dat van Joanna Newsom en haar begeleidingsband in de Ancienne Belgique een kleine 2 jaar geleden. Gezien Alela Diane constant vergeleken wordt met Newsom moet haar concert ook wel fantastisch zijn. Toch?
Wel, helaas moet ik nee antwoorden. Fantastisch was het niet. Dat wil niet zeggen dat het een slecht concert was, het was zeker wel genietbaar. Het probleem met Alela Diane is dat ze (in tegenstelling tot Joanna Newsom) feitelijk weinig vernieuwend of inventief doet. Waar Joanna’s songs een hele weg afleggen voor ze tot een einde komen, blijven Alela’s nummers ronddolen rond één en hetzelfde muzikale idee zonder dat ze al te veel daarop varieert. Enkele songs hebben twee of drie melodieën, maar daar blijft het dan ook bij. Leuk voor een halfuurtje dus, maar na anderhalf uur ben je dat wel beu gehoord. Gelukkig had ze een begeleidingsband mee, maar ook de nieuwigheden die zij dan aanbrachten (overigens meestal weinig origineel) waren na enkele nummers al uitgespeeld. Zo kwam het dat de set een beetje in pieken en dalen verliep, met een opflakkering elke keer dat er nieuwe muzikanten bijkwamen, maar helaas een opflakkering die al snel weer op een laag pitje ging eens de nieuwigheid eraf was.
Alela Diane mag dan wel een prachtige stem hebben, aan haar muziek mag ze wel is fameus sleutelen. Maar die drummer mag ze zeker wel behouden, hij was zowat het enige bandlid die interessant was om naar te kijken.
- Tags
- duyster
- singer-songwriter
ReplyKeep this (0)
Als we dan Alela toch al aan het vergelijken zijn met Joanna, vond ik, in tegenstelling tot Gowaart, Alela beter beluisterbaar. Persoonlijk zag ik Joanna nooit live, maar puur muzikaal kan ik meer genieten van Alela… En dat heb ik tijdens haar optreden dan ook ten volle gedaan! Zelfs zodanig dat ik op een gegeven moment volledig onderuitgezakt in mijn zeteltje zat weg te dromen…
Ik moet toegeven dat ik dus ook niet helemaal meegesleurd was tijdens het optreden, maar mooi vond ik het zeker wel!
Wat de set betrof, tja, haar vriendinnetje had ze misschien wel thuis mogen laten. Dat ze haar vader had meegebracht, vond ik net erg schattig. Dat je zo’n band met je vader kan hebben dat je zelfs samen gaat optreden, moet toch fantastisch zijn. Maar de drummer was inderdaad wel veruit de leukste persoon om naar te kijken.
Alela zelf stond stevig in haar schoenen, communiceerde met het publiek, en zong goed.
Alles tesamen erg aangenaam om naar te kijken en luisteren. Maar geen waw-gevoel…
ReplyKeep this (0)
Een kampvuur in de Theaterzaal
Ik zag Alela vorig jaar in de rotonde van de Botanique, toen nog onontdekt door het grote publiek. Toen stond ze alleen op het podium met haar vriendinnetje Alina Hardin (ook toen zonder behaatje), die zowel het voorprogramma als de backings verzorgde.
Het optreden in de theaterzaal was een grote sprong vooruit.
Alela Diane stáát er, en dat met alleen haar stem en gitaar.
Ze leeft haar muziek als ze die zingt. Intimistische stukjes over haar ouderlijk huis, waar vaders geweer boven de haard hing, en over wandelingen in de bossen. Het moeten niet altijd gebroken liefdes of donkere depressies zijn.
Ik geef Gowaart gelijk als hij zegt dat Alela Diane weinig deed met haar muziek. Vaak klonk een nummer identiek als de studio-versie, en dat is jammer, want je komt niet naar een concert om een live-cd te luisteren.
Wat ik dan weer niet erg vind, is dat de muziek zo simpel is. Eén of twee melodieën in een lied, daar heb ik geen problemen mee.
De band die ze meebracht deed misschien weinig orgineels, maar maakte de muziek wel rijker en was ook gewoon leuk om naar te zien.
Alina Hardin zou wat aan podiumprésence kunnen doen, gelukkig had ze een glas wijn om tussen de nummers iets om handen te hebben, voor de rest leek ze vooral weg te dromen over verre bossen en blauwe hemels, over de New Yorkse bas- en banjospeler en over Alela’s vader zijn gitaar en mandoline meebracht, valt niet te klagen.
De drummer, die met baard en vilten hoed leek op een opgeshoten kabouter, was inderdaad het sympathiekste bandlid. Hij leek zich totaal niet bewust van het feit dat hij heel goed zichtbaar is op een podium en geneerde zich niet om af en toe uitgebreid te stretchen.
Conclusie: een schoon optreden van een felle madam, maar niets om kapot van te zijn.
ReplyDat het zo gezellig was in de theaterzaal had vooral te maken met de twee onbekende heren die naast mij zaten en duidelijk grote fan waren. Enthousiasme werkt nu eenmaal aanstekelijk.
Keep this (0)