- All comments
Post a comment
Please log in or register to post a comment.
Becoming a member is free of charge and only takes a couple of minutes. As a member you can:
- take part in the community activities on our website
- keep a personal calendar of your favourite events
- upload pictures and make friends
- keep your favouiete photos, videos, music, texts or comments
- rate other comments
ReplyKeep this (0)
Amon Tobin kennen we als held van het betere knip en plakwerk. Zijn muziek, gebricoleerd uit andere muziek, bestaat vooral uit complexe break-beats, aangevuld met de nodige baslijnen. Dat zijn de basisingrediënten voor drum ‘n bass, maar in Amon Tobins geval gaat het veel breder en gevarieerder dan dat. Vroeger haalde hij hiervoor zijn samples enkel van andere platen, vooral jazz en blues platen. Maar voor zijn album “Foley Room” (2007) ging hij zelf op pad met microfoon in de hand. Het geeft zijn muziek nog meer het karakter van een soundtrack. En het was vooral werk uit deze plaat die de set kleurde.
Amon Tobin live geeft de kans om zijn muziek eens op een andere manier te beleven. Niet op je eentje door een hoofdtelefoon, of door de stereo in de huiskamer. Live kan je je echt laten omringen door de sound. Voor een enkeling was dat net iets te luid, hij hield het dan ook vrij vlug voor bekeken. Voor anderen was dat net de reden waarom ze daar waren, om de muziek in volle dynamiek te beluisteren. En om z’n muziek nogmaals door zijn eigen handen te laten passeren en live te laten herinterpreteren. Af en toe leverde dat net iets te chaotische passages op, maar even geduld werd dan meestal beloond met een nieuwe lekkere groove. De set kende een beetje traditie getrouw een vrij rustige opbouw. Half weg kwam de boel echt op gang, met als hoogtepunt een stukje dub step dat Amon Tobin-gewijs uitmondde in vintage drum ‘n base. En ook al mag dat laatste genre voor mij nog weinig boeiends brengen, wanneer het van deze man komt is (bijna) alles goed. Zelf genoot ik het meeste van de dub step momenten in zijn set, maar dat kan ik misschien als louter trendgevoelig beschouwen.
Ik vond wel dat het oog meer geboden mocht worden. Ook al is luisteren met de ogen dicht dikwijls beter om de film waarvoor hij de soundtrack schreef zelf te regisseren, en ook al ben ik ook weer niet zo’n uitgesproken fan van visuals. Na een tijdje ben je wel een beetje uitgekeken op de twee pick-ups, het mengpaneel en dat apple-symbooltje waarmee hij al die wonderen verricht. Wat hij met al zijn Final-Scratch kunsten uitspookt blijft gissen, zelfs indien we elke vinger beweging van hem in de gaten gehouden hebben.
Maar al bij al leverde Amon Tobin een mooie gevarieerde set af, die volgens mij het merendeel van zijn al even gevarieerde publiek kon bekoren. De ene genoot zittend, de andere bewoog met elk lichaamsdeel.
De support act voor deze democrazy-avond was Madensuyu. Hun strakke set kon mij van de eerste tot de allerlaatste noot boeien. Eigenlijk vroeg ik me nadien enkel af waarom ik ze nog nooit eerder live zag. De tandem van gitaar en drum, af en toe aangevuld met een vleugje synth, leverde onconventionele en interessante songs. En het was nog mooi ook.
Voor, tussen en na beide concerten werd de zaal gevuld met beats door dj’s Black Francis, “Blacker then black, all around, like a virus” en Liquid Brother, de vooruitcafé-dj. Vooral de laatste was de kleine ster van de avond. Met zijn stuntelige handbewegingen en enthousiasme bracht hij meermaals de sfeer en het dansvirus in de zaal. Moet wel zeggen dat het stuntelige van zijn handen verdween van zodra ze het vinyl aanraakten.
Op deze manier werd het ook een vrij bonte avond. Misschien is het wat Democrazy wou brengen, maar voor mij mocht er toch een iets strakkere lijn in de programmatie zijn.
ReplyKeep this (0)
Amon Tobin is een sample artiest van het eerste uur (uit de tijd dat de dieren nog spraken en 1 MB extra geheugen voor je sampler ongeveer even duur was als het ding zelf). De man kijkt evenwel veel verder dan de standaard drum & bass of hiphop die door vele van zijn verwanten gemaakt wordt, wat hem anno 2008 nog steeds boeiend maakt.
“Amon Tobin live” is eigenlijk eerder “Amon Tobin DJ’t, de helft uit eigen werk”, de andere helft wordt aangevuld met tracks allerhande die hem aanstaan (lees: loeiharde breakbeats en bassen die klinken als een schreeuwende alien die net een ruimteschip in zijn achteringang te verwerken heeft gekregen). Ik heb hem al meermaals horen DJ’en en dat gaf steevast aanleiding tot een weergaloos feestje. Deze keer vond ik het echter lichtelijk tegenvallen. Alle tracks waren stuk voor stuk pareltjes, maar het ontbrak in struktuur van zijn set. Het was vaak te lang rustig om je echt volledig te kunnen geven (en vica versa, te hard om een echte “sit down and listen to Amon Tobin” set te kunnen zijn)
Het gebrek aan struktuur was trouwens in de hele avond aanwezig. Wat de postrock van Madensuyu (, die zeer genietbaar was) en de begin jaren 90 acid techno van de DJ’s te maken hebben met Amon Tobin is mij nog steeds niet helemaal duidelijk. Wat jong Gents dubsteptalent in het voorprogramma zou leuk geweest zijn.
Niet dat ik mij niet geamuseerd heb, maar de avond kon mijn (ik geef het toe, bijzonder hooggespannen) verwachtingen niet echt inlossen.
ReplyKeep this (0)