- All comments
- Comment that have been added after the event (5)
Post a comment
Please log in or register to post a comment.
Becoming a member is free of charge and only takes a couple of minutes. As a member you can:
- take part in the community activities on our website
- keep a personal calendar of your favourite events
- upload pictures and make friends
- keep your favouiete photos, videos, music, texts or comments
- rate other comments
De voorstelling gezien in Brussel en ja, deze keer smaakt Decorte wel.
‘t Is nu niet bepaald de theatergebeurtenis van het jaar, maar ‘t is allemaal zeer vrolijk, guitig en grappig. Met zeer weinig middelen wordt een Shakespeare gebracht, helderder en overzichtelijker dan ik ooit eender welke Shakespeare heb zien brengen. En The Winter’s Tale is nu niet bepaald een eenlijnig stuk.
Dus ja, alleen al om die Shakespeare te leren kennen zou je er naar toe moeten gaan. En ook natuurlijk om Jan Decorte te horen roepen van twuut twuut twiet en zijn vrouw als boze konink te zien opkomen met “grom grom”.
ReplyKeep this (0)
Decorte in 't kort
“Twuuuut, twieieieieieieiet, falderie, faldera, de kiekendief!”
U ziet: vanaf nu begin ik elke bespreking met een citaat uit het stuk dat naar vogeltjes verwijst :o).
Mijn eerste Decorte-voorstelling, al viel me dat pas achteraf in. En dat verklaart misschien ook de onwennigheid en de verbazing waarmee ik het eerste half uur alles aanschouwde.
Want laat ik eerlijk zijn: het eerste half uur vond ik er weinig of niets aan.
Ik vond het te traag, te saai en te kinderachtig. Ik voelde me op een kindervoorstelling over prinsjes en prinsesjes.
Na een half uur leek ik eindelijk geacclimatiseerd en kon ik het meer en meer appreciëren. Ik zag hoe Decorte het eigenlijk wel subliem deed als meester-verteller. Ik kon eindelijk de acteer-manier van de actrices waarderen, terwijl ik voorheen enkel kon denken: is dit een amateurgezelschap of wat? Ik vond de grapjes niet meer kinderachtig maar gewoon pretentieloos leuk.
Met andere woorden: ik “had” de voorstelling eindelijk een beetje, hoewel het me wat tijd kostte.
Gek wel, hoe ik eerst niet doorheen die muur van lichtheid raakte; ik wilde het allemaal veel te zwaar maken en snapte er daardoor niets van. Het is een les voor me, in de toekomst :o).
Wie vanavond nog gaat kijken, raad ik aan heel welgezind en heel onbevangen plaats te nemen.
Het zal beloond worden, want de finale is ronduit hilarisch. Een nieuwe dansstijl is geboren.
Zelf kijk ik al uit naar de volgende Decorte; benieuwd of ik nu wel meteen mee zal zijn.
ReplyKeep this (0)
Ik heb blijkbaar niet kunnen acclimatiseren, ik heb er niets aan gehad.
Ik bleef me afvragen waarom? waarom zo’n afstandelijke acteermanier, waarom zo’n taaltje? waarom zijn voorleesmomenten? Ik was niet mee in het verhaal, ik heb niets gevoeld..
Het was mijn eerste Decorte en ik had er veel van verwacht, misschien te veel.
Als het zo’n theater was waar je binnen en buiten loop zoals het je past, was ik buiten gelopen..
Ik blijf een beetje op mijn honger zitten.
Tijdenst de voorstellingt van verledent jaar in de vooruit (Domzaal) kont ik mijn ontgoocheling nogt kwijt doort een slappe lacht te krijgent tijdenst de voorstelling. Maar deze voorstellingt is nogt ergert (wel een mooi decor). Dit trekt op nietst, heeft geen niveaut (misschien als kindervertelling, maar ook niet meer). Wanneert zal Jan Decortjet eens beseffen dat hijt enkelt door subsidiet deze wangedrochtent kan voortbrengent. Jan begin eens terugt van nult, zonder inmengingt of subsidiet en ziet watt ert dant vant komtet. Tierelwiet, pierlewiet, flutsewiet, zwalpei.
ReplyKeep this (0)
Ik moet toegeven dat ik vorig jaar na Traktor ook niet meer stond te springen om opnieuw een “Jan Decorte” te gaan zien.
Hoewel belangrijke ingrediënten toen wel aanwezig waren (zoals alweer een wondermooi decor), kon het stuk mij slecht enkele momenten bekoren. Al is deze laatste zin wel een beetje eufemistische uitgedrukt. Zou theater niet gesubsidieerd zijn, en zou ik voor dit stuk de echte kostprijs betaald hebben, dan zou ik misschien niet meer terug gekomen zijn. Allemaal vrij hypothetisch, want wat is cultuur in Vlaanderen zonder subsidies. Ze geven aan de Vooruit de mogelijkheid om een zeer breed, rijk aan experiment, gevarieerd aanbod te bieden. Dingen die u, “straks”, misschien weer wel kan appreciëren. En omdat deze boel gesubsidieerd is, heb ik dus nogmaals een poging gewaagd.
Want herinneringen aan het voor mij prachtige Cannibali en de mededeling dat Decorte teruggreep naar zijn kindlijke theater deden me opnieuw vol verwachting naar deze voorstelling uitkijken. En ik verliet na afloop allerminst ongelukkig de zaal.
Prachtige muziek en opnieuw een zeer strakke scene, een soort doos waar we mochten in kijken. In deze doos speelde “WinterVögelchen” zich af. Decorte leert zijn teksten niet meer vanbuiten, waardoor hij zichzelf voor dit stuk handig uitspeelde als de verteller. Zo brengt hij zijn versie van Shakespear, in een soort kindlijke, maar zeer poëtische taal. (aan “straks”: Dat dit taaltje geen evidentie is, bewijs je zelf met deze zwakke poging.)
De taal combineert pure onnozelheid en mooie klanken, zever met wijsheid. Ik ben blij dat dit gesubsidieerd is.
ReplyKeep this (0)
Alhoewel waarschijnlijk iedereen de figuur Jan Decorte wel kent, had ik hem nog nooit bezig gezien in het theater. Ik wist deze avond dan ook niet goed wat te verwachten, maar benieuwd was ik alleszins.
Het hele stuk wordt er afgewisseld tussen de stukjes van Decorte, met veel vogelgeluidjes en rare gebaartjes en nadien eerder de rol van verteller aannemend, en de vier overige acteurs die om beurten de houten kamer betreden en een stukje spelen. De acteurs drukken zich uit in een soort van kinderlijk, ouderwets, soms wat op dialect lijkend Vlaams. Zoals bijvoorbeeld ‘de konink’ en ‘lusteren’ in plaats van luisteren. Ook de dialogen op zich hebben een heel eigen stijl. Bij de ene acteur valt dit taaltje meer op dan bij de andere, maar allemaal hebben ze het zich zo eigen gemaakt dat het op den duur nauwelijks nog opvalt.
Waarom men zich echter bedient van dit taaltje, waarom de voorstelling Wintervögelchen getiteld is, waarom ze in het midden van een stuk ontsteken in een vreugdedans met dierengeweien, soms ontgaat het doel mij wel.
Toch is Wintervögelchen een verademing, een verrassend eerlijk stuk in deze tijden waar theatermakers het soms niet ver genoeg kunnen zoeken. De acteurs zijn echt goed (persoonlijk vond ik vooral Sigrid Vinks en Herwig Ilegems – Herman 100 gram salami in Van Vlees en Bloed – overtuigend), het stuk loopt als een trein, er zitten heerlijk grappige stukken in alhoewel het zeker geen kolder of komedie is, en je komt gewoon met een goed gevoel de theaterzaal uit.
Het enige wat je kan opmerken, is dat het misschien niet ‘beklijvend’ genoeg is, dat het eerder aanvoelt als fijn en goed gemaakt entertainment dan als theater waarbij veel afzien en gewichtigdoenerij komt kijken. Maar of dat dan altijd zo’n slechte zaak is?
ReplyKeep this (0)