- All comments
Post a comment
Please log in or register to post a comment.
Becoming a member is free of charge and only takes a couple of minutes. As a member you can:
- take part in the community activities on our website
- keep a personal calendar of your favourite events
- upload pictures and make friends
- keep your favouiete photos, videos, music, texts or comments
- rate other comments
tuur floorizone, michel massot en marine horbackzeweski zorgden gisterenavond voor een dromerig sfeertje in de balzaal. het eerste deel van hun optreden was redelijk braaf. marine, aan de cello, hield de twee jongens, op accordeon en tuba, in toom. zij nam het voortouw maar op een subtiele, begeleidende manier. in het tweede deel echter, kwamen accordeon en tuba volledig tot hun recht. ik stond versteld van de trukken die michel massot met zijn instrument uithaalt. door te blazen, zuchten en hijgen in zijn instrument verkreeg hij aardige geluiden die deden denken aan throatsinging van de inuit. maar ook tuur floorizone bespeelde zijn accordeon op een onconventionele manier door er op te tokkelen. alle knopjes, toestsen, boordjes en ribbels werden bespeeld. het was een plezier om het drietal bezig te zien, met zoveel enthousiasme zelfs, dat massot er een korte breakdance-performance bijgaf. desalniettemin bleef alles heel ingetogen maar wonderschoon.
ReplyKeep this (0)
Ingetogenheid is inderdaad wat deze voorstelling voor het grootste deel heeft gekenmerkt.
Vredig, zachtjes en harmonieus.
En alhoewel de stoeltjes in de balzaal zich er niet toe lenen om heerlijk weg te zakken maakte de zwierige muziek dat ruimschoots goed.
Gaandeweg evolueerden de kabbelende klanken al eens naar een kolkende massa en werd de bel van ingetogenheid even doorprikt. De luwte haalde in deze voorstelling de bovenhand, het nummer L’acrobat was daar de perfecte uitzondering van. Energiek, krachtig en behendig. Dit trio weet emoties perfect om te zetten naar muziek, iets waar velen maar zelden goed in slagen. Weemoedigheid, troosteloosheid en heimwee zijn de woorden die me daarbij in het hoofd springen, al hadden de titels van de nummers vaak een optimistischere betekenis dan het gevoel die de nummers bij me opriepen.
De klanken die Massot uit zijn koperblazer weet te persen zijn werkelijk onvoorstelbaar, soms ongeremd, soms beheerst. De man kent zijn vak, zoveel is zeker. Net als Florizoone trouwens, die zich al lang niet meer hoeft te bewijzen op Vlaamse bodem, wat ook te merken was aan de grote opkomst voor deze voorstelling, die de balzaal helemaal vulde. En terwijl Florizoone en Massot hun trukendoos bovenhaalden, werd alles mooi aan elkaar gevlochten door de prachtige celloklanken van Horbaczewski, die op subtiele en constructieve wijze voor een mooi afgewerkt geheel zorgde. Dat deze artiesten al meer dan drie jaar samen spelen hoeft echt niet te verwonderen.
Om te besluiten: dit was een fantastisch concert om met de barre tijden in het vooruitzicht nog eens heerlijk weg te zweven naar oorden waar men het bestaan niet afweet van woorden als ‘blokken’ en ‘examens’.
Florizoone.Massot.Horbaczewski.
Driemaal geslaagd.
Gegroet!
Maarten.
ReplyKeep this (0)
Veel kan ik daar niet aan toevoegen. Een zeer genietbaar concert indeed. Vorig jaar zag ik ook al Trio Grande spelen in de theaterzaal met ook Michel Massot. Ook toen al prettig gestoord.
Drie sterke muzikanten, in een sterk muzikaal geheel. Conventie en ook wel wat vernieuwing door elkaar zonder daardoor al te vreemd aan te voelen. En vooral veel plezier op het podium. Dit alles maakte het tot een zeer aangename avond.
ReplyKeep this (0)