- All comments
Post a comment
Please log in or register to post a comment.
Becoming a member is free of charge and only takes a couple of minutes. As a member you can:
- take part in the community activities on our website
- keep a personal calendar of your favourite events
- upload pictures and make friends
- keep your favouiete photos, videos, music, texts or comments
- rate other comments
Fijn , verrassend, spannend, angstig …. ik vermoed dat die ene lucky person uit het publiek zich zo voelde… Allemaal boeiende emoties….
Jammer dat slechts één persoon het privilege kreeg om écht iets nieuws en spannends te doen. Er naar kijken kan 5 minuten boeien, maar daarna is het grappige en boeiende er wel af. Ik kon dan ook enkel jaloers toekijken.
Leuk truukje, maar enkel als je heel veel geluk hebt de moeite waard.
ReplyKeep this (0)
Deze uitverkorene moest wel eenzaam dolen als een ziende blinde, niet echt een aantrekkelijk lot, toch?
ReplyZelf was ik alleszins content met de rol van toeschouwer en ik vond deze 21e eeuwse Oedipus die zijn weg niet vindt, uiterst fascinerend. In een wirwar van technologie die op een DIY-manier in elkaar gestoken lijkt, gaat het publiek samen met de topzware mummie op trektocht door de Vooruit. De beste man kreeg een rolstoel uit vervlogen tijden als enige houwvast en vanuit onze pluchen stoeltjes volgen wij zijn reis via rondrijdende laptops, een zot grote witte discobal en een projectie op de grond. Uit de ivoren speakers die zowel rondcrossen als boven ons hoofd zweven, klinken smakkende geluiden, duistere muziekjes en instructies voor de ‘wandelaar’. Wanneer de tocht ten einde is gekomen en de jongeman herrijst, blijft enkel zijn zwarte contour achter op de vloer. Een prachtig beeld dat even reëel als virtueel is – bij het aanzwellen van de lampen smelt het als sneeuw voor de zon – net zoals de ruimtes waarheen zijn lot hem leidde. Alleen jammer dat we hem na de voorstelling niet de hemd van het lijf hebben kunnen vragen, we waren zo benieuwd naar de andere kant…
Keep this (0)
In het begin van de voorstelling waande ik me net in een jungle van de technologie. Dat kwam door de vreemde geluiden die door witte horens gefluisterd werden en door de kleine knipperende lichtjes die langzaam heen en weer bewogen. Aan de hand van een projectie op de vloer konden we Boy volgen, een toeschouwer die was uitgekozen om het experiment van binnenin te beleven. De voorstelling kwam echt over als een duister en geheim experiment waar wij toeschouwer van mochten zijn. Dit gevoel werd nog versterkt toen Boy de zaal binnen werd gebracht op een soort brancard, gekleed in een wit pak en met helm en bril op waar allerlei draden aan waren verbonden. De hele tijd moest Boy instructies opvolgen en werd hij van de ene kamer naar de andere geleid. Op de projectie konden wij als toeschouwer zien wat hij zag en hoe hij soms niet de werkelijkheid zag. Soms zagen wij ook dingen waarvan we niet zeker waren of Boy die ook wel zag. Iris noemde dit “mind fucking” en dat was het ook, maar dan op een prettige manier.
ReplyKeep this (0)
via een min of meer democratische kiezing werd één toeschouwer verkoren tot hoofdrolspeler in het stuk. zoals bij W(double U) kreeg hij een bril op zijn hoofd waardoor hij een ander zijn gezichtsveld ziet. het publiek volgt zijn weg op en achter de scène. het is indrukwekkend om te zien maar toch vind ik het een flauwe bewerking van wat we eerder zagen bij W(double U) op almost cinema. om de lege scène op te vullen is er een zangeres en kleine luidsprekers op wieltjes die in het engels iets onverstaanbaar brabbelen. het decor is indrukwekkend maar alles lijkt bijeengeraapt om toch maar een voorstelling van een uur te kunnen maken. mij leek het eerder een manier om aan een groter publiek het technisch kunnen van de CREWcrew te tonen.
Replyna de voorstelling hoorde ik dat de technieken die CREW creeërt, worden toegepast bij mensen met één of andere belemmering. dat lijkt mij al veel interessanter en daar wil ik absoluut meer over weten!
Keep this (0)
INTERVIEW MET CREW
Interview met Chantalla Pleiter van Crew op woensdag 5/11/08
Interviewers: Lotte Magerman (L) en Ines Merckelbagh (I)
Geïnterviewde: Chantalla Pleiter, verantwoordelijke voor podium- en nieuwe mediaontwerp en rechterhand van Eric Joris.
I:Jullie voorstelling heet O_REX 1.3. Wij vroegen ons af waarom jullie voor de figuur Oedipus hebben gekozen?
C: Omdat Oedipus erg samenvalt met ‘in een binnenwereld zitten’. Dat hebben we bij U gezien. Als je daar van buitenaf tegenaan kijkt, is dat heel fascinerend. Want iemand reageert op dingen om zich heen die er aan de buitenkant niet zijn. In zijn binnenwereld reageert hij gewoon op wat hij ziet maar is zich dus niet bewust van de buitenwereld. Zoals Oedipus eigenlijk niet bewust is van de ellende waarin hij inzit, waar hij onderdeel van is. En het moment dat hij dat doorkrijgt, maakt hij zichzelf blind… hij wil die buitenwereld niet meer zien. Zeg maar blind zijn in de realiteit ofzo…niet meer weten wat realiteit is. Dat valt heel mooi samen met die technologie en wat daar eigenlijk gebeurt in zo’n immersant als die zo’n binnenwereld ervaart.
L: Waarom juist Oedipus, die god is, als immersant gebruiken. Willen jullie die een god laten voelen door het gebruik van de technologie?
C: Nee, het is niet zozeer het goddelijke…
L: Dus het gaat vooral om de immersie en de binnenwereld?
C: Ja
I: Jullie zien Oedipus ook als de moderne mens, kan u daar wat meer uitleg over geven?
C: Al die verhalen zijn alsnog toepasbaar. Het wel zeer klassiek maar toch zijn het grote thema’s die daar inzitten. Die immersant is natuurlijk een moderne mens en die valt daarmee samen… en ik denk wel dat als je nu dat verhaal gaat vertellen, dat je het meer betrekt op het nu.
L: Jullie willen de mechaniek van de tragiek tonen? Wat bedoel je daar mee?
C: Dat kan Eric het best uitleggen, maar mensen waren helemaal verontwaardigt om alles enkel vanaf de buitenkant te zien. Je manipuleert, je hebt geen bewegingsvrijheid en zit ingekapseld in de technologie… nou ja men zag het echt als vorm van manipulatie. En dat is niet wat we willen. Daarom is het wat tragisch van de buitenkant. Het is heel bizar. De immersant heeft nog z’n vrijheid, het is geen totale vrijheid want je wil ook geleid worden. Je kunt zelf kiezen waar je kijkt op de plek waar je staat.
I: Wat proberen jullie de immersant, vooral dan toegespitst op deze voorstelling, te laten ervaren?
C: Sowieso een stuk teruglopen in de tijd. Dat zal de immersant pas merken als hij er uitkomt en met andere mensen praat. Uiteindelijk doorloopt hij een heel aantal gangen en komt hij op verschillende plekken. Het is een laten ervaren van verschillende realiteiten. Als hij in de ruimte is waar zijn spullen liggen, is hij daar niet echt. Dat zal hij voor een gedeelte voelen, maar voor een ander gedeelte ook niet. Uiteindelijk komt hij helemaal terug bij het begin, op het moment dat het publiek binnenkomt. Bij jullie kon je dat nog niet goed zien omdat er niet veel mensen waren, maar gisteren werkte dat heel goed. De immersant stond dan voor het publiek. Het publiek zit daar allemaal en hij ziet ze allemaal binnenkomen. Hij is dus eigenlijk terug aan het begin, een veertig, vijftig minuten geleden, en hij reageert op die werkelijkheid. Dus hup, terug in de tijd en hij zal dat pas weten helemaal aan het eind. En zo lijkt het een soort realiteitsexperiment te zijn.
We nodigen ze ook uit om de volgende keer te komen kijken. Hij gaat dan een stukje ervaren hoe zijn realiteit niet was wat hij dacht dat het was. Hij krijgt deels dat Oedipusverhaal wel mee, maar het is niet zo dat we hem er helemaal in willen laten geloven dat hij Oedipus is. Dat hebben we wel losgelaten. Dat was in de vorige versies dus wel.
Het is dus echt een ervaring van het hier en nu en toch niet. Ondergedompeld worden in die technologie en daar een andere realiteitsbeleving mee krijgen.
Sommige dingen zijn gemaakt om een interessante ervaring te hebben en ook om een interessante buitenkant te hebben. Zo maak je een voorstelling.
I: Muziek is ook een belangrijk deel in dit stuk. Hoe verloopt die selectie om te kiezen van dit stuk of dat stuk? En welke functie krijgt muziek in deze voorstelling?
C: Al die muziek is de muziek van de opera van Oedipus door Stravinsky.
Met muziek kan je gewoon ook veel sfeer neerzetten om een soort belangrijkheid van momenten te creëren. En het verhaal komt natuurlijk ook van de plaat. Op die manier is het dus enkel het materiaal van de opera en dat is ook waarom onze O_Rex zo heet. Dat wordt tevens een deel van het startpunt: die opera met dat thema en dus gebruiken we nu alleen die muziek.
L: En die geluidjes die we hoorden, heeft Maja die zelf ontwikkeld? Zijn die elke voorstelling verschillend? Doet ze dat op haar gevoel of is dat echt een geregisseerd iets?
C: Dat is voor een heel groot deel geregisseerd. Zij kan daar nog wel wat mee spelen. Maja voelt zelf aan wat er op dat moment nog nodig is. Maar het zijn wel geregisseerde geluidjes. Dat is samen met Jan, de geluidstechnicus, gebeurd. Wat heel spijtig is ten opzichte van de vorige voorstelling was dat het in het zwart begon. Het was helemaal donker en dan begon er eerst een soort ademhaling en daarna vrij onaangename geluiden. Het was bijna een grijnzen, een soort lachen en kinderstemmetjes. Dat was vrij letterlijk gerefereerd aan het eindpunt van het verhaal. Het was heel indrukwekkend, om daar dan te zitten en die geluiden rondom je te horen. Daarna kwam de scène met de laptopjes. Maar dat heeft nu geen plek meer. Dat zou nu niet meer logisch zijn om dat te doen. Ik vind dat heel spijtig, want je stond ook zo dicht bij dat publiek. Er zat als het ware een fluit achter je. Bijna in je oren. Dat is eruit en dat vind ik echt wel heel spijtig.
Maar het is dus echt allemaal geregisseerd. Jan creëert een soort laag. Het is interessant te ervaren hoe er een soort tegenlaag, een soort menselijke, associatieve laag kan aangebracht worden. De muziek is hier een soort machine met die geluidjes.
L: Je zegt dat die muziek door Jan gedaan wordt. Is hij dan de enige die daar zeggingskracht daarover heeft?
C: Nee, dat gaat heel erg samen met Eric Joris. Ze discussiëren echt heel veel. Af en toe gaan ze hierover met de rest van de groep in gesprek.
L: Zijn het afgelijnde functies, maar Eric Joris…?
C: …ja, hij heeft de zeggingskracht in alle onderdelen. Maar wij bemoeien ons ook wel eens een keer. Zo is er constant een wisselwerking. Eigenlijk bemoeit iedereen zich met iedereen. Maar iedereen heeft zo wel zijn eigen functie. Het lichtontwerp is bijvoorbeeld ook heel belangrijk. Alles zit zo in elkaar verweven dat iedereen zich met iedereen moet bemoeien. Er is soms wel heel veel discussie, maar dat is wel goed.
I: Technologie is natuurlijk heel belangrijk, want daar steunt alles op. Maar welke plaats, welke functie krijgt die technologie concreet in jullie voorstellingen?
L: Is dat jullie hoofddoel die technologie op theater te brengen?
C: Ja, eigenlijk vooral de soort ingekapselde mens door technologie op scene te brengen waarbij technologie als een beperking geldt en daardoor een soort andere ervaring tot stand komt. De menselijke affecten en ervaringen die door die technologie gecreëerd kunnen worden, dat die technologie dus een deel menselijk wordt. Euhhhh niet echt de technologie is menselijk, maar je kan er bijna mee samenvallen, maw de immersie, het ondergedompeld worden, met als gevolg een totaal andere realiteit, een andere belevingswereld,… wat je maar wil.
L: En jullie werken daarvoor ook echt samen met wetenschappers en…
C: Ja
L: Waarom juist theater en technologie? Zijn er nog andere groepen in België die op deze manier theater maken?
C: Heel weinig echt op deze intensieve manier. Je hebt wel meer richting de kunst en die dan technologie gebruiken zodanig dat je iets dergelijk kan ervaren. Maar meestal wordt dan zoiets niet samengevoegd met een verhaal of spanningsboog. Je hebt wel enkele theater technologische kunstfestivals waar dat je dit soort dingen wel ziet. Maar dat is meestal installatie/ performanceachtig. Misschien moet je dit ook eens aan Eric vragen. Hij is er echt al heel lang mee bezig. Ik zit er nu twee jaar bij…maar ik denk dat het vooral gaat om een nieuwe ervaring in een verhaal te verwerken. Theater is gewoon een heel interessant medium om dieper te gaan dan alleen een installatie ofzo. Die onderdompeling kan veel verder gaan dan een installatie. En dan vooral het combineren met een verhaal en dat brengen op scène, is wel heel fascinerend. Ik denk wel dat dit het beste medium is.
L: Zien de mensen jullie eerder als theater of perfomance?
C: Dat verschilt toch een beetje. Bijvoorbeeld ‘Headswap’ hier was toch wel een echte performance. Daar was gewoon ook weinig verhaal aan gekoppeld. Dusja, dat kantelt constant een beetje. Voorstelling, performance, installatie ….eigenlijk doen we het op alle vlakken een beetje. Maar in het algemeen toch voorstellingen.
I: Zit er een boodschap in jullie voorstellingen?
C: Ja, natuurlijk wel, die persoonlijke ervaring en de beperking van de technologie en vooral die ervaring die je op geen andere manier kan krijgen. Het ontregelen van het lichaam en van de mens, dat is wel een heel belangrijk onderdeel erin. Maar dat gaat heel erg over een subjectieve ervaring. Dat is ook wel het interessante. Geen echte concrete boodschap als bijvoorbeeld ‘technologie is slecht’ ofzo maar het is vooral die subjectieve kijk op de realiteit.
L: Wat verwachten jullie van het publiek? Bepaalde reacties? Of moeten ze daar gewoon zitten en kijken? Bijvoorbeeld op het einde van O_REX, wilden jullie dan een gesprek met het publiek?
C: We wilden het eigenlijk een beetje lostrekken van een traditionele theatervoorstelling en dus geen echt einde inbouwen. En dus, of meteen een gesprek te starten, of we hebben er aan gedacht de immersant weer mee te nemen naar die tweede ruimte, waar de live-opnames waren en er wat stoelen stonden. Daar zouden we dan de bewakingscamera die daar staat aan te zetten, zodat je rechtstreeks kon volgen op het podium hoe we hem ontmantelden en ontmaskerden. Het publiek zou dan daarheen kunnen komen en kijken. Dat zou wel interessant zijn, geweest maar we hebben gemerkt dat we echt moeten eindigen. Iedereen is wel heel benieuwd hoe die immersant eruit komt, dus die eerste reactie die moet je wel aan het publiek geven. Maar we eindigen dus echt. Dan is het echt klaar en nemen we de immersant mee naar de zijkant en laten we hem wennen aan de ruimte. Het publiek komt er dan vanzelf naar toe om dingen te vragen.
L: Is in jullie voorstellingen de vorm belangrijker dan inhoud of…? Het verhaal van Oedipus komt hier als thema en niet als verhaal. Vinden jullie het dan belangrijker die idee van de technologie en de wereld van de immersant in plaats van de inhoud te tonen?
C: Het is maar hoe letterlijk je een inhoud gaat brengen natuurlijk. Die technologie is gewoon een groot onderdeel, daar kan je niet omheen. Dat ga je altijd zien. Het is gewoon een heel belangrijk punt over de hele lijn van CREW. Maar in het beste geval is het gelijkwaardig. Je kan je natuurlijk afvragen in hoeverre je een letterlijk verhaal wil brengen en dat hebben in het begin gedaan. Dat werkt gewoon niet omdat je dan dichtslaat, omdat je dan weer terug die vierde wand optrekt.
L: Hebben jullie internationale ambities?
C: Ja. We spelen sowieso al veel in Nederland. Vorig jaar hebben we ook een aantal dingen in Frankrijk gedaan. In Avignon hebben we residentie gehad. Waarschijnlijk dat we dit jaar ook naar het festival gaan, dus dat zou wel heel tof zijn. Aankomend jaar hebben we een hele tour in Frankrijk, af en toe zitten we ook eens in Duitsland. Zo gaan we steeds verder. Enkele medewerkers zijn in China geweest. We zouden met een voorstelling naar China willen gaan. Marleen, Eric en Kurt en nog een aantal mensen, o.a. Filip voor de technologie, zijn daar geweest om een heel aantal lezingen te houden, dus ja we willen zeer internationaal gaan. Maar praktisch is dat echt soms moeilijk qua vervoer, het materiaal, wie wat gaat betalen en dat soort dingen. Maar dat zijn zeker de ambities.
L: En hier in België? Vinden jullie dat jullie een mooi publiek hebben? Zijn jullie bekend of hebben jullie eerder een vaste kern die altijd terugkomt of…?
C: Ja, er zijn een heleboel mensen die het parcours van CREW blijven volgen. Het is vooral jong publiek, niet het gemiddelde theaterpubliek. We komen ook veel op scholen en universiteiten terecht omdat het toch wel een nieuwe vorm van theater is. Dan komen dus alle studenten ook kijken. Ze zijn eigenlijk publiek van de toekomst, het jonge publiek dat jarenlang zal meelopen in de theaterwereld en dat is eigenlijk wel interessant.
Men moet het kijken en denken over theater wel opentrekken om dit theater echt goed te kunnen waarderen.
L en I:. Bedankt voor de moeite en je tijd!
ReplyKeep this (0)