- All comments
Post a comment
Please log in or register to post a comment.
Becoming a member is free of charge and only takes a couple of minutes. As a member you can:
- take part in the community activities on our website
- keep a personal calendar of your favourite events
- upload pictures and make friends
- keep your favouiete photos, videos, music, texts or comments
- rate other comments
i!2 – Arco Renz/ Kobalt Works
Donderdag 30 oktober 2008 – Theaterzaal Vooruit
Twee danseressen schreeuwen in stilte door hun ledematen heel mooi, langzaam te gedijen over een zwart reflecterende oppervlak. Ze bewegen in mentaal contact met de machine boven hen, een raster van witte TL lampen, onder een dirigerend schema van repetitieve industriële klanken.
Naast elkaar, afzonderlijk geïntroduceerd in een moment van duister, lijken ze met elkaar te converseren, ze spiegelen zich met de ruimte en reageren op elkaar.
De bewegingen voelen machinaal, animaal en lijken tegelijk menselijk heroïsch. De twee lichamen zijn constant in vloeiende transformatie, als in oosterse krijgskunsten, doorbroken met korte hevige lichaamsschokjes.
Geïsoleerd onder het kunstmatig wit licht krijgen ze iets virtueel, als in een computergestuurd vechtspel. Wanneer de danseressen stilliggen, lijken ze je zelf verder te doen vloeien in het ritme van licht en geruis waarmee de zaal wordt gehypnotiseerd.
“Wat we zien is een manier van communiceren.” duidt Arco Renz na de voorstelling. “Een conflict tussen een omgeving en personages in deze omgeving.” Hij wilde de uiteenlopende en heel eigen persoonlijkheden van de danseressen vanuit hun natuurlijke stroom versterken door ze in een choreografie te duwen. “De danseressen kenden mekaar op voorhand niet. Ze kregen dezelfde choreografie aangeleerd en spraken dus dezelfde taal voor ze elkaar kenden. Bewegen zonder ademen is één van de basisprinicpes van deze taal.”
De voorstelling sprak over warm en koud, over isolatie en individuele sociale strijd.
ReplyVoelbaar, subtiel maar duidelijk, persoonlijk.
Keep this (0)
Het was alweer een prachtige voorstelling… twee fantastische danseressen in een zwarte doos – een eigen besloten leefwereld met een eigen danstaal. Meer hoeft dit niet te betekenen, maar het mag.
ReplyKeep this (0)
Minimaal machtig
Arco Renz gaf ons een spektakel van dans, licht en geluid in minimale bezetting.
Het kan mijn minimale kant zijn, maar ik hield wel van deze voorstelling. Met bijna opengesperde mond volgde ik de twee danseressen vanaf de TL-buizen een eerste maal oplichtten tot ze een laatste keer uitgingen.
Het spel van licht en donker creëerde een dynamische ruimte om door beide danseressen te laten ontdekken. Het gaf ook mijzelf de mogelijkheid alles stuk voor stuk te ontdekken. Hun gezichten, met gelaatsuitdrukkingen die ik niet altijd begreep. De muziek, die met zware subbassen af en toe de hele ruimte innam, dan weer met een industrieel geluid als een machine een strak metrum aan de danseressen oplegde. De niet complete matrix van TL-lampen, soms strak aan en uit, soms een random sequentie in de duisternis.
De minimale setting verwijdert al het overbodige, en legt het karakter op een fragiele manier bloot. Het geeft de ruimte tot de kern van iets door te dringen. Niet tevreden met de eerste beste originele vondst wordt elk idee maximaal uitgepluisd tot alle noodzakelijke facetten weergegeven zijn. Je krijgt nog steeds een totaal beeld, maar gedestilleerd tot zijn essentie. Het kan soms monotoon overkomen, maar als je meegaat in de sequentie nemen subtiele variaties je mee op een fascinerende tocht waarvoor je oor/oog anders niet de tijd krijgt. En op deze manier winnen ook de meer drastische veranderingen aan kracht.
Ik vond I!2 een verwennerij om te horen, te zien, en om te voelen, wanneer de geluiden mijn lichaam opensneden. Het verhaal dat Arco Renz er zelf in stak was me niet geheel duidelijk, maar dat lijkt me ook niet het belangrijkste. De betekenis van het verhaal is volgens mij hier niet essentieel, maar wel de kwaliteit van wat er gebracht wordt. Uiteindelijk creëer je zelf je verhaal, en voor mij is vooral dat van tel. De creatie van het verhaal, en het verhaal op zich. De ruimte wordt je aangeboden, het ontdekken doe je zelf. Zoals hij zelf aangeeft wil hij ons niet een bepaald iets laten gewaarworden. “Ik hou er niet van mijn publiek te vertellen hoe ze moeten denken. Ik stimuleer ze liever om zelf associaties te maken en dingen te ervaren. Door bepaalde bewegingen met elkaar te combineren, creëer je weer iets nieuws, iets onbekends. Iets dat te ontdekken valt en daarom fascinerend werkt.”
Hoe beter de ruimte, hoe interessanter ook de ontdekkingstocht, hoe meer er uit te halen valt voor het verhaal. Dans is voor mij een vrij onbekend medium, iets waarvan ikzelf vind dat ik het niet begrijp. Maar de dans zoals die hier gebracht werd, en bij uitbreiding door andere dansers van PARTS, creëren bij mij inderdaad nieuwsgierigheid, getriggerd door dat onbekende.
ReplyKeep this (0)