- All comments
Post a comment
Please log in or register to post a comment.
Becoming a member is free of charge and only takes a couple of minutes. As a member you can:
- take part in the community activities on our website
- keep a personal calendar of your favourite events
- upload pictures and make friends
- keep your favouiete photos, videos, music, texts or comments
- rate other comments
Wat kan ik zeggen? Dat het stuk wat traag op gang kwam, niemand kan toch echt wild zijn van twee mannen die het woord ‘kyrileison’ voortdurend herhalen?
Ik was al bang dat we dat de hele voorstelling gingen voorgeschoteld krijgen. Maar het werd beter,luider en bombastischer. Een vrouw plantte zelfs de vingers in de oren.
En als zij daarmee geëindigd zouden zijn, dan was dat een ideale afsluiter.
Maar nee,er kwam nog een akoestische gitaar aan de pas & met zijn vijfen zongen ze ‘domine’,daarna volgde er nog zo’n 10 minuten van lawaai en lichteffecten.
Waar dat voor nodig was, bleef me een raadsel.
De rest van de zaal dacht er blijkbaar hetzelfde over, want het applaus kwam net iets te traag op gang & brak niet volledig door.
Ik denk niet dat ik nog een stuk van Velma zal gaan bekijken.
ReplyKeep this (0)
Een geoefende theaterecencent zou niet aarzelen om zijn bespreking van deze voorstelling als volgt te beginnen:
“Velma Superstar is een groep die het experiment niet schuwt. Hun voorstellingen laten een zeer blijvende indruk en geven ruim stof tot nadenken.”
Spijtig genoeg vertaalt dit zich voor de modale mens, zoals bovengetekende, in een voorstelling zonder inhoud, waar kop noch staart aan vast te knopen is, in een bijzonder strikte format, met licht en klank effecten die uw gehoor en gezicht twee dagen lang buiten werking stellen.
De voorstelling heeft op zich wel potentieel, ware het niet dat ze bewust elke vorm van inhoud eruit verwijderd hebben, totdat enkel de stijl overblijft. Stijl is een middel om een verhaal of emotie over te brengen. Als het middel een doel op zich wordt, haak ik spijtig genoeg af.
- Tags
- abstract
- performance
- toneel
ReplyKeep this (0)
Briljant of afgrijselijk?
Jezusmina, wat was me dat allemaal. Ik ben er nog steeds niet uit of ik deze performance nu geniaal dan wel verschrikkelijk moet vinden. Ik ben geneigd voor het eerste te kiezen, al leunde het stuk bij momenten gevaarlijk dicht bij het desastreuze. Maar misschien was dat net de bedoeling?
Theatraal was het wel, zoals het een requiem betaamt. Technisch vond ik het zeker knap in mekaar steken. De structuur van een klassiek requiem – wie ooit dat van Mozart beluisterde, weet ongeveer hoe dat in elkaar steekt – ingevuld in een totaal andere dimensie. Met pompeuze geluidscontrasten en bombastische lichteffecten.
Theatraal dus, wat zich uitte in de bewegingen van de twee vrouwen on stage. Theatraal door de stroboscopische lichtflitsen, de ijle gezangen, het door merg en been gaande geschreeuw. Allemaal elementen die verwezen naar de dood – toch het wezen van een requiem. Theatraal ook omwille van het functioneel naakt. Al vraag ik me af waar dat nu in godsnaam voor nodig was. Naakt in een requiem?
Na deze beschouwing weet ik het nog steeds niet – briljant of afgrijselijk? Bevreemdend was het alleszins.
- Tags
- performance
- Velma
ReplyKeep this (0)
or, Death and all of his Friends
Het meest toepasselijke woord voor deze voorstelling is wellicht “bevreemdend”. Of dat we daar een “te” voor moeten zetten, is kwestie van smaak, maar ik denk dat iedereen wel kan beamen dat dit bevreemdend was.
In zekere zin is dat echter nog niet zo dom gezien van Velma, want als er iets is wat bevreemdend/onverstaanbaar is aan het bestaan, is het wel de dood, het centrale thema van deze voorstelling. Niemand weet wat er na de dood is, en als men denkt het te weten, is het verschrikkelijk moeilijk om het onder woorden of beelden te brengen. Velma doet een poging daartoe door terug te grijpen naar het requiem, al doen ze dat op een zeer eigenzinnige manier. De hele voorstelling bleef de hele tijd onvoorspelbaar (culminerend in het feit dat ze na het applaus gewoon verder deden alsof er niets gebeurd was en dan gewoon niet terugkwamen voor applaus bij het einde), net zoals de dood.
Conceptueel zat het dus wel snor. Maar met een concept alleen kom je er niet. En hier ging Velma enigszins de mist in. Bij momenten voelde het aan alsof ze gewoon dat deden wat niet voor de hand lag, gewoon om eigenzinnig te blijven, om die bevreemding door te drijven. Maar op andere momenten werkte het, en dan was Requiem indrukwekkend. Hoogtepunt was ongetwijfeld de gitaarimprovisatie + zang met oosterse klanken die uitmondde in een intense climax die menig post-rock band tot schaamte zou brengen. En dat met maar één akkoord, I’m impressed! Als deze climax de laatste doodsstrijd zou moeten symboliseren, dan was het stuk dat erna kwam perfect geschikt als een In Paradisum. Lichte ambient-klanken, met hoge zang (engelenkoortje?), je waande je alleszins in een compleet andere wereld door het contrast met voorgaande climax. En zoals hierboven al gezegd is, hierna had het moeten eindigen, maar Velma keerde terug, zonder dat ze al te veel wisten toe te voegen aan het geheel, behalve dan nog meer bevreemding.
Al bij al, een conceptueel interessante, maar niet altijd even geslaagde voorstelling.
- Tags
- bevreemdend
- doodsstrijd
- performance
- Velma
ReplyKeep this (0)
Ik dacht in het begin: “leuk, het nieuwe vooruitjaar is terug begonnen.” Velma was geen goede start. Toch niet voor mij allesinds. Het experimentele is niet aan mij besteed. Ik kan er dan ook niet veel over zeggen…Alleen dat ik heel blij was dat de lichten aangingen.
ReplyKeep this (0)
De opstelling bij het binnen komen van de zaal zag er veelbelovend uit, maar bij het horen van steeds dezelfde slaapverwekkende geluiden kon ik niet anders dan indommelen. Middenin het stuk vonden ze het dan toch nodig om het publiek toch even wakker te maken door te doen alsof het gebouw in brand stond en werden we getrakteerd op een gratuit blote tetten moment. Daarna kon het slaapstuk weer verder gaan en was ik blij toen ze uiteindelijk het applaus in ontvangst konden nemen, jammer genoeg was het enkel een fake-einde dat me deed denken aan het “Thank you for the music”-moment op het einde van de soundmixshow. Vervolgens kon ik niets meer dan wachten op het echte einde.
Toch in klein lichtpuntje: het raam van de studio/projectiescherm/... was zeker een goeie vondst en stond terecht als centraal element. Daar werden echt toffe en verassende dingen mee gedaan…. nu de rest van de voorstelling nog.
ReplyKeep this (0)