- All comments
Post a comment
Please log in or register to post a comment.
Becoming a member is free of charge and only takes a couple of minutes. As a member you can:
- take part in the community activities on our website
- keep a personal calendar of your favourite events
- upload pictures and make friends
- keep your favouiete photos, videos, music, texts or comments
- rate other comments
“Sie ist
vielleicht
die jüngere Schwester
von Klaus
Günter
Karl
Nakszynski”
(deze tekst – en niet meer woorden dan dit – rolde meer dan 100 keer over een TV-scherm, overigens het enige object in de speelruimte)
Dit is wat ik mij herinner van de voorstelling, nogal veel aangezien
ik zo verveeld was door het gebeuren op scène dat ik mij bezig hield
met het memoriseren van een zin.
Behalve de geheugenkunst, kwam er nog een tweede uitdaging aan bod namelijk de ‘blijven zitten kunst’. Het enige wat mij kon bekoren waren de projecties in de hoek van de scène.
Ik vind het gewoon jammer dat ‘kunst’ zooo verstilt, onbegrijpelijk en egocentrisch is geworden. Inderdaad, je moet niet alles ‘begrijpen’, het moet niet in één plaatje passen maar er moet toch wat meer emotie dan ergernis losgeweekt worden bij het publiek.
Jammer dat ik dit moet zeggen.
ReplyKeep this (0)
Ik treed Eva bij.
Eén mooi beeld van de kleinste danseres tijdens de projectie.
Meestal zat ik onbegrijpend de wenkbrauwen te fronsen, rond mij hoorde ik veel gegiechel. Heb geprobeerd het knikkebollen tegen te gaan, om te blijven kijken, het te begrijpen. Het mocht niet baten: dit stuk deed me niks.
ReplyKeep this (0)
Marc Vanrunxt
Slechter dan Mette Edvardsen bevonden volgens mezelf, ook al hoopte u dat zulke gradaties in slechtheid buiten de grenzen van het mogelijke vielen.
ReplyTja, dat hoopte u dan maar! Ze glippen door de veel te grote mazen van het net en hierbij vinden ze ook olijk hun weg naar de Vooruit, waar ze dan ook hun slag der saaiheid en nietszeggendheid wonderbaarlijk sterk sloegen.
Het enige wat nog irritanter was dan het eeuwige gezoem op de “achtergrond” was dan wel alles wat er op de scène gebeurde: namelijk euhm.. niet zo veel..
Het meest entertainende was dan nog de sfeer die van het publiek uitkwam, smekend naar een pauze of een einde, iets goed zou er toch niet meer komen.
Maar! Nog niet alle hoop verloren! Er was een zekere vorm van symboliek te doorzien wanneer de drie performers zich beurtelings naar het publiek draaien en domweg beginnen te klappen. Jawel, jawel! Ze klappen ons toe: “Proficiat! Schitterend van je dat je toch bent komen kijken naar ons stuk dat werkelijk geen zak waard is! Applaus!!”
Om het even korter te stellen: een zeer teleurstellende voorstelling en daarbij: wat een heuse kwelling voor de mensen die hier werkelijk voor betaald hadden…
Keep this (0)