- All comments
- Comment that have been added after the event (5)
Post a comment
Please log in or register to post a comment.
Becoming a member is free of charge and only takes a couple of minutes. As a member you can:
- take part in the community activities on our website
- keep a personal calendar of your favourite events
- upload pictures and make friends
- keep your favouiete photos, videos, music, texts or comments
- rate other comments
Wat is “scratching”? Misschien ben jij wel de eerste om het te weten te komen…
Op 1 februari om 18uur STIPT zet Eleanor Bauer samen met Femke Geyselinck, Manon Santkin en de videaste Inneke Van Waeyenberghe de deur op een kier. Ze nodigen het publiek uit om kennis te maken met het werkproces van “At Large”, de nieuwe voorstelling van Eleanor Bauer die op 13 en 14 maart in première gaat in Vooruit. Een showing die niet alleen plezier schept door het kijken naar, maar ook het deelnemen aan….
Het is een nieuwe danshype en het heet “scratching”. Je bent van harte uitgenodigd om de spits af te bijten en het te leren, te kennen, het mee naar huis te nemen en vervolgens terug naar buiten. Je kan met ons zelfs een opname registreren waarbij je zelf “scratcht”.
Wie klaar is om te bewegen, kom naar Monty, maar laat je dansschoenen thuis.
DRAAG SOKKEN! Als je écht voorbereid wilt zijn, dan zijn twee lagen kousen beter dan één en wollen sokken werken uitstekend. Wat je ook draagt, zorg ervoor dat je kan ‘sliden’
De lancering van “Scratching” is deel van het project “At Large”, de voorstelling die officieel in première gaat op 13 en 14 maart in Vooruit, in het kader van The Game is Up!
At Large: rearview/preview/sideview
ReplyVrijdag 1 February, 18u STIPT
Monty
Montignystraat 3
2018 Antwerp, Belgium
www.monty.be
reservatie@monty.be
t: +32(0)3 238 91 81
www.amperdans.eu
Keep this (0)
Van 5 tem 15 maart organiseren we in Vooruit opnieuw het festival The Game is Up! Het centrale thema is geld, commercie, entertainment onder het motto ART FOR SALE. Een brede waaier aan internationale artiesten uit podiumkunst, activisme, muziek, mediakunst etc. zijn in aantocht!
ReplyEén van hen is de nog jonge maar erg beloftevolle choreografe Eleanor Bauer. Zij volgde tot vorig jaar een opleiding bij PARTS, de dansschool van Anne-Teresa De Keersmaeker.
Tijdens ons festival gaat haar eerste groepsvoorstelling ‘At Large’ in première. Het project bevat uiteraard een voorstelling, maar er is ook een online gedeelte: Eleanor heeft namelijk een nieuwe ‘streetdance’ ontwikkeld die ze via hedendaagse kanalen als YouTube de wereld in stuurt. Het gaat om ‘scratching’. Vorige week tijdens het Amperdansfestival in Antwerpen gaven Eleanor en haar compagnie een voorsmaakje: je kon samen met hen live leren ‘scratchen’. Stap voor stap. Ik was erbij en bakte er niks van. Maar bekijk even de video, het lijkt simpel tot je zelf aan de slag moet… Iedereen kan dus leren scratchen maar wat talent is meegenomen. Via YouTube wil Vooruit samen met Eleanor ‘scratching’ tot een nieuwe rage maken. Join the club!!
Bekijk het hele project en wanneer het in Vooruit staat hier
Of bekijk hieronder al eens de instructievideo’s om te leren ‘scratchen’. Succes!
Keep this (0)
Op de YouTube pagina www.youtube.com/atlarger kan je de tutorials bekijken én je eigen filmpjes inzenden. Hier alvast nog een kleine demonstratie van de scratch-bedenkers!
In laatste rechte lijn naar de première van At Large
Nog 2 kleine weken en dan gaat At Large, de nieuwe voorstelling van Eleanor Bauer in première tijdens The Game is Up! Voor de ploeg aankomt in Vooruit zijn ze nog in residentie bij BUDA Kunstencentrum om de laatste hand te leggen aan de groepsvoorstelling. Het stuk is quasi af en nu is iedereen druk in de weer om maten te nemen voor de kostuums (ontworpen door fashion designer Ada Rajszys http://www.adadesign.be/), de laatste knopen door te hakken voor het decor, de video af te monteren en de stemmen te smeren!
Het is een ware bijenkorf in Kortrijk en veel heeft te maken met de ‘bijproducten’ van de voorstelling At Large. De idee achter de voorstelling is immers dat ze blijft verder leven doorheen andere media.
Zo is er de publicatie ‘At Large, with reasonable doubt’ die elke toeschouwer gratis mee naar huis krijgt. Het boekje is een aaneenrijging van quotes uit 50 interviews die Eleanor Bauer en haar ploeg in Brussel en New York hebben afgelegd. De thematische rode draad is de volgende: welke plek nemen dansers en choreografen in binnen de hedendaagse maatschappij, zowel op persoonlijk, professioneel als sociaal vlak? Maandag ging het boekje, dat niet minder dan 128 bladzijden telt, in druk en we zijn trots op het resultaat!!!
In de foyer van de Minard en in de vitrines naar de Theaterzaal van Vooruit zullen tijdens de voorstellingsdagen 4 monitoren opgesteld staan met loops. Videaste Inneke Van Waeyenberghe stelde een dvd samen met footage van danshypes op YouTube, documenteerde het ontstaan van Scratching – de nieuwe dance fad die Eleanor Bauer lanceerde-, ontwikkelde een tutorial waarmee je Scratching kunt aanleren op YouTube en ging samen met de dansers op straat in Brussel en het Kortrijkse. De montage vertelt ons meer over de manier waarop dansfenomenen in de hedendaagse netwerkcultuur verspreid worden, met YouTube als één van de meest invloedrijke kanalen.
Verder is er ook nog een website in aanmaak
www.goodmove.bewaarop je weldra de ‘At Large’ song kunt downloaden. Samen met Gerald Kurdian en Peter Lenaerts ontwikkelden de dansers een song die je zelf kunt adapteren. Via een eenvoudig programma kan je zelf je song inzingen en terugsturen, zodat we na verloop van tijd een polyfonie aan stemmen krijgen. En alsof dat nog niet genoeg is, kan je ook een reeks afbeeldingen van Eleanor Bauer downloaden als screensaver. Ze maakte de reeks tijdens haar talloze doortochten doorheen Europa en de VS, al dan niet onderweg naar een voorstelling. Ze tonen haar blik op de wereld, op ‘the world as a stage’.Het is een titanenwerk geweest om al deze ideeën te realiseren en het zorgde vaak voor veel extra productionele beslommeringen bovenop het creatieproces van de voorstelling. Maar de resultaten mogen er zijn! Als dat geen reden is om een kijkje te komen nemen op 13 of 14 maart!
(de onderstaande foto’s zijn gemaakt tijdens een van de scratching-sessies op straat)
- Tags
- At Large
- Eleanor Bauer
- scratching
ReplyKeep this (0)
At large -
Drie glittergirls laten hun blinkend bekken
fonkelen terwijl ze zijwaarts knipperen.
Uit een gesprek na de voorstelling kon ik afleiden dat dit Sister Act dansje bij de
meeste wel in de smaak viel. De herkenbaarheid maakte het gemakkelijk consumeerbaar.
Minder licht verteerbaar waren de geluidsloze kronkelende lijven.
Een met emoties gevulde stilte of toch enige muziek zou hier beter hebben gestaan. Niettemin maakten mijn wenkbrauwen sprongetje bij het zien van subtiel voetenwerk waarmee de een de ander optilt en van zich af laat glijden.
Lichtvoetig en zwaarvoetige bewegingen, clichés en abstractie, at Large is op zijn minst een gevarieerd schouwspel dat het ‘fake’ genadeloos doorbreekt door het vertrouwde af te wisselen met het moeilijke.
Een voorstelling voor mensen met grote magen, die veel kunnen verteren.
Wat mij ook zal bijblijven, is de prachtige belichting naar het einde toe.
ReplyDe lange schaduwen op de kale theaterwand, het gevallen geel doek op de grond, opgelicht door een spot en afgezet tegen de duistere zwarte achtergrond…
Drie vrouwen dansten met rothko, mooi.
Het heeft gesmaakt!
Keep this (0)
Dag,
Aan allen die de voorstelling zagen,
Aan producent en coproducenten – in het bijzonder VOORUIT, BUDA, MONTY,
Aan de adviescommissie dans Vlaamse Gemeenschap,
Aan de Minister van Cultuur Jeugd en Sport,
Aan het Vlaamse danslandschap,
Ik heb bij een aanvang een boekje gekregen. ‘At Large’. In het lang en breed uitgelegd waar deze voorstelling vandaan komt? Waar ze naartoe gaat? Wat ze vertelt?
Om verschillende redenen heb ik tijdens de voorstelling gedacht, ik verlaat de zaal. Maar mijn geld was al op, op de foor kon ik niet meer terecht voor een oliebol of een ritje op een pony. Ik had gekozen en zat vast. En uit respect en goede wil om positieve aspecten uit de performance te halen ben ik tot het einde gebleven. Ik werd beloond. De laatste lichtstand kon me bekoren (en nee, niet het donker, die ervoor). Maar verder heb ik weinig gezien. Of heb ik niet goed gelezen? (Misschien toch het boekje erbij nemen) Na het dansje en zang (de Sister Act zoals hierboven beschreven) zag ik twee mechaniekjes. Een opwarmingsworkshopoefening en bewegen-als-op-een-feestje (zonder muziek). Daarna ben ik
geef ik grif toeafgehaakt. Waar ik op dat moment nog benieuwd naar was, was wat er zou gebeuren in de cirkel die met miniscule stukjes glowtape (wordt op scène/voorwerpen gekleefd en licht op in het donker zodat performers bij black-out hun plek vinden) was afgebakend. Tot mijn grote verbazing werd het nooit donker en werd die cirkel nog eens uitgelicht waarin een bewegingsfragment plaats vond. De glowtape, weliswaar aanwezig, was overbodig (maar waarschijnlijk gebruikt bij de opbouw voor het richten van het licht). Zulke onnozelheden… Ook de positie van performers in de ruimte vond ik problematisch. De kostumering: schreewlelijk maar niets op tegen, functioneel. Maar wat ik niet verstond: er zijn drie bewegers één met een groene streep op haar huid en een groen kleedje, een met een roze streep en roze kleedje, een met een gele streep en een blauw kleedje. Ik heb gezocht maar niet gevonden. Kan dit uitgelegd worden?Als leek constateer ik hier gewoon een aantal zaken die amateuristisch overkomen. Ik wil hier in geen geval van leer trekken tegen de makers
ik denk te vermoeden hoe moeilijk het is om een voorstelling te maken. Maar wat ik moeilijk vind te aanvaarden, is de constructie waarin de voorstelling tot stand is gekomen. Coproducenten uit Duitsland, België en Amerika ondersteunen dit werk. De Vlaams Gemeenschap en VGC subsidiëren. De productie gaat in première in Vooruit, op een festival. Op die manier krijg je schijnwerpers op jou. Als kunstenaar mag je die niet schuwen. Maar je kan je er wel serieus aan verbranden. Ik kan het alleen maar toejuichen dat deze jonge mensen geld vinden bij de overheid om hun werk -zonder enige voorwaardente maken. Ik ben daar ongelooflijk blij om. Maar ik zie het wel als taak van kunstencentra om die mensen ter dege te ondersteunen en te beschermen. Moet deze voorstelling in première gaan? Moet die op tournee? Het resultaat kan tegen vallen maar het werkproces wel goed geweest zijn. Kunnen we het daarbij dan niet houden? Wat kunnen we in de toekomst nog met die mensen doen? In welke constructie? Met wie? ... Ik hoop van jullie kunstencentra dat jullie die verantwoordelijkheid kunnen nemen.Dit is geen vingerwijzing. Naar niemand. Het zijn gewoon vragen. Geen bezorgdheid. Iedereen moet zijn plan maar trekken. Zeker in de kunsten. Creatieve sector, ahjaa. Maar het houdt met toch bezig. Anders zou ik hier twee dagen later, op zondagnamiddag niet zitten typen.
groet
mrten
Goed punt. Maar daarmee ligt een lastig probleem voor de voeten, waar ik zelf geen oplossing voor weet: hoe kan een Kunstencentrum objectief ‘waken over de kwaliteit van wat het aanbiedt’ zonder te vervallen in een positie waar het al bijna voor het publiek gaat beslissen wat het moet zien (en/of goed vinden)? Het is echt een vraag, want ik weet werkelijk niet hoe je de keuze voor een bepaald programma echt objectief kunt verdedigen, en hoe je dat probleem kunt vermijden. Soms lijkt het dan nog het meest democratisch om gewoon te mikken op diversiteit en de artistieke breedte, zelfs als dat het risico inhoudt af en toe naast de smaak en appreciatie van het publiek te zitten.
Enfin, ik weet het ook niet. Misschien is het niet slecht om je als bezoeker af te vragen of het artistieke profiel van het kunstencentrum dat je bezoekt inderdaad voldoende strookt met je eigen smaken en voorkeuren, en zoniet, dat je het dan desnoods het op een ander gaat zoeken, of zo?
Ik zelf ga bijvoorbeeld al enige jaren niet meer Rock Werchter omdat de geprogrammeerde groepen mij niet meer zo aanspreken. Wat niet wil zeggen dat dat festival radicaal zijn kar moet gaan keren, ik ga dan gewoon wel naar de concerten die mij wel interesseren. En dat is niet de schuld van Rock Werchter, dat is gewoon het gevolg van een generatiekloof die ik op mijn 26e al voel :)
Enfin, in plaats van meteen een totaal andere cultuurtempel te gaan opzoeken, kan je natuurlijk ook gewoon binnen het aanbod van één kunstencentrum op zoek naar die voorstellingen die jouw goedkeuring kunnen wegdragen. Ook daarom is diversiteit in het aanbod een voordeel, denk ik.
Ik kan mij wel vinden in de reacte van “mrtn”, maarten veronderstel ik…
Ik heb iets te vaak zitten draaien op mijn stoel om het een goede voorstelling te vinden. Punt.
ReplyKeep this (0)