- All comments
- Comment that have been added after the event (2)
Post a comment
Please log in or register to post a comment.
Becoming a member is free of charge and only takes a couple of minutes. As a member you can:
- take part in the community activities on our website
- keep a personal calendar of your favourite events
- upload pictures and make friends
- keep your favouiete photos, videos, music, texts or comments
- rate other comments
Eugene Chadbourne – anekdote uit de doos
Een aantal jaren geleden besloten we de seizoensopening op te hangen aan de voorstelling van Alain Platel ‘Iets op Bach’. Voor het muzikale luik hadden we aan een aantal muzikanten gevraagd om zich over het repertoire van Bach te ontfermen. Dj Grazzhopper zou zich te goed doen aan Bach-vinyl en de toenmalige samplekoning David Shea zou op zijn keyboard Bach een ander gelaat geven. Toen de voorbereidingen volop aan de gang waren, belde Eugene Chadbourne. Hij was in september op tour met Zappa Mothersofinventiondrummer Jimmy Carl Black en vroeg of ik niet geïnteresseerd was in een concert. Ik vertelde hem dat dit helaas onmogelijk was omdat we september ophingen aan Bach nav Platels voorstelling, tenzij hij natuurlijk zelf iets met Bach had. Het werd even stil aan de andere kant van de lijn. ‘Bach?’- yeah sure why not. Do something on Bach? I ll be there.
Ik kende doc Eugene Chadbourne al een hele tijd en ik verbond hem met krankzinnige improsessies, zijn fantastische vertolkingen van de country music van de appalachen , zijn shockabilly rock avonturen, zijn onverwoestbare songs, maar Iets op Bach had ik nooit in hem gezien (behalve zijn grijze krullen).
Vandaar ook de verwondering toen hij die bewuste avond zijn banjo uit de kist haalde en Bachs sonates & partitas op de partituurstaander zette. Wat volgde was een heel aparte lezing van het Bach repertoire. Bachs haren zouden waarschijnlijk strijk zijn gaan hangen, die van Chadbourne krulden bij iedere noot. Het publiek vond het hilarisch en ook Grazz en David Shea stonden versteld. Doc had in die mate de smaak te pakken dat hij besloot de muziek op cd te zetten onder de welluidende titel: J.S.BACH German Country & Western music (met dank aan Vooruit).
Dit maar om te vertellen dat Eugene Chadbourne aan het werk zien – steeds een avontuur is. Tijdens The Game is Up speelt hij songs en beloofde hij een aantal opmerkelijke covers.
ReplyKeep this (0)
Doc. Eugene Chadbourne – een aantal markante citaten uit ‘I hate the Man who Runs this Bar’
In 1997 gaf Eugene Chadbourne een boek uit ‘I Hate The Man Who Runs This Bar’, met als ondertitel –the survival guide for real musicians. Een opmerkelijk boek waarbij Chadbourne aan de hand van zijn eigen geschiedenis als muzikant vertelt over de grote en kleine kanten van het muziekgebeuren. Muzikant Steven De Bruyn heeft zelf een exemplaar en vertelde mij dat het voor hem een soort bijbel is – het perfecte handboek alvorens je de jungle van de muziekbusiness induikt. Ik ken Chadbourne al jaren en was verrast om te ontdekken dat hij die ‘handleiding’ had geschreven. De verhalen die erin staan zijn schitterend, veel humor (hoe kan anders met de lotgevallen van Doc Chadbourne) maar ook veel weetjes en boeiende info.
Chadbourne maakt deel uit van het panel dat onder de titel BUY BUY ART discussieert over de relatie tussen Kunst en Geld/Kapitaal (op 12 maart).
Een aantal citaten om u een idee te geven:
‘I am writing this book for the real musicians. We know who we are. The ones who could care less about becoming an Elvis, the ones who pursue their art because they love music passionately and recklessly. The ones who love music even though it has made them poor, insecure, anxious, and in general, frayed around the edges (and frazzled in the centre).’
‘One of the reasons I did music the way I did was because I wanted to hear music played in a certain way and nobody else was doing it. I did it myself so I could enjoy it, and because I was, and still am, obsessed with hearing music like this, not because I thought I could get rich from it. My enjoyment was enhanced because of my less judgmental attitude. Music writers have described this as an ‘anti-masterpiece mentality’”
“The music I was playing had grown out of , or been heavily influenced by, the world of jazz. Jazz is great American music that is neglected in America.(Sorry, seeing people in suits holding tenor saxophones in liquor and cigarette advertising is not an example of the music finally receiving recognition!). Ever since this music began, players were forced to tour Europe in order to make ends meet and, more importantly, to feel appreciated. Many great jazz players simply moved to Europe and never came back.”
(over hoe het allemaal met de Beatles begon)
… The girls though, thought the Beatles were cute. Which they really weren’t (at least not all of them). But their music made them cute. I realized that, for once, girls were showing an interest in something that guys were doing beside being good at sports or being big or tough. This was a major thing for me because I had been failing in both the sports and the tough department. This might all seem trivial in retrospect unless one looks at the big picture”
“When music is taught to children in our school system, it is usually classical or band marching music. Is it because these forms of music require heavy discipline and involve no personal freedom, or is this just coincidence?”
“Be serious about your music. Make it really great, no matter what the context. Don’t relate the content of the music to how successful it is financially or how many people will buy tickets. You will hear a maxim repeated often, and it is the golden truth: “the better the music, the less people are in the audience”. Even if one person is there, make it the most incredible experience they ever had.”
Eindelijk een gouden waarheid waar een muziekprogrammeur en zijn marketingafdeling elkaar kunnen vinden zonder schaamrood op de wangen….
ReplyChadbourne kan je aan het werk zien solo op dinsdag 11 maart en met The Germans op donderdag 13 maart.
Keep this (0)
Veel volk was er niet, maar de zaal was er zo op ingericht dat je toch geen leeg gevoel kreeg. Tot dat de muziek begon tenminste :s… Een eindeloos getokkel op de gitaar (of hoe die variant ook mag heten, ik ben kenner (misschien daarom dat ik het niet kon apprecieren?) ) en eentonige liedjes… Misschien waren de teksten wel interessant of grappig maar door de muziek die me in slaap wiegde, had ik zelfs geen energie meer op daar op te letten. Ook enkele enthousiaste mensen op de eerste rij konden hun gevoel niet naar achter doorgeven.
ReplyMisschien was het naar het einde toe beter, ik heb het allessinds niet zo lang uitgehouden….
Keep this (0)
Moah! Een geflipte gitaarvirtuoos met ontzettend grappige nummers, hallucinante vingerbewegingen en een soort van performance halverwege de voorstelling met een elektrische riek waaraan een kinderschoentje was gebonden (“I found this little shoe on the street and i kept it. Why? ‘Cause i’m a bastard!”). Hij had gerust nog even mogen doorgaan.
Iedereen die halverwege vertrokken is heeft een zeer ontroerend nummer gemist.
Ik kende de man niet. Nu wel, en daar ben ik iets of iemand dankbaar voor.
ReplyKeep this (0)