Arts Centre Vooruit, Ghent, Belgium

Dirk Roofthooft is bekend van zijn acteerwerk in Don Carlos (De Tijd), Alpenrozentango (Arca) en het successtuk Alles Liebe… (RVT), dat hij samen met Luc Perceval schreef. Binnenkort staat hij in Julius Caesar van de Need Company en later volgt Toneelgroep Amsterdam. Etcetera zag hem als volgt: “Dirk Roofthooft behoort tot een zeldzame categorie acteurs. Hij is van alle theatermarkten thuis, combineert marge en centrum van het theaterleven, confronteert uiteenlopende regisseurs, alterneert traditie en vernieuwing. Een free-lancer. Niet uit noodzaak, maar uit vrije keuze. Een keuze voor de vrijheid, voor een eigen traject, voor de zoektocht naar een zelfbepaling.” En in die keuze steunt Vooruit dit keer niet de acteur, maar de schrijver en regisseur Dirk Roofthooft.

In Emiel, Roofthooft’s adaptatie van Cocteau’s Le bel Indifférent, staat een vrouw centraal. Zij en haar man zijn als water en vuur, die heen en weer zwalpen tussen innige verliefdheid en vernederende ruzies. Grenzeloze eenzaamheid. Pijn! Totale onmacht om nog in de mens te kunnen geloven. Een immense leegte. Tegelijkertijd kan ze die leegte niet aanvaarden. Haar hart hunkert. Haar woorden hunkeren. En in elk woord hoor je een hongerige vrouw, die de opgekropte frustratie van jaren stilte in één gulp wil uitspuwen.

Emiel gaat over twee mensen die elkaar niet gelukkig kunnen maken, ook al houden ze van elkaar. De man heeft zich daarbij neer gelegd. Hij vlucht naar andere vrouwen. De vrouw daarentegen wil vechten om gelukkig te worden. Hard vechten. Haar leven draait immers om Emiel, hij is haar alles. Het stuk vertelt haar pogingen om hem terug te winnen. Hoe zij blijft strijden om te redden wat niet meer te redden valt. Ook als Emiel weer wegloopt, geeft zij niet op. Ze blijft wachten tot Emiel terugkomt. Rondom haar luisteren de buren mee. Mensen, die hetzelfde hebben meegemaakt, maar berusten. Zij hebben humor, grijpen naar surrogaten: Elvis Presley, masturberen. Voor hen is de strijd gestreden.