- All comments
Post a comment
Please log in or register to post a comment.
Becoming a member is free of charge and only takes a couple of minutes. As a member you can:
- take part in the community activities on our website
- keep a personal calendar of your favourite events
- upload pictures and make friends
- keep your favouiete photos, videos, music, texts or comments
- rate other comments
Terwijl we gisterenavond binnenkwamen in de Minard, zorgde Jean-Yves Evrard voor achtergrondmuziek op zijn elektrische gitaar. Op het podium stond een figuur, maar in het donker was er nog niet echt duidelijk wie. Wanneer het publiek zijn plaatsje heeft gevonden, barst het stuk meteen in alle hevigheid los met stroboscopisch licht, luide muziek en figuren die clockwork orange achtige bewegingen uitvoeren met een baseballknuppel. Daarna valt de muziek terug tot een zachter volume en begint het verhaal.
De twee mannen op het podium, Pierre (Titus Devoogdt ) en Dino (Robrecht Vanden Thoren) hebben elkaar drie maanden voordien ontmoet, toen Pierre in een delirium naakt op straat liep en Dino hem heeft thuisgebracht. Ondertussen is Pierre ontslagen uit de psychiatrie en wil hij alleen gaan wonen. Dino, een figuur uit het nachtleven, blijkt sympathie voor de jongen te voelen en heeft nog een slaapplaats vrij, zij het in het achterkamertje van de honden.
En zo ontstaat een bizarre vriendschap tussen deze twee figuren, gekenmerkt door een spel van aantrekken en afstoten. Die dynamiek wordt ook heel letterlijk in beeld gebracht; de acteurs wisselen constant af tussen gewone stukken tekst en grote bewegingen; ze bengelen apart of samen aan een soort trapeze boven het podium, dansen op de donkere, stuwende gitaarmuziek die het hele stuk door de sfeer zal bepalen, schudden een enorme zak witte piepschuim uit om die vervolgens weer van het podium af te blazen,…
Dit is alles behalve puur teksttheater, maar een mengvorm van theater en dans, performance. Een geslaagde combinatie. In de bewegingen meen ik trouwens een stevige noot Les Ballets C de la B te merken, een gevoel dat bevestigd wordt wanneer ik achteraf lees dat de choreografie in handen van Koen Augustijnen was. Knap van Devoogdt en Vanden Thoren trouwens om dit als niet danser aan te durven.
Ook het podium speelt in deze dynamische voorstelling een rol. De acteurs voelen niet alleen figuurlijk, maar ook letterlijk de bodem onder hun voeten bewegen; op regelmatige tijdstippen schudt het podium met een luide mechanische puf heen en weer, hoe langer hoe vaker, tot het op het einde van het stuk bijna voortdurend de acteurs door elkaar schudt.
Van Arne Sierens zijn we grote arena’s van menselijke miserie gewend, met kleurrijke figuren die het allemaal schitterend kunnen vertellen en die niet enkel medelijden maar ook sympathie opwekken en je laten schateren. Niet zo echter in Altijd Prijs. Sierens koos hier voor een veel soberder en donkerder aanpak, zowel letterlijk (een klein zwart podium met enkel de verlichting als effect) als figuurlijk. Er lijkt geen licht aan de horizon te zijn voor de twee hoofdpersonages, geen komische noot, enkel miserie, ook al beleven ze dat zelf niet noodzakelijk zo. We worden meegenomen in een wereld van kleine ploeteraars, mensenhandel, huisjesmelkerij, geweld en psychiatrische problemen. De twee mannen delen hun miserie met elkaar en proberen samen vooruit te spartelen, zich in elkaar herkennend en toch weer niet.
Op het einde bleef ik met gemengde gevoelens achter. Tijdens het stuk verslapte mijn aandacht geregeld, en ik betrapte mezelf erop op mijn horloge te kijken. Langs de andere kant zat het allemaal zeer knap in elkaar; de muziek, de bewegingen, het zwarte podium. Het was een geslaagde avond, en het was aangenaam Sierens een nieuw pad te zien verkennend, na enkele toch wel op elkaar gelijkende voorstellingen. De ultieme graadmeter, de mate van ontroering, kippenvel en beklijving, wees geen meesterwerk aan, maar toch een zeer knap stuk theater.
Ook verschenen http://www.gentblogt.be/2008/05/25/altijd-prijs.
ReplyKeep this (0)
Titus heeft een nieuw vriendje. De twee hebben het niet gemakkelijk als Pierre en Dino. Dat ongemak is heel tastbaar: ze zwoegen, sleuren, zweten en hijgen. Heel fysiek allemaal, maar ergens ook deugddoend. Het helpt een mens als hij ergens mee zit: werk het uit. Het stuk had bij mij inderdaad het effect van een workout. Miserie heb ik niet gezien. Die was er wel, maar voor mij woog het fysieke spel als ontlading van de spanning zwaarder. Alleen de titel “Altijd prijs” kon ik er niet in vinden.
ReplyConclusie: weer een avond echt genoten!
Keep this (0)
TONEEL / ALTIJD PRIJS / CECILIA / HET PALEIS
In het item dat Josie plaatste op deze community site ,ivm “Altijd prijs”
kan ik mijn gevoelens omtrent de voorstelling grotendeels terugvinden
tot en met het op de horloge kijken …..
Ook bij mij verslapte de aandacht geregeld
Als ik zoiets vaststel dan ontbreekt er iets aan de voorstelling !
En dan kan ik die voorstelling niet meer belonen met een lovende bespreking
of een lovend eindbesluit ......
Het allerbeste was inderdaad de muziek ! I s dit dan theater ?
Hoe knap het stuk ook in elkaar zat…...werden alle trukjes van de foor aangewend
om de voorstelling een tijdsduur te kunnen geven van 5 kwartier
Op zich vind ik “het rekken van de tijdsduur” al heel negatief …....
Persoonlijk vond ik dit dus de zwakste voorstelling van Arne …..
Eerlijkheidshalve vond het resterende gezelschap (3 dames ) het unaniem subliem
maar mij leek dit dus wel een soort “chippendale “effect ,toen ik de dames onder elkaar bezig hoorde …...
Maar of dat toneel is ?........
Dit zal altijd een discussie punt blijven ….en iemand (Tom Bonte ?) had het in de
publieksvoorstelling van het volgende toneel seizoen over het feit dat theater steeds meer een mengvorm wordt van ….van alles en nog wat ”
Hoeft dat eigenlijk ?
Kan er geen gewoon / normaal theater meer gespeeld worden ?
Dit stuk krijgt van mij ….ALS toneel 5/10 ALS spektakel 7/10
Nog maar eens een grote tegenvaller….want ik had er veel meer van verwacht
ReplyKeep this (0)
Mengvorm of niet. Maakt niks uit. Uiteindelijk blijft gewoon de vraag of een vorm werkt of niet. Recensenten en publiek hebben graag hokjes. Goede theatermakers trekken zich daar niks van aan, ook niet van trends als zou theater nu een “mengvorm” moeten gaan worden. Soms past muziek of video. Soms ook niet. Als het maar werkt.
Mengvormen mogen dan een interessant subsidiedossier opleveren, of in de mode zijn,... Het klopt dat ze ideale vormen zijn om het gebrek aan inhoud, diepte en creatief vermogen te verbergen. Vandaar dat die voorstellingen ook door de mand vallen. Iets werkt, of juist niet.
In dit geval – Altijd prijs – stoorde me de mengvorm niet. Enige danspartijen mochten voor mij misschien wat korter, maar daarover wil ik niet vallen. 128 woorden
Aap Titus
Eergisteren ging ik met veel goesting naar “altijd prijs” kijken.
En zonder te vervallen in overdreven superlatieven, moet ik zeggen dat die goesting niet onterecht was.
Het was een heel “toffe” voorstelling. Dat is misschien een wat raar adjectief om een theatervoorstelling mee aan te duiden, het lijkt wat puberaal, wat te luchtig en wat gebrekkig aan kippevelmomenten. Maar net daarom is het zo een geschikt woord, denk ik :o).
Het eerste “toffe” element was het decor. Erg leuk en origineel gedaan. Het wakker schuddende/in de war schuddende podium was een erg knappe vondst. Evenals de “trapeze” waar vooral Titus als een lenig aapje aan bungelde. Erg mooi om naar te kijken.
Ook mooi om zien was wat ik zou omschrijven als “de dans” tussen de twee acteurs. Een combinatie van vechten en vertroetelen. Van dragen en laten vallen. Mooimooi.
Irritant maar wel toepasselijk was de schreeuwerigheid van beide acteurs. Het werkte me op de zenuwen maar tegelijk was het de enige juiste manier om de tekst te brengen, denk ik.
Een tekst die bovendien in een grappig “jongeren-gents” werd gebracht. En daar scoor je altijd mee, bij mij o).
Een tekst die zeker niet altijd veel om het lijf had, maar daarom niet minder sprekend was.
Conclusie: inderdaad, alweer een combinatie van theater, dans, performance, ... Maar deze keer wél een geslaagde combinatie, vond ik. En het is te laat op de avond om me nu nog op te winden over de definitie van “theater” :o). Ik vond het een heel geslaagde avond en meer moet dat soms niet zijn.
ReplyKeep this (0)
Goede voorstelling. Het schuddend podium is natuurlijk niet meer dan een gimmick als iedereen er vooraf al zò over bezig is. Het geschud draagt uiteindelijk inhoudelijk weinig bij, maar stoorde niet. Respect voor de acteurs. Idem voor de gitarist die perfect aansloot. Es een voorstelling waar je weinig woorden aan vuil moet maken ;-))) 57 woorden all-in
ReplyKeep this (0)
Een discussie ….onder toneel vrienden
In de diverse reacties kon ik ondertussen al enkele ideeen terugvinden om mijn
aanvankelijke stelling bij te schroeven
Spijtig genoeg krijgen we van het forum geen mogelijkheid om te reageren op een reactie ….
Dus dan zomaar …..maar ik weet niet waar deze reactie zal terechtkomen
Iemand opperde terecht de idee dat een toneel OOK zonder woorden kan
maar dan voeg ik eraan toe dat het begrijpelijk moet blijven …....
Ik zag ooit een voorstelling van het toenmalige NTG (denk ik)
(waar zijn al die naamwijzigingen goed voor )
maar de voorstelling speelde op verplaatsing op de Tenierszolder
van de St-Pieters abdij – Blanka Heirman….die een solostuk speelde
over een heel eenzame vrouw …
die ’s avonds thuiskomt van haar werk en zo ongeveer elke verrrichting doet die een
alleenstaande zou kunnen doen
(thuiskomst / post doornemen / koken /eten/afwassen / tv / badkamer / slapen … een telefoongesprek tussen door …. en het einde (zelfmoord dus )
Zonder woorden .....maar heel duidelijk en heel plaatsbaar …......
een muisstille zaal (ke) ...ieder in de greep van het gebeuren
INDRUKWEKKEND ..nog nooit gezien in Vooruit
En waar Lodewijk stelt
Mengvormen mogen dan een interessant subsidiedossier opleveren, of in de mode zijn,... Het klopt dat ze ideale vormen zijn om het gebrek aan inhoud, diepte en creatief vermogen te verbergen. Vandaar dat die voorstellingen ook door de mand vallen. Iets werkt, of juist niet.
is ook een serieuze aanvulling op mijn “stelling”
Ik had er nog niet zo over nagedacht ,alhoewel ik het uitte ,
die mengvormen ..verdoezelen het een en ander ….
In alle stilte iets te laat beginnen (er komen altijd mensen te laat .. )
wat foefelare en een goed uur later staan de mensen weer op straat
In de goedheid van de mens geloof ik al lang niet meer
Auteurs / acteurs / kunstenaars / artiesten …...zijn dan in hun gat gebeten….
en wij vormen ,volgens hen , het stuk onbenul …..
Zouden ze niet beter terug naar de werkelijkheid keren
en inzien wat alles ,voor iedereen , kost ….
Ik besef dat er heel veel energie gestoken wordt in een voorstelling
maaar ik vraag mij dikwijls af of niemand erover nadenkt…..dat wat ze doen
eigenlijk waardeloos is …...?? (vraagtekens)
Is dat de bedoeling van al die “tijdelijke verenigingen ” van allerhande acteurs
om toch maar aan de bak te geraken ?
En het seizoen erachter een ander “samenwerkingsverband” ? ...:-)))
Marlies stelde hier de vraag of we al of niet (toneel) vreemd gingen…..
en wat het verschil was …..
NTG heeft een vast spelersgezelschap / seizoen
Vooruit geeft een speel platform (NTG doet dat ook )
Ik spreek van NTG maar tegenwoordig heeft dat huis een andere naam
Dat moet men vooral doen om vlot over te komen ….....
en niemand weet nog waar je het over hebt ......
enfin hun probleem
Toch alvast bedankt voor de reacties en als ik er nog zo een stuk of 50 krijg
Replydan zal ik een veel betere “omschrijving” omtrent theater kunnen geven
Hoe moeilijk het ook is ..:-)))
Keep this (0)
Beste Frank,
Qua digitale problemen kan ik je misschien even helpen. Je zegt “Spijtig genoeg krijgen we van het forum geen mogelijkheid om te reageren op een reactie ….”. Dat is wel mogelijk en dat kan zelfs heel simpel, namelijk door op “Reageer hierop” te drukken, onderaan de reactie van het bericht waarop je wil reageren. Dan opent er zich een schermpje waarin je kan reageren op de bovenstaande reactie. (Net zoals ik nu doe). Deze community zit echt wel logischer en beter in elkaar dan jij soms wel denkt.
Geert
EEN REACTIE AAN GEERT
Beste Geert
Onder jouw reactie staat geen “reageer hierop”
Het probleem blijkt gekend te zijn :-)))))
Maar toch bedankt voor jouw reactie…....
Ik gebruik nu het vakje “voeg een reactie toe “
groetjes
Frank
ReplyKeep this (0)