- All comments
Post a comment
Please log in or register to post a comment.
Becoming a member is free of charge and only takes a couple of minutes. As a member you can:
- take part in the community activities on our website
- keep a personal calendar of your favourite events
- upload pictures and make friends
- keep your favouiete photos, videos, music, texts or comments
- rate other comments
Zalige voorstelling met een nogal abtupt einde. Of was dat omdat ik vooral niet wilde dat het stopte?
Jammer dat ik de eerste twee heb gemist
ReplyKeep this (0)
Spelen met banaliteit en clichés is geen evidentie, en dat werd vrijdag nog maar eens bewezen.
Visueel sterk, heel grappig, maar nooit bijtend, nooit pijnlijk, nooit confronterend, want veel te gladjes, veel te evident en veel te kort. Of zoals moeder de huisvrouw het al zei “Langer en dieper ware beter!”
ps leve het niet-functioneel naakt! Meer tetten in vooruit!
ReplyKeep this (0)
ik had mij aan meer niet-functioneel naakt verwacht; ik vond het naakt allemaal wel functioneel aanvoelen…
maar los daarvan ben ik geen fan van Superamas. ze hebben waarschijnlijk heel interessante dingen te vertellen over kunst en het discours daarrond, maar als er één reden is waarom ik blij ben dat ik geen kunstwetenschappen meer studeer is het wel daarom. geef mij maar een stevig buikgevoel in de plaats van dit deconstructie-constructie-gedoe.. big 2 was dan nog lachen, maar dat was bij 3 al uitgewerkt… (één heb ik niet gezien.. dat ga ik zo houden)
en voor de rest kan ik alleen maar mijn collega hierboven bijvallen: meer tetten in vooruit.
ReplyKeep this (0)
BIG III bleef misschien iets te veel op het komische niveau drijven. Ik miste een echt bittere nasmaak die ik verwacht had.
Toch enorm genoten van de voorstelling! De eerste twee spijtiggenoeg gemist…
ReplyKeep this (0)
Het was grappig, ja, entertainend, ja. En ik vroeg me dingen af zoals uit welke film die ene dialoog nu weer kwam.
ReplyIk vond de scène met de autocrash en de lichtshow goed, inderdaad, visueel een heel sterke voorstelling.
Ik ben na BIG 3 echter zonder zware denkprocessen doorlopen te hebben gaan feesten, vroeg me zéker niet af “Hoe en waarom denk je dat geluk te koop is?” en “Welk lijden wacht je als je toch ongelukkig blijft?” en heb voor de rest van ‘t weekend niet meer aan Superamas gedacht.
Keep this (0)
Bedoel je die dialoog tussen de twee vrouwen …. Dat was, denk ik, uit The Hours van Daldry, met een fantastische Julianne Moore.
Ik vond BIG3 in het geheel van de trilogie eerlijk gezegd ook wat minder, maar ik vermoed dat dat gewoon het gevolg is van de hoge verwachtingen die, in weerwil van het sluitstuk zelf, werden gecreëerd door de voorafgaande twee. Niettemin vond ik de drie stukken wel degelijk verbluffend.
Ik denk dat Brecht gelijk heeft wanneer hij zegt dat Superamas zich behoorlijk ent op van dat cerebraal “deconstructie-constructie gedoe” (al ben ik daar op zich niet ‘per definitie’ tegen, want die omschrijving laat dat veel sterieler en saaier klinken dan het eigenlijk is), maar daarnaast had ik toch ook heel sterk het gevoel dat er ook méér aan de hand was dan dat. Daarvoor zat ik tijdens de voorstelling gewoon te vaak domweg verbluft te kijken naar wat er op het podium gebeurde – zonder meteen te zitten anticiperen op de manieren waarop je dat uit elkaar kunt halen en weer inpassen in één of ander theoretisch discours.
Wat ik dus écht heel goed vind aan de BIG trilogie, denk ik, is misschien wel de manier waarop ze zich gedeeltelijk aan dat soort van dodelijke theoretisering weet te onttrékken. Zo zit ik me bijvoorbeeld nog steeds af te vragen wat nu precies de ‘kritische’ positie is die Superamas hier inneemt. Het zou eenvoudig zijn om hun werk te klasseren als louter een kritiek op de consumptiemaatschappij, een voorstelling die werkt volgens de principes van de satire (zoals de ‘NGA’ dat bv. doet… ) maar volgens mijn ‘buikgevoel’, om dat woord dan maar eens te gebruiken, is daarmee lang niet alles is gezegd. Een voorbeeld van die dubbelzinnigheid zit volgens mij in de manier waarop ze tijdens hun voorstelling citeren uit zowel de high als lowbrow culture… hun aanpak maakt duidelijk dat in de totale back-catalogue van ons culturele geheugen de commerciële blockbusters als ‘Zoolander’ resideren naast de arthouse-films van David Lynch, dat we allemaal wel ‘the making of Britney Spears’ hebben gevolgd, maar ook wel ergens van het bestaan afweten van de films van Jean-Luc Godard. Het is toch revelerend dat Superamas er prat op kunnen gaan dat de meeste mensen in de zaal – om het even in welk continent ze hun stukken opvoeren – die referenties allemaal zonder al te veel moeite kunnen identificeren? En dan bedoel ik gewoon: zelfs al heeft niet iedereen ‘Zoolander’ gezien en weet niet iedereen het fijne over de cultuurkritiek van Adorno, we kunnen die zaken allemaal wel ergens plaatsen in de totale culturele databank van deze en vorige eeuw. Met provocatieve statements als deze, de gedachte dat Coldplay blijkbaar evenzeer behoort tot de globale industrie van ons consumptiegedrag als pakweg de filosofie van Jacques Derrida, kan je Superamas er toch moeilijk van beschuldigden dat ze het bij vrijblijvende kanttekeningetjes houdt?
Nog straffer vind ik dat ze die redenering bovendien ook doortrekt naar haar eigen kunstpraktijk en dat ze zichzelf ook niet hooghartig ‘buiten’ die evolutie plaatst: als kunstcollectief moet Superamas zichzelf natuurlijk ook weer inschakelen als een ‘product’ binnen die high en lowbrow-consumptie, zij het dan een product dat zich daar ook zélf heel erg van bewust is. En dat vind ik op z’n minst een spannend uitgangspunt, met een vernieuwende insteek die veel verder gaat dan alleen maar zeggen: “consumptie is foei”.
(Maar hey, voor de goede orde, met het bovenstaande benader ik de voorstelling natuurlijk opnieuw met cerebrale deconstructie-constructie-shit, en dus staat die interpretatie zeker niet bóven het ‘buikgevoel’, hoogstens ernaast)
ReplyKeep this (0)