- All comments
- Comment that have been added after the event (3)
Post a comment
Please log in or register to post a comment.
Becoming a member is free of charge and only takes a couple of minutes. As a member you can:
- take part in the community activities on our website
- keep a personal calendar of your favourite events
- upload pictures and make friends
- keep your favouiete photos, videos, music, texts or comments
- rate other comments
Afgelopen weekend bezocht ik het Something Raw Festival in Amsterdam, een gemeenschappelijk initiatief van theater De Brakke Grond en Frascati in samenwerking met De Appel en W139. In enkele jaren tijd heeft het festival een reputatie opgebouwd als plek waar jonge beeldenstormers uit de dans- en performancewereld kunnen ontbolsteren. Of om het met de woorden van afscheidnemend programmator Piet Menu te zeggen: “Het gaat over jong werk dat niet noodzakelijk ‘af’ is. Het heeft een ‘rauwe’ en een experimentele kant. Dat is ongewoon in Nederland. Op de Dansdagen zie je hier bijvoorbeeld enkel hoogtepunten. Wij tonen daarentegen markante momenten in de ontwikkeling van een artiest.” (Interview met Pieter T’Jonck in De Morgen 05/02/08)
Het is boeiend om te zien hoe het programma makers inhoudelijk met elkaar verbindt en thema’s uitlicht die ons laten zien waar ‘de jonge garde’ de mosterd vandaan haalt. Voor de editie van 2008 speelt het programma met ‘The art of imitating life’. Kunstenaars nemen een segment uit het dagelijks leven en gaan ermee aan de slag. Niet zelden ensceneren ze deze alledaagse werkelijkheid met tools die op hun beurt uit andere media afkomstig zijn zoals film en reclame. Het is een werkwijze die zich ook duidelijk aftekent in de Vooruitprogrammatie en niet toevallig waren heel wat voorstellingen eerder al in Vlaanderen te zien (Mette Ingvartsen, Lisbeth Gruwez, Bernard Van Eeghem & Manah De Pauw, ...)
Met Repeater van Martin Nachbar is Something Raw ons een stapje voor. Zaterdag kreeg ik al de kans om Repeater te zien. Best spannend, want afgezien van de goeie kritieken na de première in Duitsland en het fascinerende parcours van Martin Nachbar, bleef het hier toch een beetje in het duister tasten. Het is een uitgepuurde voorstelling geworden, terwijl je bij de premisse misschien wat meer franjes zou verwachten. Een voorstelling over de verhouding tussen vader en zoon roept immers meteen heel wat ‘verhaal’ op. In ‘Repeater’ daarentegen staat subtiliteit, het kleine, intermenselijke voorop. Dat wat niet in woorden valt te vatten. Na een namiddag in wemelend Amsterdam brengt deze voorstelling me weer een beetje tot mezelf.
Een belangrijke sleutel om deze voorstelling te lezen is de ruimte. De ruimte tussen Martin en zijn vader Klaus, de ruimte als doorgeefluik van beweging, maar ook de ruimte buiten de scène. Die wordt opgeroepen door een klankband. We horen een kind dat piano leert spelen, regen op het dak, een knisperend haardvuur, ... Het duurt een tijdje voor je de geluiden kunt ‘thuisbrengen’ en allen roepen ze een besloten, geborgen ruimte op. Het huiselijke weerspiegelt zich ook in het decor: een lappendeken van tapijten.
Bij de aanvang van de voorstelling prepareren Martin en zijn vader de scène: ze schikken de tapijten tot een speelvlak, ze bedekken de blinde vlekken en overschouwen samen de scène. De eenvoudige handeling die ze in stilte uitvoeren is ontzettend herkenbaar. Het is een beetje zoals samen de lakens opvouwen met je moeder: langs welke kant zullen we vouwen, je wandelt naar elkaar toe en reikt de hoeken aan.
Het is vanuit deze gemeenschappelijke ondergrond dat de voorstelling start. De twee nemen ons mee op een reis doorheen verschillende werkelijkheden. Ze doen dat met brio, want Klaus Nachbar, dat is een natuurtalent!
ReplyKeep this (0)
Er is de zoon. En er is de vader. Vader en zoon. De zoon lijkt het spiegelbeeld van de vader. De vader lijkt het tegenlichtbeeld van de zoon. De zoon is het verlengde van de vader. De vader is de profetie van de zoon. De zoon is het spiegelbeeld van het spiegelbeeld van de vader. De vader is het spiegelbeeld van het spiegelbeel van de vader. En van de zoon. Zoon en vader. Zweeft over hen de geest?
ReplyKeep this (0)
Gelukkig zien we niet allemaal dezelfde reflectie.
Een ijzersterke openingsscene, die met een nodige flair en humor op amper 5 minuten zowel het typische familiale machtsspel als de pure construc- en creativiteit van de onderlinge relatie opzet, schept hoge verwachtingen en een aangename honger.
Waar we vervolgens lekker op mogen blijven zitten. Bijwijlen leggen de heren Nachbar een originele toets, scheppen ze een treffend beeld en tonen ze een emotionele beweging of een boeiend contrast, maar deze momenten verzuipen in weinig uitgewerkte experimenten, onnodige pauzes (blijf van die stoel weg!) en een beeldtaal die eens te belerend, dan weer te obscuur is.
Goede voorstelling, gebrekkige uitwerking. Snoei een goede 20-30 minuten en de toeschouwer zal genieten. Nu werd het ronduit saai.
ReplyKeep this (0)
Ik heb deze voorstelling in Amsterdam gezien en geef Tom Demuynck gelijk. Na eerst geboeid te hebben zitten kijken, kreeg ik het na een tijd moeilijk mijn zware oogleden open te houden.
ReplySometimes you have to kill your darlings…
Keep this (0)